Rzymskokatolicka Parafia
pw. św. Zygmunta
05-507 Słomczyn
ul. Wiślana 85
dekanat konstanciński
archidiecezja warszawska
pełna lista:
wyświetlKliknij by wyświetlić pełną listę
przeszukujKliknij by wyświetlić listę z selekcją kategorii
displayClick to display full list in English
searchClick to display selectable list in English
Martyrologium duchowieństwa — Polska
XX w. (lata 1914 – 1989)
dane osobowe
nazwisko
NIMYŁOWICZ
imiona
Demetriusz
inne wersje imion
Dymitr
funkcja
kapłan eparchialny
wyznanie
Ukraiński Kościół greckokatolicki GKwięcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2013.05.19]
diecezja / prowincja
administratura apostolska GK Łemkowszczyznywięcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2015.03.01]
narodowość
ukraińska
data i miejsce
śmierci
08.09.1943
Grabówkadziś: gm. Dydnia, pow. Brzozów, woj. podkarpackie, Polska
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2021.12.18]
szczegóły śmierci
W 08.1939, prawd. w związku z ogłoszoną mobilizacją, polskie władze miały go internować, a następnie wydalić z kuracji w Grabówce na Polesie, do wioski Złowskie? k. Kobrynia na Białorusi. Polskie władze, wobec nieuchronności wojny, dokonały aresztowań osób uznanych za „niepewne”, o poglądach sprzyjających Niemcom czy Rosji. Prawd. został uznany za taką osobę — jako kapłan greckokatolickiej Administracji Apostolskiej Łemkowszczyzny, i.e. AAŁ. AAŁ powstała po tzw. schizmy tylawskiej, i.e. fali grupowych konwersji Łemków na prawosławie na przełomie lat 1920. i 1930. — w wyniku których ok. 18,000 Łemków/Rusinów opuściło Kościół greckokatolicki — w proteście przeciw ukrainizacyjnej polityce hierarchii tegoż Kościoła. AAŁ wstrzymała zabiegi ukrainizacyjne w parafiach sobie podległych, co zapobiegło dalszej apostazji Łemków, wielu kapłanów w AAŁ wszelako nadal sprzyjało radykalnej, ukraińskiej ideologii narodowej. Mychajło Baczyńskij, poseł na Sejm RP, w wystąpieniu sejmowym z 21.01.1931, ujawniał, z czym musieli się zmagać Rusini w łonie Kościoła greckokatolickiego, niepodatni na ludobójczą — jak się miało okazać — ideologię narodowców ukraińskich: „Greckokatolicka cerkiew została po wojnie [polsko–ukraińskiej 1918‐1919] zamieniona na agitacyjną ukraińską trybunę polityczną, z której są siane nie słowa miłości bliźniego, lecz słowa nienawiści”.
Wioska „Złowskie”, do której według źródeł ukraińskich miał być zawieziony, nie istnieje. Prawd. jest to toponimiczna odmiana nazwy wsi Zalesie, położonej przy stacji kolejowej Tewle na linii prowadzącej z Brześcia do Berezy Kartuskiej, wówczas znajdującej się w pow. Kobryń w polskim województwie poleskim. Skądinąd wiadomo, że część internowanych przewieziono do obozu w Berezie Kartuskiej, zasadnym wydaje się więc, że mógł zostać zabrany z pociągu na wspomnianej stacji i przeprowadzony do oddalonego o ok. 2 km Zalesia.
W 09.1939 Niemcy i Rosjanie zaatakowali Polskę i rozpoczęła się II wojna światowa. Ok. 17.09.1939, i.e. dnia najazdu Polski przez Rosjan, internowani i więźniowie zostali wypuszczeni na wolność. W nieznany bliżej sposób — Polesie, na podstawie paktu Ribbentrop–Mołotow, zajęli Rosjanie — przedostał się w 10.1939 z powrotem na Łemkowszczyznę, po lewej stronie rzeki San, wówczas już pod okupacją niemiecką.
