Rzymskokatolicka Parafia
pw. św. Zygmunta
05-507 Słomczyn
ul. Wiślana 85
dekanat konstanciński
archidiecezja warszawska
pełna lista:
wyświetlKliknij by wyświetlić pełną listę
przeszukujKliknij by wyświetlić listę z selekcją kategorii
displayClick to display full list in English
searchClick to display selectable list in English
Martyrologium duchowieństwa — Polska
XX w. (lata 1914 – 1989)
dane osobowe
status
święty
nazwisko
ZACHARCZUK
imiona
Sergiusz
data kanonizacji
07.06.2003
Święty Sobór Biskupów Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnegowięcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2019.12.07]
funkcja
prezbiter (i.e. jerej)
wyznanie
Cerkiew prawosławna ORwięcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2014.09.21]
diecezja / prowincja
eparchia OR chełmsko‐podlaska (Autokefaliczna Cerkiew Prawosławna w Generalnej Guberni ACP‐GG)więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2021.08.20]
data i miejsce
śmierci
06.05.1943
Nabróżdziś: gm. Łaszczów, pow. Tomaszów Lubelski, woj. lubelskie, Polska
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2021.08.20]
szczegóły śmierci
Od 1939 posługiwał w parafii, w której tlił się konflikt prawosławno–katolicki, przekształcany w konflikt ukraińsko–polski. W Nabrożu od setek lat istniała parafia prawosławna, która przetrwała unię brzeską z 1596, i.e. uznanie przez część Prawosławia papieża za głowę kościoła i powstanie łac. Ecclesia Ruthena unita (pl. Ruski Kościół Unicki). Znacznie wzmocniona przez rusyfikacyjną politykę władz carskich podczas zaborów przetrwała nawet ucieczkę rosyjskiej administracji zaborczej, i.e. prawie 3 mln ludzi, po rosyjskiej klęsce w bitwie z Państwami Centralnymi (Niemcami i Austro–Węgrami) pod Gorlicami w 05.1915.
09.07.1938 doszło do zniszczenia tamtejszej cerkwi. Jednocześnie ok. 136 osób — według źródeł prawosławnych — przeszło na katolicyzm, co sprawiło, że dominującą większością we wsi stali się katolicy. Nabróż był jednym z miejsc, w którym władze niepodległej Polski przeprowadziły polonizacyjno–rewindykacjną, mającą na celu ograniczenie prawosławia m.in. na terenie Chełmszczyzny, poczytywanego jako jeden z przyczółków wpływów rosyjskich i komunazistowskich w Polsce. W jej rezultacie zburzono, niekiedy bezczeszcząc, do 127 cerkwi prawosławnych, poddając kapłanów i wiernych prześladowaniu. Prezydent Polski, Lech Kaczyński, w 2008 powiedział: „Wyrazić należy ubolewanie powodu zła, które zostało wyrządzone”.
Po niemieckim i rosyjskim najeździe w 09.1939 na Rzeczpospolitą i rozpoczęciu II wojny światowej, po rozpoczęciu okupacji niemieckiej, Ukraińcy otwarcie z Niemcami kolaborowali. Polską szkołę w Nabrożu Niemcy zlikwidowali — powstała za to niem. Ukrainische Schule (pl. Szkoła ukraińska), w której w jednej z izb miano umieścić potret ludobójczego przywódcy niemieckiego, Adolfa Hitlera, z tytułem ukr. „Гітлер – візволіцель” (pl. „Hitler – wyzwoliciel”). W budynku zamkniętej szkoły natomiast utworzono kaplicę prawosławną. Zamieszkał przy tej kaplicy.
