Od 1939 posługiwał w parafii Zawadka Rymanowska, wówczas na zachodnim krańcu pow. Sanok, w woj. lwowskim, położonej w dolinie niewielkiego potoku, dopływu rzeki Jasiołki, wzdłuż której wiodła droga–gościniec prowadząca z Dukli do Węgier przez Przełęcz Dukielską, najniższą przełęcz w głównym grzbiecie Karpat. Mieszkało w niej wówczas ok. 1,100 osób, uznających się za Rusinów, i.e. greckokatolickich Łemków — oprócz kilkudziesięciu Polaków — ale do parafii w 1936 ok. 1,595 osób. W pow. Sanok Łemkowie stanowili ok. 54%, natomiast rzymskokatoliccy Polacy ok. 41%, podczas gdy w sąsiednim pow. Krosno, z którym Zawadka Rymanowska była mocno związana, to Polacy stanowili zdecydowaną większość ok. 80%.

Pod koniec lat 1920. miała miejsce tzw. schizma tylawska, i.e. fala grupowych konwersji Łemków na prawosławie — w wyniku których ok. 18,000 Łemków opuściło Kościół greckokatolicki — w proteście przeciw ukrainizacyjnej polityce hierarchii tegoż Kościoła. Odpowiedzią Kościoła było powołanie greckokatolickiej Administracji Apostolskiej Łemkowszczyzny, i.e. AAŁ. AAŁ udało się powstrzymać zabiegi ukrainizacyjne w parafiach sobie podległych, co zapobiegło dalszej apostazji Łemków, acz prawd. wielu kapłanów w AAŁ nadal sprzyjało radykalnej, ukraińskiej ideologii narodowej. Mychajło Baczyńskij, poseł na Sejm RP, w wystąpieniu sejmowym z 21.01.1931, ujawniał, z czym musieli się zmagać Rusini w łonie Kościoła greckokatolickiego, niepodatni na ludobójczą — jak się miało okazać — ideologię narodowców ukraińskich: „Greckokatolicka cerkiew została po wojnie [polsko–ukraińskiej 1918‐1919] zamieniona na agitacyjną ukraińską trybunę polityczną, z której są siane nie słowa miłości bliźniego, lecz słowa nienawiści”. Administrator AAŁ, ks. Jakub Medwecki, wydał m.in. 1937 zakaz kolportażu takich czasopism jak ukr. „Український Бескид” (pl. „Ukraińskie Beskidy”), finansowanego przez ordynariusza greckokatolickiej eparchii przemyskiej, bpa Józefa Kocyłowskiego, którego nakłady kilkukrotnie były konfiskowane przez władze polskie; ukr. „Наш Лемко” (pl. „Nasz Łemko”), wydawanego we Lwowie; czy ukr. „Діло” (pl. „Praca”), gazety również wydawanej we Lwowie, które — jak pisano w uzasadnieniu — „szerzą niezgodę, odnoszą się wrogo do Państwowości Polskiej i negatywnie nastrajają ludność tutejszą do zarządzeń Św. Stolicy Apostolskiej i Rządu Rzeczypospolitej Polskiej”. Był kapłanem AAŁ.

Po niemieckim i rosyjskim ataku na Polskę w 09.1939 i rozpoczęciu II wojny światowej, po rozpoczęciu okupacji niemieckiej, Zawadka Rymanowska znalazła się w niem. Kreishauptmannschaft Krosno (pl. powiat Krosno) w niem. Distrikt Krakau (pl. dystrykt Kraków), w ramach okupowanego i zarządzanego przez Niemców quasi‐państwa, zwanego niem. Generalgouvernement (pl. Generalne Gubernatorstwo), i.e. GG. Niemieckie okupacyjne władze GG zaczęły wdrażać politykę podważania wpływów Kościoła rzymskokatolickiego i polskiej kultury poprzez popieranie obrządku greckokatolickiego i ukraińskojęzycznego kształcenia w szkołach. Polityka wspierania żywiołu ukraińskiego może najbardziej uwidoczniała się w polityce społecznej GG. Niemcy dozwoli na działalność organizacji społeczno–charatytywnych, ale tylko Ukraiński Komitet Centralny UCK był finansowany częściowo z budżetu GG. Dodatkowo mógł korzystać ze środków spółdzielni ukraińskich. Polska Rada Główna Opiekuńcza RGO i Żydowska Samopomoc Społeczna musiały polegać wyłącznie na dobrowolnych wpłatach darczyńców. W rezultacie polskie i żydowskie organizacje mogły prowadzić tylko działalność charytatywną: wspierając dożywianie, pomoc dla uchodźców, etc. Ukraińcy/Rusini przy pomocy funduszy GG budowali zaś ukraińskie/rusińskie szpitale, sierocińce, żłobki, szkoły.