Nie mogąc wrócić do swej parafii Jabłonica Ruska, położonej na prawym brzegu Sanu, która znalazła się pod okupacją rosyjską, objął wówczas kurację we wsi Grabówka, która administracyjnie włączona została początkowo w niem. Kreishauptmannschaft Jasło (pl. powiat Jasło), a od 01.01.1941 w niem. Kreishauptmannschaft Krosno (pl. powiat Krosno) w niem. Distrikt Krakau (pl. dystrykt Kraków), w ramach okupowanego i zarządzanego przez Niemców quasi‐państwa, zwanego niem. Generalgouvernement (pl. Generalne Gubernatorstwo), i.e. GG. W 1939 w Grabówce mieszkało ok. 800 osób, przy czym rzymskokatoliccy Polacy stanowili ok. 39%, grekokatoliccy Rusini ok. 59%, a Żydzi ok. 2% (było ich kilkunastu). Natomiast w pow. Brzozów, do którego w 1939 należała Grabówka, ludność polska stanowiła ok. 80%, a tylko 16% ludność rusińska.
Autorom «Liber Albus» nie jest znana specyficzna sytuacja w Grabówce w czasie okupacji niemieckiej. Można jednak przyjąć, że była ona odbiciem polityki niemieckiej — precyzyjniej niemieckich władz GG — na całym obszarze GG. Jednym z jej celów była próba złamania wpływów Kościoła rzymskokatolickiego i polskiej kultury poprzez popieranie obrządku greckokatolickiego i ukraińskojęzycznego kształcenia w szkołach. Polityka wspierania żywiołu ukraińskiego może najbardziej uwidoczniała się w polityce społecznej GG. Niemcy dozwoli na działalność organizacji społeczno–charatytywnych, ale tylko Ukraiński Komitet Centralny UCK był finansowany częściowo z budżetu GG. Dodatkowo mógł korzystać ze środków spółdzielni ukraińskich. Polska Rada Główna Opiekuńcza RGO i Żydowska Samopomoc Społeczna musiały polegać wyłącznie na dobrowolnych wpłatach darczyńców. W rezultacie polskie i żydowskie organizacje mogły prowadzić tylko działalność charytatywną: wspierając dożywianie, pomoc dla uchodźców, etc. Ukraińcy/Rusini przy pomocy funduszy GG budowali zaś ukraińskie/rusińskie szpitale, sierocińce, żłobki, szkoły.
Prowadziło to wzmożenia konfliktu polsko–ukraińskiego. Nie mogło być inaczej, skoro na drzwiach wejściowych poczekalni dworca głównego w Krakowie widniał napis: niem. „Nur für Deutsche aus dem Reich, Volksdeutsche und Ukrainer” (pl. „Tylko dla Niemców z Rzeszy, volksdeutschów i Ukraińców”).
W 1942‐1943 na terytorium GG Niemcy przeprowadzili — w ramach niemieckiego planu niem. «Endlösung der Judenfrage» (pl. Ostateczne rozwiązanie kwestii żydowskiej), który w GG realizowany był pod nazwą niem. «Aktion Reinhardt» (pl. Akcja Reinhardt), w którym w większości miejscowości aktywny udział brali członkowie kolaboracyjnej niem. Ukrainische Hilfspolizei (pl. Ukraińska Policja Pomocnicza), w niektórych regionach określanej też jako niem. Schutzmannschaft (pl. Bataliony ochrony), i.e. Schuma — eksterminację Żydów. Tak też było w Brzozowie, gdzie pod koniec 1941, bądź na początku 1942, założono getto, i 18.06.1942 zwieziono doń ok. 400 Żydów z otaczających wsi, w tym prawd. z Grabówki. Administracją getta zajmował się żydowski niem. Judenrat (pl. Rada Żydowska), a funkcje policyjne spełniała kolaboracyjna niem. Jüdischer Ordnungsdienst (pl. Żydowska Służba Porządkowa). Funkcje strażnicze wobec całego getta pełniły głównie polskie lokalne oddziały niem. Ortsschutz (pl. ochrona lokalna), podległe niem. Polnische Polizei im Generalgouvernement (pl. Policja Polska Generalnego Gubernatorstwa), zwanej „policją granatową”, która z kolei podporządkowana była lokalnym komendantom niemieckiej niem. Ordnungspolizei (pl. Policja Porządkowa), i.e. OrPo. By zapobiec „aktom sabotażu” i zapewnić efektywne działanie niem. Ortsschutz Niemcy wyznaczyli 15 prominentnych Polaków w miasteczku jako zakładników. Każdy wspomniany „akt” groził śmiercią zakładników.