Po niemieckim ataku 22.06.1941 na uprzedniego sojusznika, Rosjan, okolica stała się jednym z najstraszniejszych miejsc na Ziemi. W niem. Distrikt Lublin (pl. Okręg Lubelski) niemieckiego okupacyjnego tworu niem. Generalgouvernement (pl. Generalne Gubernatorstwo), i.e. GG, gdzie położona była parafia Nabróż, dowódcą policyjnych sił zbrojnych niem. SS‐ und Polizeiführer (pl. Dowódca SS i Policji) był Austriak, ludobójca Odilo Globočnik. Pod jego generalnym kierownictwem, ok. 17.03.1942 w Bełżcu, ok. 35 km od jego parafialnej wsi, zaczął funkcjonować VL Belzec, pierwszy w GG obóz zagłady. W ramach ludobójczego planu niem. «Endlösung der Judenfrage» (pl. Ostateczne rozwiązanie kwestii żydowskiej), realizowanego pod nazwą niem. «Aktion Reinhardt» (pl. Akcja Reinhardt), Niemcy wymordowali ok. 450,000 Żydów, głównie z niem. GG Distrikt Galizien (pl. GG Okręg Galicja), i.e. z Galicji Wschodniej. Funkcje strażnicze i wykonawcze w VL Belzec pełnili niem. SS‐Wachmannschaften (pl. Zespoły Strażnicze SS), przeszkolone w niem. SS‐Ausbildungslager Trawniki (pl. Obóz szkoleniowy SS Trawniki), głównie Ukraińcy. A jednocześnie Niemcy rozpoczęli wcielać w życie niem. Generalplan Ost (pl. Generalny Plan Wschodni), i.e. plan zapewnienia niem. Lebensraum (pl. Przestrzeń życiowa) dla niem. Herrenvolk (pl. Rasa panów), czyli deportacji i germanizacji. W niem. Distrikt Lublin przybrało to postać ludobójczej niem. Aktion Zamość (pl. Akcja Zamość). Wybór Lubelszczyzny, a precyzyjniej Chełmszczyzny, nie był przypadkowy — stanowił praw.
realizację wieloletniego planu niemieckiego, którego początkiem był traktat brzeski z 09.02.1918, pod koniec I wojny światowej, gdy Niemcy i Austriacy — w pełni świadomie, bez jakiejkolwiek próby porozumienia z Polakami — zawarli porozumienie z Ukraińcami, przyznając im ziemię chełmską.
Pierwszy etap niem. Aktion Zamość miał doprowadzić do wysiedlenia wszystkich Polaków z okolic Zamościa, ok. 40 km od Nabróża, i sprowadzenia tam kolonistów niemieckich. Drugi, pod kryptonimem niem. Aktion Werwolf (pl. Akcja Wilkołak), rozpoczęty w 06.1943, już po jego śmierci, miał doprowadzić do wysiedlenia Polaków i ukraińskiej kolonizacji „oczyszczonego obszaru” i stworzenia strefy ochronnej dla „niemieckiej” okolicy Zamościa — Ukraińcy wszak z Niemcami kolaborowali.
Sytuacja uległa zmianie w 03.1943 — w Nabróżu mieszkało 464 Polaków i 211 Ukraińców. Po pierwsze w 12.1942 zakończyły się transporty do VL Belzec i zaczynało się zacieranie śladów ludobójstwa. Po wtóre w okolicy Zamościa polskie partyzanckie jednostki AK i Batalionów Chłopskich BCh zaczęły w 12.1942 atakować wioski niemieckich kolonizatorów, sprowadzanych w pierwszej fazie niem. Aktion Zamość. Niektóre z tych wiosek zasiedlane były przez Ukraińców w ramach niem. „Ukraineraktion” (pl. „Akcja ukraińska”), czyli próby stworzenia pasa ochronnego kolonizacji niemieckiej, składającego się ze wsi ukraińskim. Po trzecie w 02.1943, Roman Szuchewycz ps. „Taras Czuprynka”, główny komendant ludobójczej, ukraińskiej orgazacji OUN/UPA, wydał rozkaz: „Akcję wytępienia [Polaków] przeprowadzić należy na zasadach następujących: Wsie polskie mają być palone, ich zaś ludność wycinana w pień. Napady na miasta nastąpią w biały dzień, nie zaś w nocy. We wsiach mieszanych należy likwidować samą ludność polską, zagrody natomiast palić tylko w takich wypadkach, jeśli są one o 15 metrów i gdy w ogóle nie grozi przerzucenie się ognia na sąsiednie budynki ukraińskie. Ludność ukraińska otrzyma wskazówki co do miejsca, gdzie ma się zgrupować w czasie trwania napadu […] Za każdego Ukraińca zamordowanego czy to przez Polaków, czy też Niemców stracić 100 (stu) Polaków”.