Łemkowskie wsparcie takiej polityki wyrażali m.in. mieszkańcy oddalonej o ok. 22 km na zachód od Zawadki Romanowskiej wsi Krępna, gdzie 80% mieszkańców stanowili Rusini: „była Polska, ale już jej nigdy nie będzie. Panowali Polacy, ale teraz już nie będą nigdy. Polaczki dwacet lat kręcili nam językami a teraz kręcić nie będą”. Prowadziło to do wzmożenia konfliktu polsko–ukraińskiego. Nie mogło być inaczej, skoro na drzwiach wejściowych poczekalni dworca głównego w Krakowie widniał napis: niem. „Nur für Deutsche aus dem Reich, Volksdeutsche und Ukrainer” (pl. „Tylko dla Niemców z Rzeszy, volksdeutschów i Ukraińców”). Stosunek Łemków do Polaków nie był aliści jednoznaczny. Jeden z członków polskich konspiracyjnych organizacji wspominał, że gdy po rozpoczęciu okupacji niemieckiej polscy żołnierze i oficerowie próbowali przedostać się na Węgry, by dotrzeć do polskiej armii formującej się na zachodzie — wówczas we Francji — „na całym Podkarpaciu największe zaufanie mieliśmy do Łemków […] Tu nikt nie zdradził […] Łemkowie Polaków nie zdradzili”.

05.02.1941, po śmierci wspomnianego ks. Jakuba Medweckiego, administratorem AAŁ został ks. Aleksander Małynowski, zdecydowany zwolennik ukrainizacji Łemkowszczyzny, w czym wspierany był przez okupanta niemieckiego. Natychmiast rozpoczął proces ukrainizacji podległych sobie struktur kościelnych, usuwając księży, którzy w niepodległej Polsce byli temu przeciwni, wprowadzając język ukraiński. Współpracował z tolerowanymi, a nawet wspieranymi, przez Niemców organami ludobójczej ukraińskiej organizacji OUN. Opierał się też na sporej liczbie — ok. 20,000 — ukraińskich uchodźców spod okupacji rosyjskiej, w większości nacjonalistów. W memoriale do ordynariusza rzymskokatolickiej diecezji kieleckiej, bp Czesława Kaczmarka, grupa greckokatolickich kapłanów, m.in. ks. Włodzimierz Wenhrynowicz, pisała o nim: „Zawsze odznaczał się głęboką nienawiścią do tego co nie jest ukraińskie i nie przebierał w środkach, jeżeli rozchodziło się o zniszczenie i pognębienie wrogów”.