Źródła nie są spójne co do likwidacji getta. W 05.1942 w getcie miało być ok. 1,000 Żydów. 18.06.1942, a więc w dniu, w którym zwieziono do Brzozowa Żydów z okolicznych wiosek, miano też — wedle niektórych źródeł — przetransportować ok. 400 Żydów do obozu niem. Zwangsarbeitslager (pl. obóz pracy przymusowej) ZL Plaszow k. Krakowa. Na początku zaś 08.1942 ok. 258 Żydów miano wywieźć albo do ZL Plaszow, albo do niem. Vernichtungslager (pl. obóz zagłady) VL Belzec. W końcu 10.08.1942 nakazano wszystkim pozostałym Żydom pojawienie się na lokalnym stadionie z bagażem do 20 kg. Tam ich Niemcy — agenci ludobójczej niem. Die Schutzstaffel der NSDAP (pl. Oddział ochronny NSDAP), i.e. «SS», paramilitarnej formacji podległej rządzącej w Niemczech Narodowosocjalistycznej Niemieckiej Partii Robotników NSDAP — załadowali na ciężarówki. Zawieziono ich pod las k. wsi Zmiennica, gdzie kazano im się rozebrać, po czym ich zagnano na leśną polanę, wykorzystywaną przez miejscową ludność jako miejsce piknikowe. Tam, na brzegu uprzednio wykopanych dołów, Niemcy mordowali ich strzałami w tył glowy. Przy dzieciach oszczędzali na amunicji i mordowali uderzeniami żelaznych łomów. Tak miano zamordować ok. 700‐800 Żydów.
Zaraz potem zaczęły docierać informacje o sytuacji na oddalonym o kilkaset kilometrów na wschód Wołyniu, gdzie w 02.1943, Roman Szuchewycz ps. „Taras Czuprynka”, komendant ukraińskiej, ludobójczej organizacji OUN/UPA, który w 1941 był członkiem ukraińskiej niem. Sondergruppe Nachtigall (pl. Grupa Specjalna Słowik) — jednostki niem. Wehrmacht (pl. Siły Zbrojne) biorącej udział w niemieckim ataku na Rosjan w 1941, oskarżanej o uczestnictwo w pogromie Żydów we Lwowie w 1941 — a później członkiem niem. Schutzmannschaftsbataillon 201 (pl. 201. Batalion Zespołu ochrony) — odpowiedzialnego za mordy Żydów i ludności cywilnej na terytorium Białorusi — wydał rozkaz: „Akcję wytępienia [Polaków] przeprowadzić należy na zasadach następujących: Wsie polskie mają być palone, ich zaś ludność wycinana w pień. Napady na miasta nastąpią w biały dzień, nie zaś w nocy. We wsiach mieszanych należy likwidować samą ludność polską, zagrody natomiast palić tylko w takich wypadkach, jeśli są one o 15 metrów i gdy w ogóle nie grozi przerzucenie się ognia na sąsiednie budynki ukraińskie. Ludność ukraińska otrzyma wskazówki co do miejsca, gdzie ma się zgrupować w czasie trwania napadu […] Za każdego Ukraińca zamordowanego czy to przez Polaków, czy też Niemców stracić 100 (stu) Polaków”.
Był to de facto sygnał do rozpoczęcia «Genocidium Atrox» — i.e. ludobójstwa popełnionego przez Ukraińców na Polakach, zwanego „wołyńskim”.
Zaraz potem, w 03.1943 UPA wydało apel skierowany do członków kolaboracyjnej niem. Ukrainische Hilfspolizei o dezercję i wstępowanie w szeregi UPA. Być może nawet 10,000 Ukraińców tak uczyniło.
Wołyń spłynął polską krwią. Dziesiątki tysięcy Polaków zostało przez Ukraińców zamordowanych — przy bierności Niemców — w niezwykle barbarzyński sposób. Setki wsi spłonęły.