Był to de facto sygnał do rozpoczęcia «Genocidium Atrox» — i.e. ludobójstwa popełnionego przez Ukraińców na Polakach, zwanego „wołyńskim”.
Zaraz potem, w 03.1943 UPA wydało apel skierowany do członków kolaboracyjnej niem. Ukrainische Hilfspolizei (pl. Ukraińska Policja Pomocnicza), w niektórych regionach określanej też jako niem. Schutzmannschaft (pl. Bataliony ochrony), i.e. Schuma, która współuczestniczyła w realizacji niemieckiego, ludobójczego planu niem. «Endlösung der Judenfrage», o dezercję i wstępowanie w szeregi UPA. Być może nawet 10,000 Ukraińców tak uczyniło.
Sygnały o nowej, ludobójczej strategii OUN/UPA musiały docierać do Nabroża, choćby dlatego, że w okolicy funkcjonowały placówki niem. Ukrainische Hilfspolizei.
Wśród Polaków zaczęły krążyć informacje — nie potwierdzone dokumentalnie — o jego kolaboracji z Niemcami i/lub OUN/UPA. Miały to być, wedle źródeł współczesnych, oskarżenia natury ogólnej, ale także zarzut współpracy z niemieckim niem. Umsiedlungsausschuss (pl. Komitet Relokacyjny), podlegającym ludobójcy Odilo Globočnikowi — i prawd.niem.
Sonderkommando Zamość – Aussiedlungstab (pl. Grupa Specjalna Zamość – Sztab przesiedleńczy), czyli organem wykonawczym — i.e. komisją „przesiedleńczą”, deportacyjną. Zarzuty donoszenia na polskich mieszkańców Nabróża.
Obwiniano go także o spowodowanie aresztowania i śmierć paru Polaków.
Ukraińscy świadkowie twierdzić mieli, iż: „Na długi czas przed zbrodnią grożono mu, podrzucano kartki, na których pisano «wynoś się»”.
Owe zarzuty dotrzeć miały do AK.
Śmierć poniósł 06.05.1943.
Według ukraińskiej i prawosławnej historiografii miał być zamordowany podczas bandyckiego napadu. Miał być torturowany. Współczesny historyk pisze: „Zwaliwszy kapłana z nóg uderzeniami kolb karabinowych i przewróciwszy na wznak, bandyci w dalszym ciągu kopali go nogami i bili lufami, dopóki nie stracił przytomności”. Dobity miał być strzałem w głowę. Sprofanować miano też cerkiew, i.e. prawd. kaplicę prawosławną w byłej polskiej szkole.
Polskie źródła nie potwierdzają torturowania. Według nich konspiracyjne Polskie Państwo Podziemne wydało nań wyrok śmierci, który wykonała polska partyzantka, będąca częścią Polskiego Państwa Podziemnego.
W odwecie OUN/UPA — w ramach «Genocidium Atrox» — dokonała 30.05.1943 ataku na katolicką parafię, mordując polskiego kapłana, ks. Władysława Jacniackiego.
12.10.2007 ludobójca Roman Szuchewycz został pośmiertnie nagrodzony tytułem Bohatera Ukrainy. W kilku miejscowościach owemu łac. „hostis humani generis” wystawiono pomniki i tablice pamiątkowe, nazwano jego imieniem szkoły.
łac. „O Tempora! O mores!”
przyczyna śmierci
zbiorowy mord
sprawstwo
Polacy
miejsca i wydarzenia
«Aktion Zamość»Kliknij by przejść do opisu, «Genocidium Atrox»Kliknij by przejść do opisu, GeneralgouvernementKliknij by przejść do opisu, Ribbentrop‐MołotowKliknij by przejść do opisu
data i miejsce
urodzenia
1915
Szychowicedziś: gm. Mircze, pow. Hrubieszów, woj. lubelskie, Polska
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2021.12.19]
rodzice
ZACHARCZUK Mikołaj
🞲 ?, ? — 🕆 ?, ?
