Przyszło mu posługiwać, po nauce w monasterze pw. św Onufrego w Jabłecznej, w trzech parafiach prawosławnych, sprzężonych podobnymi losami. W dwóch z nich, w Werbkowicach i Mirczach, cerkwie zbudowali wierni katolickiego Kościoła słowiańsko–bizantyjskiego, zwanego też unickim — odpowiednio w 1864 i 1814. Po upadku powstania styczniowego 1863‐1864 carskie zaborcze władze rosyjskie zdelegalizowały wszelako w 1875 Kościół unicki, przymusowo wcielając wiernych do Prawosławia. Kościoły zamieniono na cerkwie prawosławne. W tym też czasie, w 1889/1890 zbudowano też cerkiew w trzecim miejscu jego posługi, Łaskowie. Ze wszystkich tych cerkwii i parafii prawosławni kapłani i spora część parafian uciekła jednak w 1915, w czasie I wojny światowej, po rosyjskiej klęsce w bitwie pod Gorlicami z armiami Państw Centralnych (Cesarstwa Niemieckiego i Monarchii Austro–Węgierskiej), w ramach tzw. bieżeństwa, i.e. panicznej ucieczki ok. 3 mln członków rosyjskiej administracji zaborczej na terytorium polskim — urzędników, duchowieństwa prawosławnego, wojskowych, nauczycieli, etc., wraz z rodzinami — w głąb Rosji. Większość już nie powróciła — tak też stało się we wszystkich trzech miejscach jego późniejszej posługi. Dwie cerkwie — w Werbkowicach i Mirczach — przejął Kościół rzymskokatolicki, ale cerkiew w Łaskowie stała pusta i niszczała. I ta ostatnia w 1938, w trakcie tzw. akcji polonizacyjno–rewindykacyjnej, została przez władze polskie zburzona.

Gdy w 09.1939 nastąpił niemiecki i rosyjski najazd na Polskę i rozpoczęła się II wojna światowa, po rozpoczęciu okupacji niemieckiej, wszystkie trzy miejsca znalazły się w niem. Landkreis Hrubieszów (pl. powiat Hrubieszów) w ramach niem. Distrikt Lublin (pl. dystrykt Lublin), wchodzącego w skład okupowanego i zarządzanego przez Niemców quasi‐państwa, zwanego niem. Generalgouvernement (pl. Generalne Gubernatorstwo), i.e. GG.

niem. SS‐ und Polizeiführer (pl. Dowódca SS i Policji) w niem. Distrikt Lublin, i de facto zastępcą gubernatora tego dystryktu, został jeden z największych zbrodniarzy w historii ludzkości, Austriak, Odilo Lotario Globočnik, którego jeden z historyków określił jako „najpodlejszego osobnika w najpodlejszej organizacji, jaka kiedykolwiek istniała”. Niemcy natychmiast wprowadzili terror wobec ludności polskiej. Na terenie Chełmszczyzny, w tym niem. Landkreis Hrubieszów, de facto przywrócili politykę ukrainizacji, swoje źródła mającej w 1918, pod koniec I wojny światowej, gdy 09.02.1918 okupacyjne Państwa Centralne zawarły traktat w Brześciu nad Bugiem z dopiero co raczkującym, sezonowym państwem ukraińskim, ze stolicą w Kijowie, w którym prawem „kaduka” przyznali Chełmszczynę Ukrainie, z pominięciem Polaków. Wyrażała się ona m.in. na odbieraniu szkół z rąk polskich i przekazywaniu ich w ręce ukraińskie, oraz wyrzucaniu księży katolickich z parafii i zamienianiu kościołów w cerkwie prawosławne.

Tak stało się m.in. w Werbkowicach, wiosce zamieszkałej w 1939 szacunkowo przez ok. 1,845 osób, w tym ok. 57% wyznania prawosławnego — gdzie właśnie rozpoczynał posługę jako psalmista. Tam nie tylko odebrano katolikom kościół, ale plebanię zamieniono na posterunek kolaboracyjnej ukraińskiej niem. Ukrainische Hilfspolizei (pl. Ukraińska Policja Pomocnicza). Podobna sytuacja miała miejsce w Mirczach.