OUN/UPA w 1943 na terenie GG, w tym niem. Distrikt Krakau, formalnie nie funkcjonowało. Działały tam głównie — by „nie drażnić” Niemców — ugrupowania funkcjonujące pod eufemistyczną nazwą ukr. Українська Народна Самооборона (pl. Ukraińska Narodowa Samoobrona), i.e. UNS, wzmocnione zaprawionymi w ludobójstwie Żydów dezerterami z niem. Ukrainische Hilfspolizei i Schuma. Ale skala ludobójstwa na Wołyniu, wzmocniona przekazami polskich uciekinierów z «Genocidium Atrox» stosunki polsko–ukraińskie niezmiernie zaogniła.
Jego posługa i działalność w Grabówka stała się przedmiotem zainteresowania komórek polskiej, konspiracyjnej Armii Krajowej AK (część Polskiego Państwa Podziemnego). AK, najpotężniejsza organizacja konspiracyjna w okupowanej przez Niemców Europie, w 1943 zaczęła się przygotowywać do generalnego wystąpienia przeciw niemieckiemu okupantowi, któremu później nadano kryptonim „Burza”. Prowadzono już nie tylko działalność propagandową, wydawano ulotki i gazeki konspiracyjne, ale prowadzono regularne szkolenia wojskowe, podchorążówki. Szkolono służby sanitarne. Dokonywano aktów sabotażu, atakując strategiczne linie zaopatrzeniowe i logistyczne. Polskie Państwo Podziemne prowadziło tajne nauczanie, a także tajne sądownictwo, wydające wyroki na najbardziej szkodliwych Niemców i ich polskich agentów. Wyroki śmierci wykonywałe jednostki AK.
Grabówka podlegała Obwodowi Brzozów AK, której komendantem — do końca 1943 — był Ignacy Kazimierz Wanic ps „Jaksa”, „Andrzej”. I gdzieś latem 1943 AK prawd. otrzymało informacje o nacjonalistycznej, pro‐ukraińskiej postawie proboszcza z Grabówki. Miał otwarcie wzywać do mordowania Polaków i wznosić publiczne modły za zwycięstwo Niemców. Według innych źródeł miał wspieranie działalność „band ukraińskich, które nękały okoliczną ludność polską”.
Wówczas Polskie Państwo Podziemne wydało nań wyrok śmierci. Nie jest jasne, czy był to tzw. Cywilny Sąd Specjalny — sądzący głównie za zbrodnie przeciw narodowi i państwu polskiemu, kolaborację z okupantem, bandytyzm, etc. — czy może Wojskowy Sądy Specjalne — głównie rozpatrujący przypadki zdrady, szpiegostwa, denuncjacji.
Według polskich źródeł egzekucję wykonała jednostka AK.
Według źródeł ukraińskich „zamordowany przez 12‐osobową bojówkę polską podczas napadu na plebanię w Grabowce” — katowany, wyciągnięty na podwórze i zastrzelony.
przyczyna śmierci
mord
sprawstwo
Polacy
miejsca i wydarzenia
«Genocidium Atrox»Kliknij by przejść do opisu, GeneralgouvernementKliknij by przejść do opisu, Ribbentrop‐MołotowKliknij by przejść do opisu, Encykliki Piusa XIKliknij by przejść do opisu
data i miejsce
urodzenia
23.10.1907
Drohobyczdziś: grom. Drohobycz miasto, rej. Drohobycz, obw. Lwów, Ukraina
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2021.10.09]
alt. daty i miejsca
urodzenia
25.10.1907
rodzice
NIMYŁOWICZ Michał
🞲 1875, ? — 🕆 1941, ?