Maria
🞲 ?, ? — 🕆 ?, ?
prezbiterat (święcenia)
ordynacja
1939
Wilnodziś: rej. Wilno miasto, okr. Wilno, Litwa
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2021.12.19]
cerkiew OR pw. Zesłania Ducha Świętegowięcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2023.07.16]
szczegóły posługi
ok. 1939 – 1943
proboszcz — Nabróżdziś: gm. Łaszczów, pow. Tomaszów Lubelski, woj. lubelskie, Polska
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2021.08.20] ⋄ kaplica OR — rezydent w lokalnej szkole, gdzie też funkcjonowała kaplica
ok. 1939
prezbiter (pl. kapłan, i.e. jerej) — Wilnodziś: rej. Wilno miasto, okr. Wilno, Litwa
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2021.12.19] ⋄ Polska Autokefaliczna Cerkiew Prawosławna PACP ⋄ monaster OR pw. Zesłania Ducha Świętego — chirotonia kapłańska, i.e. święcenia prezbiteratu
do ok. 1939
student — Krzemieniecdziś: grom. Krzemieniec miasto, rej. Krzemieniec, obw. Tarnopol, Ukraina
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.10.18] ⋄ filozofia i teologia, Prawosławne Seminarium Duchowne
student — Jabłecznadziś: gm. Sławatycze, pow. Biała Podlaska, woj. lubelskie, Polska
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2021.12.18] ⋄ Szkoła Dyrygentów i Psalmistów ⋄ monaster OR pw. św. Onufrego (stauropigialny)
od 1938
żonaty — jedna córka
inni związani
szczegółami śmierci
JACNIACKIKliknij by wyświetlić biogram Władysław, BAZYLUKKliknij by wyświetlić biogram Jakub (mnich Ignacy), HOLCKliknij by wyświetlić biogram Mikołaj, KOROBCZUKKliknij by wyświetlić biogram Lew, MARTYSZKliknij by wyświetlić biogram Bazyli, OHRYZKOKliknij by wyświetlić biogram Piotr, PERADZEKliknij by wyświetlić biogram Grzegorz (o. Grzegorz), SZWAJKOKliknij by wyświetlić biogram Paweł
miejsca i wydarzenia
opisy
«Aktion Zamość»: 27.11.1942 Niemcy rozpoczęli «Aktion Zamość» — szereg akcji wysiedleńczych ludności polskiej i pacyfikacyjnych wsi polskich przeprowadzonych na Zamojszczyźnie, na terenie okupowanego przez Niemców niem. Generalgouvernement (pl. Generalne Gubernatorstwo), w ramach GPO niem. Generalplan Ost (pl. Generalny Plan Wschodni), czyli niemieckiego planu osiedleńczego i germanizacyjnego terytoriów Europy Środkowo‐Wschodniej i Wschodniej. Do 08.1943 objęto nią łącznie 100,000‐110,000 wysiedlonych Polaków, w tym 30,000 dzieci (część odebrano rodzicom i przeznaczono do przymusowej germanizacji w rodzinach niemieckich) — większość przeszła przez specjalny niem. UWZ Lager Zamość (pl. obóz przesiedleńczy w Zamościu), gdzie dokonywano selekcji, e.g. dzieci odseparowane od rodziców — grupa IV. Na miejsce wysiedlonych zamierzano osiedlić 60,000 kolonistów niemieckich przesiedlonych z Besarabii, Ukrainy, Bośni, Serbii, Słowenii i Rosji. W pierwszej fazie (28.11.1942‐03.1943) wysiedlono 116 wiosek — wysiedleń dokonywały jednostki niem. Schutzpolizei lub żandarmerii, z pomocą kolaborującej z Niemcami Ukraińskiej Policji Pomocniczej; w drugiej, w ramach tzw. Aktion Werwolf (06.1943‐08.1943) — 171 wiosek — wysiedlenia nadzorowały jednostki Wehrmachtu i Waffen‐SS, wspomagane przez pracowników UWZ Lager Zamość. Na skutek działań polskiego ruchu oporu — w czasie tzw. powstania zamojskiego polscy partyzanci stoczyli kilka dużych bitew z przeważającymi siłami niemieckimi — na 696 planowanych osad zdołano wysiedlić 293 wioski. Część wsi zasiedlono przesiedlanymi Ukraińcami — w ramach tzw. Ukraineraktion — pod kontrolą m.in. kolaborujących z Niemcami Ukraińskich Komitetów Pomocy. (więcej na: pl.wikipedia.orgKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2017.11.07], journals.umcs.plKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2021.08.20])