Gdy przygotowywał się do święceń prezbiteriatu, i.e. chirotonii kapłańskiej, Niemcy likwidowali getto w Hrubieszowie — w ramach niemieckiego, ludobójczego planu niem. «Endlösung der Judenfrage» (pl. Ostateczne rozwiązanie kwestii żydowskiej), który w GG realizowany był pod nazwą niem. «Aktion Reinhardt» (pl. Akcja Reinhardt). Znaleźli się tam m.in. Żydzi z Werbkowic, Mircz i Łaskowa. Większość, ok. 8,000 wywieziono do obozu zagłady VL Sobibor, prawd. ponad 1,000 zamordowano w okolicach Hrubieszowa. W realizacji ludobójstwa Niemcom pomagały oddziały żandarmerii, niem. Sonderdienst (pl. Służba Specjalna), i.e. policja pomocnicza gubernatora GG, oraz sprowadzeni z niem. SS‐Ausbildungslager (pl. Obóz szkoleniowy SS) w Trawnikach, kursanci. We wszystkich tych jednostkach sporą część, jeżeli nie większość, stanowili Ukraińcy. Czwartą jednostką pomagającą Niemcom w deportacjach Żydów do VL Sobibor była niem. Jüdischer Ordnungsdienst (pl. Żydowska Służba Porządkowa). Ostatnia, wielka deportacja z getta w Hrubieszowie miała miejsce 11 dni po jego święceniach.

Zaraz potem, na przełomie 1942/1943, rozpoczął posługę duszpasterską. Nie jest jasne aliści gdzie — źródła nie są jednoznaczne. Jedne wskazują na Mircze, gdzie znajdowała się cerkwia — zrabowana w 1939/1940 katolikom; inne na oddalony o ok. 4 km Łasków, gdzie cerkwi nie było. Prawd. posługiwał społecznościom obu tych wsi, tym bardziej, że jego eparchia cierpiała na brak duszpasterzy.

Początek jego posługi zbiegł się z początkiem niem. Aktion Zamość (pl. Operacja Zamość), i.e. niemieckiej akcji wysiedleńczej i pacyfikacyjnej na „Zamojszczyźnie”, stanowiącej część szerszego niem. Generalplan Ost (pl. Generalny Plan Wschodni), niemieckiego planu osiedleńczego i germanizacyjnego terytoriów Europy Środkowo–Wschodniej i Wschodniej. niem. Aktion Zamość kierował wspomniany ludobójca, SS‐Grupenführer Odilo Globočnik. W jej ramach Niemcy dokonali wysiedleń 100,000‐110,000 Polaków, w tym 30,000 dzieci, na ich miejsce zamierzając osiedlić 60,000 kolonistów niemieckich. Wysiedlonych wywożono do obozów koncentracyjnych, gdzie wielu zostało zamordowanych. Część dzieci — „rasowo najczystszych” — dosłownie zrabowano i przekazano rodzinom niemieckim.

I właśnie wówczas, w trzech turach — pierwszej 23.01.1943, ostatniej 15.04.1943 — Niemcy wyrzucili z domów i wywieźli w nieznane ok. 740 Polaków z Mircz. W Mirczach w 1939 mieszkało ok. 2,300 osób, z czego ok. 65% stanowili rzymskokatolicy. 01.03.1943, a więc przed ostatnimi wysiedleniami, mieszkało już tylko 1,208. Wioska była wyludniona, ale natychmiast potem Niemcy, w ramach niem. Ukraineraktion (pl. Operacja ukraińska), zaczęli sprowadzać Ukraińców przesiedlanych z innych stron, którzy mieli stanowić „pas ochronny” przed polską partyzantką (część Polskiego Państwa Podziemnego).

Autorom „Liber Albus” nie jest znane stanowisko ani postawa ks. Korobczuka wobec tych, a także następnych wydarzeń.

A te następowały jedno za drugim. Już bowiem w 02.1943, Roman Szuchewycz ps. „Taras Czuprynka”, główny komendant ukraińskiej, ludobójczej organizacji OUN/UPA, wydał rozkaz: „Akcję wytępienia [Polaków] przeprowadzić należy na zasadach następujących: Wsie polskie mają być palone, ich zaś ludność wycinana w pień. Napady na miasta nastąpią w biały dzień, nie zaś w nocy. We wsiach mieszanych należy likwidować samą ludność polską, zagrody natomiast palić tylko w takich wypadkach, jeśli są one o 15 metrów i gdy w ogóle nie grozi przerzucenie się ognia na sąsiednie budynki ukraińskie. Ludność ukraińska otrzyma wskazówki co do miejsca, gdzie ma się zgrupować w czasie trwania napadu […] Za każdego Ukraińca zamordowanego czy to przez Polaków, czy też Niemców stracić 100 (stu) Polaków”.

Był to de facto sygnał do rozpoczęcia «Genocidium Atrox» — i.e. ludobójstwa popełnionego przez Ukraińców na Polakach, zwanego „wołyńskim”.