WALUCH Katarzyna
🞲 1883, ? — 🕆 1965, ?
prezbiterat (święcenia)
ordynacja
22.03.1931
Przemyśldziś: pow. Przemyśl miasto, woj. podkarpackie, Polska
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.07.31]
katedra GK pw. św. Teresywięcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2015.03.01]
szczegóły posługi
1939 – 1943
kuratus/rektor/ekspozyt — Grabówkadziś: gm. Dydnia, pow. Brzozów, woj. podkarpackie, Polska
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2021.12.18] ⋄ kościół GK pw. św. Mikołaja ⋄ Lalindziś: gm. Sanok, pow. Sanok, woj. podkarpackie, Polska
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2022.01.16], parafia GK pw. św. Jerzego Męczennika ⋄ dekanat GK Sanokdziś: gm. Sanok miasto, pow. Sanok, woj. podkarpackie, Polska
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.07.31] — także: od ok. 1942 prefekt szkoły powszechnej
1933 – 1939
wikariusz — Jabłonica Ruskadziś: gm. Dydnia, pow. Brzozów, woj. podkarpackie, Polska
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2022.01.16] ⋄ parafia GK pw. św. Kosmy i św. Damiana, Męczenników ⋄ dekanat GK Dynówdziś: gm. Dynów miasto, pow. Rzeszów, woj. podkarpackie, Polska
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2021.10.09]
1931 – 1933
administrator — Dobraczyndziś: grom. Szeptycki miasto, rej. Szeptycki, obw. Lwów, Ukraina
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.07.31] ⋄ parafia GK pw. Podwyższenia Krzyża Świętego ⋄ dekanat GK Sokaldziś: grom. Sokal miasto, rej. Szeptycki, obw. Lwów, Ukraina
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.11.20]
1927 – 1931
student — Przemyśldziś: pow. Przemyśl miasto, woj. podkarpackie, Polska
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.07.31] ⋄ filozofia i teologia, Greckokatolickie Seminarium Duchowne
inni związani
szczegółami śmierci
ANDREJCZUKKliknij by wyświetlić biogram Piotr, DIAKKliknij by wyświetlić biogram Bazyli, DOBRZAŃSKIKliknij by wyświetlić biogram Mikołaj, HAJDUKKliknij by wyświetlić biogram Michał, HAJDUKKliknij by wyświetlić biogram Michał, HOŁOWACZKliknij by wyświetlić biogram Mikołaj, HORECZKOKliknij by wyświetlić biogram Michał, LESZCZUKKliknij by wyświetlić biogram Józef, KOSTYSZYNKliknij by wyświetlić biogram Włodzimierz, LISKIEWICZKliknij by wyświetlić biogram Mikołaj, ŁEMCIOKliknij by wyświetlić biogram Włodzimierz, SZAŁASZKliknij by wyświetlić biogram Stefan, SZCZERBAKliknij by wyświetlić biogram Jarosław, SZEWCZUKKliknij by wyświetlić biogram Bazyli, SZUMIŁOKliknij by wyświetlić biogram Rościsław, WEŁYCZKOKliknij by wyświetlić biogram Michał, WENHRYNOWICZKliknij by wyświetlić biogram Orest, WENHRYNOWICZKliknij by wyświetlić biogram Szczepan Emilian, WENHRYNOWICZKliknij by wyświetlić biogram Włodzimierz, ZAWOROTIUKKliknij by wyświetlić biogram Michał
miejsca i wydarzenia
opisy
«Genocidium Atrox»: W latach 1939‐1947, szczególnie w latach 1943‐1944, niezależne jednostki ukraińskie, głównie przynależące do ludobójczych organizacji OUN (ramię polityczne) i UPA (ramię zbrojne), wspomagane przez ludność ukraińską, wymordowały — zazwyczaj w niezwykle brutalny sposób — na terenach Wołynia oraz sąsiadujących regionów Rzeczypospolitej, od 130,000 do 180,000 Polaków, ludności cywilnej, kobiet, dzieci, starszych, młodszych, mężczyzn. Konflikt polsko‐ukraiński, który otwarcie objawił się podczas i po zakończeniu I wojny światowej (w szczególności skutkując wojną polsko‐ukraińską lat 1918‐1919), który przetrwał, a nawet wzmocnił się podczas czasów II Rzeczpospolity, gdy zachodnia część Ukrainy wchodziła w skład państwa polskiego, wybuchł