W 1920 uczestnik wojny polsko–rosyjskiej 1919‐1921. Był ranny.

Od 1933 posługiwał w kuracji Nowosiółka‐Bekerów, ok. 6 km od powiatowego miasteczka Podhajce, w polskim woj. tarnopolskim. Parafia oparta była o dwie wsie: kolonię Bekerów, gdzie znajdował się kościół rzymskokatolicki, zamieszkaną w 1939 przez ok. 490 Niemców, 60 Polaków i 40 Ukraińców, oraz wieś Nowosiółkę, po drugiej stronie rzeczki Koropiec, zamieszkaną szacunkowo przez ok. 4,200 osób, z czego rzymskokatoliccy Polacy stanowili ok. 38%, greckokatoliccy Ukraińcy ok. 60%, a Żydów było ok. 50.

Po niemieckim i rosyjskim najeździe na Polskę w 09.1939 i rozpoczęciu II wojny światowej — w rezultacie ludobójczej umowy niemiecko–rosyjskiej z 23.08.1939, zwanej paktem Ribbentrop–Mołotow, potwierdzonej 28.09.1939 tzw. „Traktatem o granicach i przyjaźni Niemcy–Rosja”, zwanym też 2. paktem Ribbentrop–Mołotow — po rozpoczęciu okupacji rosyjskiej, kolonię Bekerów opuściło wielu tzw. niem. Galiziendeutsche (pl. Niemcy galicyjscy), którzy tam gospodarowali od XVIII w., sprowadzeni przez władze austriackie po I rozbiorze Polski w 1772. W ramach operacji niem. Heim ins Reich (pl. Powrót do domu w Rzeszy) — przeprowadzonej na podstawie umów partnerskich między obu okupantami Polski, Rosją i Niemcami — w latach 1939‐1940 przesiedlono ok. 128,000‐136,000 owych Niemców, z czego ok. 85,000 osiedlono w niem. Reichsgau Wartheland (pl. Okręg Rzeszy Kraj Warty), czyli okupowanej przez Niemców Wielkopolsce, na miejsce Polaków, wyrzuconych z rodzinnych stron i deportowanych do okupowanego i zarządzanego przez Niemców quasi‐państwa, zwanego niem. Generalgouvernement (pl. Generalne Gubernatorstwo), i.e. GG. Rozpoczynała się seria wielkich „eksperymentów etnicznych” — i.e. rozwiązywania problemów społecznych i narodowościowych poprzez masowe deportacje — którego mistrzami okazali się, jak miała to dowieść przyszłość, Rosjanie.

Rosjanie represjom poddali szczególnie Polaków, dokonując aresztowań polskiej inteligencji, nauczycieli, lekarzy, ziemian, urzędników państwowych, leśników, policjantów, a także rodzin polskich wojskowych. Wielu innych Polaków stało się ofiarami czterech wielkich fal deportacji „na Syberię”. W relacjach często pojawia się informacja, iż „przychodzili nocą, bez uprzedzenia i zabierali całe rodziny, od niemowląt po staruszków”. „Gdy wyszliśmy na podwórze matce pozwolili zajrzeć do skrzyni — była niestety pusta, bo nasi sąsiedzi zdążyli ją już opróżnić. Praktycznie nie zabraliśmy niczego, bo nie pozwolili nam poruszać się po domu […] Były wtedy duże zaspy i silny mróz”. Ponadto 150,000‐200,000 mężczyzn wcielono do armii rosyjskiej, a ok. 100,000 zmuszono do pracy na rzecz przemysłu rosyjskiego, głównie w kopalniach Zagłębia Donieckiego, w zakładach przemysłu ciężkiego na Uralu i na Syberii. Następnie rozpoczęła się inwigilacja księży i zakonników. Na duchowieństwo nałożono wysokie podatki, usunięto nauczanie religii ze szkół.

Po niemieckim ataku 22.06.1941 na uprzedniego sojusznika, Rosjan, po rozpoczęciu okupacji niemieckiej, jego parafia znalazła się w niem. Kreishauptmannschaft Brzeżany (pl. powiat Brzeżany), wchodzącego w skład niem. Distrikt Galizien (pl. Dystrykt Galicja), części rozszerzonego na Galicję GG.