«Genocidium Atrox»: W latach 1939‐1947, szczególnie w latach 1943‐1944, niezależne jednostki ukraińskie, głównie przynależące do ludobójczych organizacji OUN (ramię polityczne) i UPA (ramię zbrojne), wspomagane przez ludność ukraińską, wymordowały — zazwyczaj w niezwykle brutalny sposób — na terenach Wołynia oraz sąsiadujących regionów Rzeczypospolitej, od 130,000 do 180,000 Polaków, ludności cywilnej, kobiet, dzieci, starszych, młodszych, mężczyzn. Konflikt polsko‐ukraiński, który otwarcie objawił się podczas i po zakończeniu I wojny światowej (w szczególności skutkując wojną polsko‐ukraińską lat 1918‐1919), który przetrwał, a nawet wzmocnił się podczas czasów II Rzeczpospolity, gdy zachodnia część Ukrainy wchodziła w skład państwa polskiego, wybuchł ponownie z momentem wybuchu II wojny światowej w 09.1939. Za czasów rosyjskiej okupacji 1939‐1941, gdy setki tysięcy Polaków zostało deportowanych w głąb Rosji, gdy dziesiątki tysięcy zostało zamordowanych (m.in. podczas tzw. zbrodni katyńskiej), miał jeszcze ograniczony zasięg, tym bardziej, że Ukraińcy, w szczególności nacjonaliści ukraińscy, również stali się obiektem prześladowań rosyjskich. Dopiero wybuch wojny niemiecko‐rosyjskiej 22.06.1941 i początek niemieckiej okupacji doprowadził do niezwykle krwawego konfliktu. Ukraińcy początkowo otwarcie wspierali Niemców (zakładając policję ukraińską,współuczestnicząc w zagładzie Żydów, wstępując do jednostek wojskowych walczących u boku Niemców). Później, wobec ambiwalentnej postawy Niemców, zaczęli się uniezależniać. I w 1943 jedna z jednostek ukraińskiej organizacji nacjonalistycznej OUN/UPA na Wołyniu doprowadziła do ludobójstwa miejscowej ludności polskiej. W ciągu paru tygodni zamordowano, przy biernej postawie Niemców, ponad 40 tys. Polaków. Strategię wołyńskiego OUN/UPA zaakceptowała i przyjęła cała organizacja i podobne akty ludobójstwa przeniosły się na tereny Małopolski Wschodniej, gdzie zamordowano ponad 20 tys. Polaków, napotykając jednakże na zbrojny opór ludności polskiej. Dalej na zachód, na terenie Chełmszczyzny, Rzeszowszczyzny, etc. ludobójstwo przekształciło się otwarty wręcz konflikt. Generalnie ludobójstwo dokonane przez ukraińskich nacjonalistów, współpracujących z niemieckimi siłami okupacyjnymi, na bezbronnych Polakach miało miejsce na całym terenie obecności ukraińskiej, zniszczono setki wiosek, mordując w wyrafinowany sposób wszystkich ich mieszkańców. W czasie tego holokaustu — znanego jako «Genocidium Atrox» (pl. „straszne ludobójstwo”) — zginęło ponad 200 kapłanów i sióstr zakonnych. Charakter i cel ludobójstwa może najlepiej oddaje pieśń śpiewana przez morderców: „Polaków wyrżniemy, Żydów wytniemy, wielką Ukrainę zdobyć musimy” (ukr. „Поляків виріжем, Євреїв видусим, велику Україну здобути мусим”). Ludobójstwo i konflikt, które doprowadziły do całkowitej eliminacji polskiej społeczności i polskiej kultury z Ukrainy, zakończyły się przymusowymi deportacji lat 1944‐1945 Polaków z terenów Ukrainy oraz części Ukraińców na Ukrainę, oraz „Akcją Wisła”, w trakcie której komunazistowskie siły kontrolowanych przez Rosjan polskich jednostek wysiedliły Ukraińców z terenów południowo‐wschodnich na zachód polskiej republiki prl. (więcej na: www.swzygmunt.knc.plKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2021.06.20])