ponownie z momentem wybuchu II wojny światowej w 09.1939. Za czasów rosyjskiej okupacji 1939‐1941, gdy setki tysięcy Polaków zostało deportowanych w głąb Rosji, gdy dziesiątki tysięcy zostało zamordowanych (m.in. podczas tzw. zbrodni katyńskiej), miał jeszcze ograniczony zasięg, tym bardziej, że Ukraińcy, w szczególności nacjonaliści ukraińscy, również stali się obiektem prześladowań rosyjskich. Dopiero wybuch wojny niemiecko‐rosyjskiej 22.06.1941 i początek niemieckiej okupacji doprowadził do niezwykle krwawego konfliktu. Ukraińcy początkowo otwarcie wspierali Niemców (zakładając policję ukraińską,współuczestnicząc w zagładzie Żydów, wstępując do jednostek wojskowych walczących u boku Niemców). Później, wobec ambiwalentnej postawy Niemców, zaczęli się uniezależniać. I w 1943 jedna z jednostek ukraińskiej organizacji nacjonalistycznej OUN/UPA na Wołyniu doprowadziła do ludobójstwa miejscowej ludności polskiej. W ciągu paru tygodni zamordowano, przy biernej postawie Niemców, ponad 40 tys. Polaków. Strategię wołyńskiego OUN/UPA zaakceptowała i przyjęła cała organizacja i podobne akty ludobójstwa przeniosły się na tereny Małopolski Wschodniej, gdzie zamordowano ponad 20 tys. Polaków, napotykając jednakże na zbrojny opór ludności polskiej. Dalej na zachód, na terenie Chełmszczyzny, Rzeszowszczyzny, etc. ludobójstwo przekształciło się otwarty wręcz konflikt. Generalnie ludobójstwo dokonane przez ukraińskich nacjonalistów, współpracujących z niemieckimi siłami okupacyjnymi, na bezbronnych Polakach miało miejsce na całym terenie obecności ukraińskiej, zniszczono setki wiosek, mordując w wyrafinowany sposób wszystkich ich mieszkańców. W czasie tego holokaustu — znanego jako «Genocidium Atrox» (pl. „straszne ludobójstwo”) — zginęło ponad 200 kapłanów i sióstr zakonnych. Charakter i cel ludobójstwa może najlepiej oddaje pieśń śpiewana przez morderców: „Polaków wyrżniemy, Żydów wytniemy, wielką Ukrainę zdobyć musimy” (ukr. „Поляків виріжем, Євреїв видусим, велику Україну здобути мусим”). Ludobójstwo i konflikt, które doprowadziły do całkowitej eliminacji polskiej społeczności i polskiej kultury z Ukrainy, zakończyły się przymusowymi deportacji lat 1944‐1945 Polaków z terenów Ukrainy oraz części Ukraińców na Ukrainę, oraz „Akcją Wisła”, w trakcie której komunazistowskie siły kontrolowanych przez Rosjan polskich jednostek wysiedliły Ukraińców z terenów południowo‐wschodnich na zachód polskiej republiki prl. (więcej na: www.swzygmunt.knc.plKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2021.06.20])
Generalgouvernement: Po polskiej klęsce w kampanii 09.1939, będącej rezultatem paktu Ribbentrop‐Mołotow i stanowiącej pierwszy etap II wojny światowej, i rozpoczęciu w części Polski okupacji niemieckiej (w drugiej, wschodniej części Polski rozpoczęła się okupacja rosyjska), Niemcy podzielili okupowane polskie terytorium na pięć głównych rejonów. W dwóch z nich utworzyli nowe niemieckie prowincje, dwie wcielili do innych prowincji. Natomiast piąta część potraktowana została odrębnie, i w sensie politycznym odtwarzać miała niemiecki pomysł z 1915 (po klęsce Rosjan w bitwie pod Gorlicami w 05.1915 w czasie I wojny światowej) utworzenia polskiej enklawy w ramach Niemiec. Nielegalna w sensie prawa międzynarodowego, i.e. konwencji haskiej, i publicznego, zarządzana przez Niemców wedle odrębnych praw — specjalnie ustanowionych dla polskich niem. Untermenschen (pl. podludzie) — do czasu ofensywy rosyjskiej w 1945 stanowiła część niem. Großdeutschland (pl. Wielkie Niemcy). Do 31.07.1940 zwana formalnie