Po niemieckim ataku 22.06.1941 na uprzedniego sojusznika, Rosjan, i zajęciu przez Niemców całej Galicji, włącznie ze Lwowem, Niemcy rozpoczęli realizację niemieckiego planu niem. «Endlösung der Judenfrage» (pl. Ostateczne rozwiązanie kwestii żydowskiej), który w GG realizowany był pod nazwą niem. «Aktion Reinhardt» (pl. Akcja Reinhardt). W większości miejscowości aktywny udział w niem. «Aktion Reinhardt» brali członkowie kolaboracyjnej niem. Ukrainische Hilfspolizei (pl. Ukraińska Policja Pomocnicza), w niektórych regionach określanej też jako niem. Schutzmannschaft (pl. Bataliony ochrony), i.e. Schuma. W Zawadce Rymanowskiej Żydów, jak się wydaje, nie było, ale musiały dochodzić tam informacje o losie e.g. Żydów z oddalonej o ok. 10 km na północ Dukli. Tak relacjonował ostateczną likwidację getta 12‐13.07.1942 burmistrz komisaryczny Dukli, Ukrainiec Leon Bukatowicz: „W nocy miasto zostało okrążone przez [niem. Geheime Staatspolizei (pl. Tajna Policja Państwowa), i.e.] Gestapo, z Jasła […], a przy tem do pomocy była straż graniczna, żandarmeria niemiecka i oddział Ukraińców w czarnych mundurach. Polecono by wszyscy żydzi zebrali się o godzinie 7‐mej rano na obszarze majątku dworskiego, które to przeprowadziła rada żydowska […] Przy tym widziałem, że oddzielono dwu żydów tzw. policji żydowskiej Goldmana i jeszcze jednego, którzy byli prawdopodobnie konfidentami gestapo i znęcali się w okropny sposób nad żydami. Posortowanych ładowano do aut i wożono gdzieś w kierunku Barwinka. Jak potem słyszałem, tam ich gdzieś strzelano ja jednak tego nie widziałem a na ostatku zastrzelono dwu żydów owych konfidentów”. W okolicy Barwinka, ok. 10 km na południe od Zawadki Rymanowskiej, przy wspomnianym gościńcu Dukla–Węgry, zamordowano ok. 400 Żydów; 1000 zaś wywieziono do niem. Vernichtungslager (pl. obóz zagłady) VL Belzec i tam zamordowano.

Zaraz potem zaczęły docierać informacje o sytuacji na oddalonym o kilkaset kilometrów na wschód Wołyniu, gdzie w 02.1943, Roman Szuchewycz ps. „Taras Czuprynka”, komendant ukraińskiej, ludobójczej organizacji OUN/UPA, który w 1941 był członkiem ukraińskiej niem. Sondergruppe Nachtigall (pl. Grupa Specjalna Słowik) — jednostki niem. Wehrmacht (pl. Siły Zbrojne) biorącej udział w niemieckim ataku na Rosjan w 1941, oskarżanej o uczestnictwo w pogromie Żydów we Lwowie w 1941 — a później członkiem niem. Schutzmannschaftsbataillon 201 (pl. 201. Batalion Zespołu ochrony) — odpowiedzialnego za mordy Żydów i ludności cywilnej na terytorium Białorusi — wydał rozkaz: „Akcję wytępienia [Polaków] przeprowadzić należy na zasadach następujących: Wsie polskie mają być palone, ich zaś ludność wycinana w pień. Napady na miasta nastąpią w biały dzień, nie zaś w nocy. We wsiach mieszanych należy likwidować samą ludność polską, zagrody natomiast palić tylko w takich wypadkach, jeśli są one o 15 metrów i gdy w ogóle nie grozi przerzucenie się ognia na sąsiednie budynki ukraińskie. Ludność ukraińska otrzyma wskazówki co do miejsca, gdzie ma się zgrupować w czasie trwania napadu […] Za każdego Ukraińca zamordowanego czy to przez Polaków, czy też Niemców stracić 100 (stu) Polaków”.

Był to de facto sygnał do rozpoczęcia «Genocidium Atrox» — i.e. ludobójstwa popełnionego przez Ukraińców na Polakach, zwanego „wołyńskim”.