Generalgouvernement: Po polskiej klęsce w kampanii 09.1939, będącej rezultatem paktu Ribbentrop‐Mołotow i stanowiącej pierwszy etap II wojny światowej, i rozpoczęciu w części Polski okupacji niemieckiej (w drugiej, wschodniej części Polski rozpoczęła się okupacja rosyjska), Niemcy podzielili okupowane polskie terytorium na pięć głównych rejonów. W dwóch z nich utworzyli nowe niemieckie prowincje, dwie wcielili do innych prowincji. Natomiast piąta część potraktowana została odrębnie, i w sensie politycznym odtwarzać miała niemiecki pomysł z 1915 (po klęsce Rosjan w bitwie pod Gorlicami w 05.1915 w czasie I wojny światowej) utworzenia polskiej enklawy w ramach Niemiec. Nielegalna w sensie prawa międzynarodowego, i.e. konwencji haskiej, i publicznego, zarządzana przez Niemców wedle odrębnych praw — specjalnie ustanowionych dla polskich niem. Untermenschen (pl. podludzie) — do czasu ofensywy rosyjskiej w 1945 stanowiła część niem. Großdeutschland (pl. Wielkie Niemcy). Do 31.07.1940 zwana formalnie niem. Generalgouvernement für die besetzten polnischen Gebiete (pl. Generalne Gubernatorstwo dla okupowanych ziem polskich) — później już tylko niem. Generalgouvernement (pl. Generalne Gubernatorstwo), tak jak w latach 1915‐1918. Od 07.1941, czyli po niemieckim ataku 22.06.1941 na uprzedniego sojusznika Rosjan, w jego skład wchodził też dystrykt Galicja, czyli polskie przedwojenne południowo–wschodnie województwa. Wobec Polaków i Żydów stosowano specjalne prawo karne, umożliwiające dowolne wymierzanie kary śmierci niezależnie od wieku „sprawcy”, sankcjonujące stosowanie odpowiedzialności zbiorowej. Po zakończeniu działań zbrojnych II wojny światowej rząd niem. Generalgouvernement uznano za organizację przestępczą, a jego przywódcę, gubernatora Hansa Franka, za zbrodniarza i stracono. (więcej na: pl.wikipedia.orgKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2024.12.13])
Ribbentrop‐Mołotow: Ludobójczy rosyjsko‐niemiecki pakt przyjaźni między przywódcą rosyjskim Józefem Stalinem i niemieckim Adolfem Hitlerem, podpisany 23.08.1939 w Moskwie przez ministrów spraw zagranicznych Rosji — Wiaczesława Mołotowa — i Niemiec — Joachima von Ribbentropa — który sankcjonował i był bezpośrednią przyczyną niemieckiego i rosyjskiego najazdu na Polskę i rozpoczęcia II wojny światowej w 09.1939. W sensie politycznym pakt był próbą przywrócenia status quo ante sprzed 1914, z jednym wyjątkiem, a mianowicie „handlową” wymianą tzw. „Królestwa Polskiego”, wchodzącego w 1914 w skład Imperium Rosyjskiego, na Galicję Wschodnią (dzisiejszą zachodnią Ukrainę), w 1914 należącą do Imperium Austro‐Węgierskiego. Galicję, ze Lwowem, mieli przejąć Rosjanie, „Królestwo Polskie” — pod nazwą Generalnego Gubernatorstwa — Niemcy. Wybuchła w rezultacie „wojna była jedną z największych w historii klęsk i dramatów ludzkości, bo dwie ateistyczne i antychrześcijańskie ideologie: narodowego i międzynarodowego socjalizmu, odrzuciły Boga i Jego piąte przykazanie Dekalogu: Nie zabijaj!” (abp Stanisław Gądecki, 01.09.2019). Ustalenia paktu — wsparte