niem. Generalgouvernement für die besetzten polnischen Gebiete (pl. Generalne Gubernatorstwo dla okupowanych ziem polskich) — później już tylko niem. Generalgouvernement (pl. Generalne Gubernatorstwo), tak jak w latach 1915‐1918. Od 07.1941, czyli po niemieckim ataku 22.06.1941 na uprzedniego sojusznika Rosjan, w jego skład wchodził też dystrykt Galicja, czyli polskie przedwojenne południowo–wschodnie województwa. Wobec Polaków i Żydów stosowano specjalne prawo karne, umożliwiające dowolne wymierzanie kary śmierci niezależnie od wieku „sprawcy”, sankcjonujące stosowanie odpowiedzialności zbiorowej. Po zakończeniu działań zbrojnych II wojny światowej rząd niem. Generalgouvernement uznano za organizację przestępczą, a jego przywódcę, gubernatora Hansa Franka, za zbrodniarza i stracono. (więcej na: pl.wikipedia.orgKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2024.12.13])
Ribbentrop‐Mołotow: Ludobójczy rosyjsko‐niemiecki pakt przyjaźni między przywódcą rosyjskim Józefem Stalinem i niemieckim Adolfem Hitlerem, podpisany 23.08.1939 w Moskwie przez ministrów spraw zagranicznych Rosji — Wiaczesława Mołotowa — i Niemiec — Joachima von Ribbentropa — który sankcjonował i był bezpośrednią przyczyną niemieckiego i rosyjskiego najazdu na Polskę i rozpoczęcia II wojny światowej w 09.1939. W sensie politycznym pakt był próbą przywrócenia status quo ante sprzed 1914, z jednym wyjątkiem, a mianowicie „handlową” wymianą tzw. „Królestwa Polskiego”, wchodzącego w 1914 w skład Imperium Rosyjskiego, na Galicję Wschodnią (dzisiejszą zachodnią Ukrainę), w 1914 należącą do Imperium Austro‐Węgierskiego. Galicję, ze Lwowem, mieli przejąć Rosjanie, „Królestwo Polskie” — pod nazwą Generalnego Gubernatorstwa — Niemcy. Wybuchła w rezultacie „wojna była jedną z największych w historii klęsk i dramatów ludzkości, bo dwie ateistyczne i antychrześcijańskie ideologie: narodowego i międzynarodowego socjalizmu, odrzuciły Boga i Jego piąte przykazanie Dekalogu: Nie zabijaj!” (abp Stanisław Gądecki, 01.09.2019). Ustalenia paktu — wsparte zdradą formalnych sojuszników Polski, Francji i Niemiec, które 12.09.1939 na wspólnej konferencji w Abbeville, zdecydowały o nieudzielaniu pomocy zaatakowanej Polsce i niepodejmowaniu działań zbrojnych wobec Niemiec (co było złamaniem zobowiązań traktatowych z Polską) — zostały sprecyzowane 28.09.1939 w traktacie „o granicach i przyjaźni Niemcy‐Rosja”, podpisanym przez tych samych zbrodniarzy. Jednym z jego ustaleń było podzielenie się strefami wpływów w środkowej i wschodniej Europie oraz IV rozbiór Polski. W jednym z tajnych aneksów zapisano: „Obie strony nie będą tolerować na swych terytoriach jakiejkolwiek polskiej propagandy, która dotyczy terytoriów drugiej strony. Będą one tłumić na swych terytoriach wszelkie zaczątki takiej propagandy i informować się wzajemnie w odniesieniu do odpowiednich środków w tym celu”. Skutkiem porozumień była seria spotkań między ludobójczymi organizacjami — niemieckim Gestapo i rosyjskim NKWD, na których dyskutowano koordynację wysiłków w celu eksterminacji polskiej inteligencji i warstw przywódczych (w Niemczech zwane «Intelligenzaktion», w Rosji przyjęła formę zbrodni katyńskiej). Skutkiem porozumień była śmierć setek tysięcy polskiej inteligencji, w tym tysięcy przedstawianych kapłanów, i dziesiątków milionów zwykłych ludzi. Skutki tej rosyjsko‐niemieckiej umowy trwały do 1989, a i dziś są odczuwalne. (więcej na: pl.wikipedia.orgKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2015.09.30])