Następnie, w 03.1943, UPA wydało apel skierowany do członków kolaboracyjnej niem. Ukrainische Hilfspolizei o dezercję i wstępowanie w szeregi UPA. Być może nawet 10,000 Ukraińców tak uczyniło. Nie dziwi to, skoro spora część dowódczej kadry ludobójców z OUN/UPA szkolona była w 1939‐1941 — pod ścisłą kontrolą Niemców — w niem. Distrikt Krakau, m.in. w tzw. „Szkole Oficerskiej im. Konowalca” w Krakowie. Inni zaś prominentni działacze szkoleni byli — w tropieniu przeciwników politycznych i ideologicznych, ich fizycznej likwidacji — jako agenci ukr. Служба Безпеки (pl. Służba Bezpieczeństwa), i.e. SB OUN, założonej w 1940 m.in. w Zakopanem, w hotelu „Stamary”. Jak podaje współczesna strona tego hotelu „nauka obejmowała zasady dywersji, sabotażu, gestapowskich metod przesłuchań i metod zabijania”. Pod czujną, a jakże, opieką Niemców. W tym samym czasie, i.e. 20.02.1940, w Zakopanem, w willach „Pan Tadeusz” i „Telimena”, rozpoczynała się trzecia tzw. „konferencja tematyczna” niemieckiego Gestapo i rosyjskiego ros. Народный Комиссариат Внутренних Дел (pl. Ludowy Komisariat Spraw Wewnętrznych), i.e. NKWD, dwóch ludobójczych organizacji sojuszniczych, debatująca nad współpracą i sposobami zwalczania i eksterminacji Polaków na okupowanych przez siebie terytoriach. W Zakopanem, nad wszystkimi tymi przedsięwzięciami, opiekę sprawowało Gestapo, które swoją siedzibę miało w willi „Palace”, gdzie mordowano polskich patriotów.

Wołyń spłynął polską krwią. Dziesiątki tysięcy Polaków zostało przez Ukraińców zamordowanych — przy bierności Niemców — w niezwykle barbarzyński sposób. Setki wsi spłonęły.

W 1943‐1944 do niem. Distrikt Krakau zaczęli docierać polscy uciekinierzy z Wołynia, przynosząc ze sobą straszne opowieści o ukraińskim barbarzyństwie. Nie sprzyjało to zmniejszaniu napięcia między społecznością polską a łemkowską. Przeciwnie. Tym bardziej, że na przełomie 1943/1944, wobec oznak postępującej klęski Niemiec i zbliżania się frontu walk niemiecko–rosyjskich, dowództwo ludobójczej OUN zdecydowało się na rozszerzenie «Genocidium Atrox» na obszar GG, w tym niem. Distrikt Krakau, do tej pory bowiem ludobójcza UPA, by „nie drażnić” sojusznika niemieckiego, tam formalnie nie działała.

Nie istnieją w zasadzie przekazy o bezpośrednim, aktywnym udziale łemkowskich mieszkańców Zawadki Rymanowskiej w tych, stanowiących okrutno tło owych lat, wydarzeniach. Wieś najbardziej doświadczona została innym wydarzeniem, i.e. przejściem frontu niemiecko–rosyjskiego w 1944. Po zatrzymaniu bowiem w 08.1944 wielkiej rosyjskiej ofensywy, zwanej dziś operacją lwowsko–sandomierską, w wyniku wybuchu 01.08.1944 polskiego Powstania Warszawskiego i taktycznego, chwilowego sojuszu rosyjsko–niemieckiego — za takowy należy uznać decyzję najwyższych władz Rosji o wstrzymaniu ofensywy i nie udzielenia pomocy powstańcom, a nawet przeszkadzania w udzielaniu pomocy — umożliwiającego Niemcom zgniecenie Powstania, Rosjanie zdecydowali się udzielić pomocy innemu powstaniu, tzw. narodowemu powstaniu słowackiemu 29.08‐28.10.1944. W owym powstaniu zginęło ok. 4,200 Słowaków — dla porównania w Warszawie Niemcy dokonali ludobójstwa ok. 200,000 mieszkańców polskiej stolicy. 08.09.1944 Rosjanie rozpoczęli tzw. operację dukielsko–preszowską, której celem miało być złamanie oporu niemieckiego i przedarcie się przez Przełęcz Dukielską do Słowacji. W niezwykle krwawych walkach ok. 23.09.1944 Rosjanie zdobyli Zawadkę Rymanowską. Jakaś część wioski prawd. uległa zniszczeniu. Operacja aliści nie była udana, Niemcy bronili się zacięcie i nie dopuścili do przedarcia się Rosjan na Słowację — zginęło, zostało rannych bądź zaginęło ok. 126,211 żołdaków rosyjskich, i 20,000‐70,000 niemieckich.