zdradą formalnych sojuszników Polski, Francji i Niemiec, które 12.09.1939 na wspólnej konferencji w Abbeville, zdecydowały o nieudzielaniu pomocy zaatakowanej Polsce i niepodejmowaniu działań zbrojnych wobec Niemiec (co było złamaniem zobowiązań traktatowych z Polską) — zostały sprecyzowane 28.09.1939 w traktacie „o granicach i przyjaźni Niemcy‐Rosja”, podpisanym przez tych samych zbrodniarzy. Jednym z jego ustaleń było podzielenie się strefami wpływów w środkowej i wschodniej Europie oraz IV rozbiór Polski. W jednym z tajnych aneksów zapisano: „Obie strony nie będą tolerować na swych terytoriach jakiejkolwiek polskiej propagandy, która dotyczy terytoriów drugiej strony. Będą one tłumić na swych terytoriach wszelkie zaczątki takiej propagandy i informować się wzajemnie w odniesieniu do odpowiednich środków w tym celu”. Skutkiem porozumień była seria spotkań między ludobójczymi organizacjami — niemieckim Gestapo i rosyjskim NKWD, na których dyskutowano koordynację wysiłków w celu eksterminacji polskiej inteligencji i warstw przywódczych (w Niemczech zwane «Intelligenzaktion», w Rosji przyjęła formę zbrodni katyńskiej). Skutkiem porozumień była śmierć setek tysięcy polskiej inteligencji, w tym tysięcy przedstawianych kapłanów, i dziesiątków milionów zwykłych ludzi. Skutki tej rosyjsko‐niemieckiej umowy trwały do 1989, a i dziś są odczuwalne. (więcej na: pl.wikipedia.orgKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2015.09.30])
źródła
osobowe:
prasa.wiara.plKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2013.05.19], www.przegladprawoslawny.plKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2013.05.19], www.impantokratoros.grKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2013.05.19], pl.wikipedia.orgKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2020.04.04], roberthorbaczewski.plKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2026.07.13]
bibliograficzne:
„Hierachia, kler i pracownicy Kościoła Prawosławnego w XIX‐XXI wieku w granicach II Rzeczypospolitej i Polski powojennej”, ks. Grzegorz Sosna, m. Antonina Troc-Sosna, Warszawa–Bielsk Podlaski 2017
pierwotnych (oryginalnych) zdjęć:
www.apokryfruski.orgKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2020.09.24], roberthorbaczewski.plKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2014.08.14], www.youtube.comKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2024.03.15], www.impantokratoros.grKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2020.09.24], upload.wikimedia.orgKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2020.09.24]
LIST do KUSTOSZA/ADMINISTRATORA
Jeśli na Pana/Pani urządzeniu działa klient programu pocztowego — taki jak Mozilla Thunderbird, Windows Mail czy Microsoft Outlook, opisanych m.in. w WikipediiPatrz:
pl.wikipedia.org — proszę spróbować wybierając link poniżej:
LIST do KUSTOSZA/ADMINISTRATORAKliknij i spróbuj wywołać własnego klienta poczty E–majlowej
Jeśli natomiast Pan/Pani nie posiada takowego klienta na swoim urządzeniu lub powyższy link nie jest aktywny proszę wysłać Emajl do Kustosza/Administratora za pomocą używanego przez Pana/Panią konta — w stosowanym programie do wysyłania korespondencji — na poniższy adres:
jako temat podając:
MARTYROLOGIUM: ZACHARCZUK Sergiusz
Powrót do przeglądania życiorysu:
Kliknij by powrócić do życiorysu