Zaraz potem, w 03.1943 UPA wydało apel skierowany do członków kolaboracyjnej niem. Ukrainische Hilfspolizei, w niektórych regionach określanej też jako niem. Schutzmannschaft (pl. Bataliony ochrony), i.e. Schuma, która współuczestniczyła w realizacji niem. «Endlösung der Judenfrage», o dezercję i wstępowanie w szeregi UPA. Być może nawet 10,000 Ukraińców tak uczyniło.

Taktykę ludobójczych Ukraińców uszczegółowiał rozkaz dowódcy UPA na Wołyniu, który znalazł się w sąsiadującym z niem. District Lublin, okupowanym terytorium nazwanym niem. Reichskommissariat Ukraine (pl. Komisariat Rzeszy Ukraina) — od 11.1943 dowódcy grupy operacyjnej „UPA‐Północ” — Dmytro Kłaczkiwskiego ps. „Kłym Sawur” z 06.1943, który przewidując klęskę Niemiec w wojnie z Rosją, wyjaśniał i rozkazywał: „Powinniśmy przeprowadzić wielką akcję likwidacji polskiego elementu. Przy odejściu wojsk niemieckich należy wykorzystać ten dogodny moment dla zlikwidowania całej ludności męskiej w wieku od 16 do 60 lat […] Tej walki nie możemy przegrać, i za każdą cenę trzeba osłabić polskie siły. Leśne wsie oraz wioski położone obok leśnych masywów powinny zniknąć z powierzchni ziemi”.

W pierwszej połowie i latem 1943 OUN/UPA dokonało setek ludobójczych ataków na polskie wsie i przysiółki na Wołyniu. A pod koniec 1943 podjęło decyzję o rozszerzeniu masowej, ludobójczej akcji na okupowany przez Niemców niem. Distrikt Galizia (pl. Dystrykt Galicja) i Chełmszczyznę, obie stanowiące część GG. I na przełomie 1943/1944 na Chełmszczyznę — po drugiej stronie, w stosunku do Wołynia, rzeki Bug — w tym w okolice jego parafii, zaczęły przenikać niewielkie oddziały ludobójczej UPA (a ok. 50 km na południe od Łaskowa także większe zgrupowania).

Niemcy nie reagowali, skupiali się prawie wyłącznie na walce z polskimi siłami partyzanckimi niepodległościowej Armii Krajowej AK i Batalionów Chłopskich BCh (część Polskiego Państwa Podziemnego), aktywnymi w niem. Landkreis Hrubieszów, i to kontekście sytuacji na froncie walk niemiecko–rosyjskich na wschodzie, która zmuszała Niemców do rzucania wszystkich dostępnych sił do obrony niemieckich pozycji — 24.12.1943 ruszyła bowiem wielka ofensywa rosyjska, zwana dziś operacją dnieprowsko–karpacką, i w szybkim tempie front zaczął zbliżać się środkowego Wołynia, Równego i Łucka. Co więcej, pozostawiali kontrolę wewnętrzną nad okupowanymi terenami prawie wyłącznie formacjom kolaboranckim, pozostawiając sobie tylko generalne funkcje nadzorcze. Na Chełmszczyźnie, w niem. Landkreis Hrubieszów, oznaczało to, że jedynymi formacjami mundurowymi zaangażowanymi w utrzymanie porządku wewnętrznego były jednostki de facto składające się z ukraińskich kolaborantów. Były to niem. Gendarmerie (pl. Żandarmeria), Schuma, a także niem. Galizisches SS Freiwilligen Regiment 5 – Polizei (pl. 5. Galicyjski Pułk Ochotniczy SS – policyjny), i.e. SS‐GFR5P — czyli jednostki niem. Die Schutzstaffel der NSDAP (pl. Oddział ochronny NSDAP), i.e. «SS», paramilitarnej formacji podległej rządzącej w Niemczech Narodowosocjalistycznej Niemieckiej Partii Robotników NSDAP. W okolicy znajdowały się także ośrodki rekrutacyjne, niem. Ersatz / Ausbildungseinheiten (pl. jednostki zastępcze.szkoleniowe), dla tworzonej formacji bojowej, niem. 14. Waffen–Grenadier–Division der SS – ukrainische Nr. 1 (pl. 14. Dywizja Grenadierów Waffen SS – 1. ukraińska), i.e. «SS‐Galizien».