Rozpoczęła się okupacja rosyjska. Nie wiedziano jeszcze wówczas, że już 28.11‐01.12.1943, na konferencji w Teheranie, zdradzieccy Anglicy i Amerykanie zgodzili się na ustalenie powojennej polskiej wschodniej granicy na tzw. linii Curzona–Namiera, czyli de facto uznania zasadności rosyjskiego najazdu na Polskę w 09.1939 i uznania rosyjskich roszczeń wyrażonych w ludobójczej umowie niemiecko–rosyjskiej z 23.08.1939, zwanej paktem Ribbentrop–Mołotow, potwierdzonej 28.09.1939 tzw. „Traktatem o granicach i przyjaźni Niemcy–Rosja”, zwanym też 2. paktem Ribbentrop–Mołotow, które doprowadziły do wybuchu II wojny światowej. Oznaczało to bowiem także, że Zawadka Rymanowska miała się znaleźć po zakończeniu działań wojennych na obszarze przydzielonym polskiej komunazistowskiej agenturze rosyjskiej, w rosyjskiej republice polskiej zwanej prl.

Jednym z pierwszych skutków rozpoczęcia okupacji rosyjskiej były olbrzymie akcje deportacyjne ludności, zgodne ze standardową, wielowiekową, zbrodniczą praktyką rosyjską rozwiązywania problemów społecznych i narodowościowych. Miliony Polaków zamierzano deportować ze wschodu i przesiedlić na zachód, na tereny, które przed II wojną światową należały do Niemiec; Ukraińców i Łemków przesiedlano zaś z prl, na terytorium bezpośrednio okupowane przez Rosjan. Deportacje Ukraińców miały cztery odsłony — etapy. W pierwszej — „dobrowolnej”, 15.10‐31.12.1944, zmuszono ok. 20,000 Ukraińców do wyjazdu głównie z polskiego woj. lubelskiego. W 01‐08.1945, i.e. w drugim etapie, również w większości „dobrowolnym”, zmuszono m.in. wiosną 1945 do wyjazdu na wschód Łemków z terenów objętych wspomnianą operacją dukielsko–preszowską.

Na Ukrainę wyjechała wówczas jakaś część jego parafialnej wioski.

Jakaś część jednak została — wsród nich i on.

Wówczas Rosjanie i ich polscy namiestnicy w prl podjęli decyzję o przymusowym przesiedleniu Ukraińców i Łemków na wschód. Trzeci etap rozpoczął się 01.09.1945.

Już wcześniej jednak mundurowe służby komunazistowskiego prl — funkcjonariusze milicji MO i zbrodniczego UB, żołdacy oddziałów wojskowych WP, rozpoczęły akcję agitacyjno–prześladowczą wobec opierających się Ukraińców. Wiadomo i.a. o nachodzeniu, wieczorami i nocami, kapłanów greckokatolickich, przesłuchaniach w siedzibach służb, nękaniu ich, oskarżaniu o współpracę z ludobójczą OUN/UPA — niejednokrotnie zapewne zasadnie — próbach wymuszenia deklaracji wyjazdu i rozpoczęcia agitacji za wyjazdem wiernych.

Tak prawd. było w jego przypadku.

Według źródeł ukraińskich 11/12.08.1945 „polska banda zaatakowała” jego plebanię.

Miał być pobity i obrabowany.

Dostał ataku serca i zmarł.

Ostatni łemkowscy mieszkańcy Zawadki Rymanowskiej opuścili wieś w 1947, w ramach tzw. „Akcji Wisła”, ostatniej deportacji Łemków przeprowadzonej przez Rosjan i kolaborujących z nimi komunazistów prl — już nie na Ukrainę, ale na tereny zachodniej i północnej Polski, przed 1939 należące do Niemiec. Wcześniej, w 1945‐1946, ok. 170 gospodarstw, powoli przejmowanych przez polskich osiedleńców, spaliły bandy ludobójczej OUN/UPA mordując przy okazji ok. 6 Polaków.