Encykliki Piusa XI: Wobec powstania w Europie dwóch systemów totalitarnych, które zdawały się ze sobą konkurować, acz więcej było między nimi podobieństw niż sprzeczności, papież Pius XI wydał w 03.1937 (w ciągu 5 dni) dwie encykliki. W wydanej 14.03.1938 „Mit brennender Sorge” (pl. „Z palącą troską”) potępił narodowy socjalizm panujący w Niemczech. Pisał: „Kto idąc za wierzeniami starogermańsko — przedchrześcijańskimi, na miejsce Boga osobowego stawia różne nieosobowe fatum, ten przeczy mądrości Bożej i Opatrzności […], kto wynosi ponad skalę wartości ziemskie: rasę albo naród, albo państwo, albo ustrój państwa, przedstawicieli władzy państwowej albo inne podstawowe wartości ludzkiej społeczności, […] i czyni z nich najwyższą normę wszelkich wartości, także religijnych, i oddaje się im bałwochwalczo, ten […] daleki jest od prawdziwej wiary w Boga i od światopoglądu odpowiadającego takiej wierze”. 19.03.1937 wydał „Divini Redemptoris” (pl. „Boski Odkupiciel”), w której poddał krytyce komunizm rosyjski, materializm dialektyczny i teorię walki klas. Pisał: „Komunizm pozbawia człowieka wolności, a więc duchowej podstawy wszelkich norm życiowych. Odbiera osobie ludzkiej całą jej godność i wszelkie moralne oparcie, z którego pomocą mogłaby się przeciwstawić naporowi ślepych namiętności […] To nowa ewangelia, którą bolszewicki i bezbożny komunizm głosi jako orędzie zbawienia i odkupienia ludzkości”… Pius XI domagał się poddania stanowionego prawa ludzkiego naturalnemu prawu Bożemu, zalecał wcielanie w życie ideału państwa i społeczeństwa chrześcijańskiego, i wzywał katolików do oporu. Dwa lata później narodowo socjalistyczne Niemcy i komunistyczna Rosja porozumiały się i wywołały II wojnę światową. (więcej na: pl.wikipedia.orgKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2023.05.28], pl.wikipedia.orgKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2023.05.28])
źródła
osobowe:
maydan.drohobych.netKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2015.03.01], docplayer.plKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2020.01.06], dds.edu.uaKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2015.03.01], ru.openlist.wikiKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2019.05.30]
bibliograficzne:
„Duchowieństwo Eparchii Przemyskiej i Apostolskiej Administracji Łemkowszczyzny”, Bogdan Prach, Wydawnictwo Ukraińskiego Uniwersytetu Katolickiego, Lwów 2015
„Encyklopedia obozów i gett, 1933‐1945Kliknij by wyświetlić stronę źródłową”, Muzeum Pamięci Holokaustu w Stanach Zjednoczonych, red. Martin Dean, tom II: „Getta w okupowanej przez Niemców wschodniej Europie”, część A
„Genocidium Atrox”, GTKRK, https://www.swzygmunt.knc.pl/GENOCIDEs/15 GENOCIDUM ATROX/vPOLISH/MAINs/GENATROXsearch01.htm
pierwotnych (oryginalnych) zdjęć:
drohobychyna-com-ua.translate.googKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2026.07.13]
LIST do KUSTOSZA/ADMINISTRATORA
Jeśli na Pana/Pani urządzeniu działa klient programu pocztowego — taki jak Mozilla Thunderbird, Windows Mail czy Microsoft Outlook, opisanych m.in. w WikipediiPatrz:
pl.wikipedia.org — proszę spróbować wybierając link poniżej:
LIST do KUSTOSZA/ADMINISTRATORAKliknij i spróbuj wywołać własnego klienta poczty E–majlowej
Jeśli natomiast Pan/Pani nie posiada takowego klienta na swoim urządzeniu lub powyższy link nie jest aktywny proszę wysłać Emajl do Kustosza/Administratora za pomocą używanego przez Pana/Panią konta — w stosowanym programie do wysyłania korespondencji — na poniższy adres:
jako temat podając:
MARTYROLOGIUM: NIMYŁOWICZ Demetriusz
Powrót do przeglądania życiorysu:
Kliknij by powrócić do życiorysu