Dodatkowo, ponieważ do końca 1943 na terenie GG UPA formalnie nie działała — by nie drażnić Niemców — w wiejskich ośrodkach powstawały eufemistycznie zwane ukr. Самооборонні кущові відділи (pl. jednostka samoobrony), będące de facto ekspozyturą UPA, przygotowujące się do realizacji rozkazu Szuchewycza „Tarasa Czuprynki” i «Genocidium Atrox» w GG, w tym na obszarze Chełmszczyzny. Budowano schrony, gromadzono broń, kopano rowy. Wszystkie te ukraińskie formacje zbrojne przenikały się, pozostając pod coraz większą ideologiczną i praktyczną kontrolą ludobójczej OUN/UPA — a na wiosnę 1944 zdezerterowały do ludobójczej UPA.

Konspiracyjne Polskie Państwo Podziemne przyglądało się sytuacji. W niem. Landkreis Hrubieszów zaczęli pojawiać się polscy, straumatyzowani uciekinierzy, opowiadający szczegóły «Genocidium Atrox» na Wołyniu, niespotykanego barbarzyństwa UPA i Ukraińców. Obserwowano przenikanie ludobójców UPA przez Bug na Chełmszczyznę. Obserwowano wzrastającą aktywność kolaboracyjnych formacji ukraińskich, pozbawionych de facto nadzoru niemieckiego. M.in. 14.02.1944 ukraińskie oddziały kolaboracyjne — w tym stacjonujący w Mirczach oddział SS‐GFR5P — zaatakowały polskich partyzantów AK i BCh, przebywających w oddalonej o ok. 6 km na wschód wiosce Górka‐Zabłocie. Mimo ukraińskiej przewagi bitwa zakończyła się bez wyraźnego rozstrzygnięcia.

Wówczas polscy dowódcy zdecydowali się na akcję wyprzedzającą. Jej wykonanie powierzono oddziałowi Stanisława Basaja ps. „Ryś” organizatorowi i dowódcy największego oddziału BCh, zaprawionemu w bojach z Niemcami i ludobójczą UPA, które m.in. doprowadziły do powstrzymania, a następnie likwidacji niem. Aktion Zamość (opór dziś zwany powstaniem zamojskim), oraz oddziałowi AK Zenona Jachymka ps. „Wiktor”.

Jednym z celów był Łasków, wieś, w której w 1939 mieszkało ok. 500 osób, w ok. 93% Ukraińców, sąsiadującej z rozproszoną kolonią Łasków, w większości polską. Istniały podejrzenia, że Łasków stał się centrum organizacyjnym ludobójczych bojówek UPA. Bezpośrednim zapalnikiem stały się dwa ukraińskie ataki 08‐09.03.1944 na Polaków we wsi Prehoryłe, odparte przez Polaków, acz nie bez mordów na ludności cywilnej, oraz atak ludobójczej UPA na polskie wsie, planowany na 16.03.1944, o czym wywiad AK i BCh się dowiedział.

10.03.1944 miała miejsce skoordynowana akcja AK i BCh na kilka ukraińskich wsi, uznawanych za centra mobilizacyjne UPA, m.in. Sahryń i Łasków. Zniszczono siedliska kolaboracyjnych oddziałów ukraińskich. Według źródeł polskich „zginęło 120 SS‐manów, 20 żandarmów, 50 policjantów ukraińskich”, przy minimalnych stratach własnych. W bunkrach położonych na terenie Łaskowa odnaleźć miano magazyn broni. W ataku śmierć poniosła duża ilość „osób cywilnych”. Ukraińskie źródła mówią o kilkudziesięciu, a nawet kilkuset ofiarach cywilnych w Łaskowie.

Był jedną z nich. W którymś momencie przeniósł się z Mircz, zagrożonych polskimi atakami i przebywał w Łaskowie.

Z grupą ok. 20 parafian ukrywał się w podziemnym schronie, z którego został wyciągnięty i po torturach zabity, wraz z ukrywającymi się.

Źródła prawosławne twierdzą, iż był „kilkakrotnie postrzelony, ucięto mu głowę, a całe ciało zadźgano nożem”.

12.10.2007 ludobójca Roman Szuchewycz został pośmiertnie nagrodzony tytułem Bohatera Ukrainy. W 12.2020 Rada Najwyższa Ukrainy w uchwale uznała ludobójcę Dymitra Kłaczkiwskiego „kierownikiem Ukraińskiej Powstańczej Armii na Wołyniu i uczestnikiem walk o niepodległość Ukrainy w XX wieku”. W kilku miejscowościach owym łac. „hostis humani generis” wystawiono pomniki i tablice pamiątkowe, nazwano szkoły ich imieniem.

łac. „O Tempora! O mores!”