Okres 1941‐1943 znaczony był w szczególności eksterminacją Żydów. Od początku 1942 Niemcy realizowali ludobójczy plan niem. «Endlösung der Judenfrage» (pl. Ostateczne rozwiązanie kwestii żydowskiej), który w GG nosił kryptonim niem. «Aktion Reinhardt» (pl. Akcja Reinhardt). Lokalnym centrum żydowskiej społeczności były powiatowe Podhajce, gdzie w 1939 mogło żyć ok. 3,400 Żydów, i.e. ok. 55% mieszkańców. Tam już w 07.1941 Niemcy powołali — zgodnie z obowiązującymi w GG niemieckimi rozporządzeniami — niem. Judenrat (pl. Rada Żydowska), odpowiedzialną za społeczność żydowską, mającą do pomocy powołaną przez siebie niem. Jüdischer Ordnungsdienst (pl. Żydowska Służba Porządkowa). Potem de facto zabronili Żydom opuszczania miasteczka bez pozwolenia, bowiem od 25.10.1941 zaczął obowiązywać dekret niem. Generalgouverneur (pl. Generalny Gubernator) GG, Hansa Franka, zgodnie z którym „Żydzi, którzy bez upoważnienia opuszczają wyznaczoną im dzielnicę, podlegają karze śmierci. Tej samej karze podlegają osoby, które takim Żydom świadomie dają kryjówkę”, oraz „Podżegacze i pomocnicy podlegają tej samej karze jak sprawca, czyn usiłowany karany będzie jak czyn dokonany. W lżejszych wypadkach można orzec ciężkie więzienie lub więzienie”. 21.09.1942 Niemcy, ze wsparciem ukraińskiej, kolaboracyjnej niem. Ukrainische Hilfspolizei (pl. Ukraińska Policja Pomocnicza), działającej też jako niem. Schutzmannschaft (pl. Bataliony ochrony), i.e. Schuma — która brać udział miała we wszystkich takich niem. Aktion (pl. akcja) — a także niem. Jüdischer Ordnungsdienst, zagnali na stację kolejową ok. 1,000 Żydów, skąd wywieziono ich na śmierć, do niem. Vernichtungslager (pl. obóz zagłady) VL Belzec. Przy okazji ok. 50 Żydów zamordowano na cmentarzu żydowskim. Zaraz potem formalnie utworzono w Podhajcach getto, początkowo o charakterze „otwartym”, bez ograniczającego płotu. 30.10.1942 miała miejsce druga niem. Aktion. Do VL Belzec wywieziono ponad 1,200 Żydów, a kilkudziesięciu zamordowano podczas zagonu. W tym samym mniej więcej okresie do getta przygnano Żydów z otaczających wsi, w tym prawd. z Nowosiółki, a w 12.1942 getto — ok. 2,500 osób — „zamknięto”, i.e. otoczono drewnianym płotem, zwieńczonym drutem kolczastym. 12.04.1943 ok. 40‐50 chorych Żydów zamordowano na cmentarzu żydowskim. Likwidacja getta nastąpiła 06.06.1943. Niemcy i niem. Ukrainische Hilfspolizei zamordowali wówczas ok. 1,070 Żydów w dwóch rowach wykopanych w części Podhajec zwanej Starym Miastem. 08.06.1943 zdołano wyciągnąć z ukrycia ok. 750 Żydów, obiecując im przeniesienie do Tarnopola. Wszystkich wyprowadzono poza miasteczko i w pobliżu oddalonej o ok. 2 km wioski Zahajce Niemcy i Ukraińcy dokonali ich mordu. W ciągu następnych kilku miesięcy Niemcy i niem. Ukrainische Hilfspolizei systematycznie przeszukiwali getto polując na Żydów. Ok. 300 schwytanych zamordowano na cmentarzu żydowskim. Władze niemieckie mogły zadeklarować, że Podhajce i okolice były niem. „Judenfrei” (pl. „wolne od Żydów”).

W tym samym czasie, i.e. w 02.1943, w oddalonym o ok. 150 km na północ Wołyniu, Roman Szuchewycz ps. „Taras Czuprynka”, komendant ukraińskiej, ludobójczej organizacji OUN/UPA, który w 1941 był członkiem ukraińskiej niem. Sondergruppe Nachtigall (pl. Grupa Specjalna Słowik) — jednostki niem. Wehrmacht (pl. Siły Zbrojne) biorącej udział w niemieckim ataku na Rosjan w 1941, oskarżanej o uczestnictwo w pogromie Żydów we Lwowie w 1941 — a później członkiem niem. Schutzmannschaftsbataillon 201 (pl. 201. Batalion Zespołu ochrony) — odpowiedzialnego za mordy Żydów i ludności cywilnej na terytorium Białorusi — wydał rozkaz: „Akcję wytępienia [Polaków] przeprowadzić należy na zasadach następujących: Wsie polskie mają być palone, ich zaś ludność wycinana w pień. Napady na miasta nastąpią w biały dzień, nie zaś w nocy. We wsiach mieszanych należy likwidować samą ludność polską, zagrody natomiast palić tylko w takich wypadkach, jeśli są one o 15 metrów i gdy w ogóle nie grozi przerzucenie się ognia na sąsiednie budynki ukraińskie. Ludność ukraińska otrzyma wskazówki co do miejsca, gdzie ma się zgrupować w czasie trwania napadu […] Za każdego Ukraińca zamordowanego czy to przez Polaków, czy też Niemców stracić 100 (stu) Polaków”.

Był to de facto sygnał do rozpoczęcia «Genocidium Atrox» — i.e. ludobójstwa popełnionego przez Ukraińców na Polakach, zwanego „wołyńskim”.

Zaraz potem, w 03.1943 UPA wydało apel skierowany do członków kolaboracyjnej niem. Ukrainische Hilfspolizei o dezercję i wstępowanie w szeregi UPA. Być może nawet 10,000 Ukraińców tak uczyniło.

Wołyń spłynął polską krwią. Dziesiątki tysięcy Polaków zostało przez Ukraińców zamordowanych — przy bierności Niemców — w niezwykle barbarzyński sposób. Setki wsi spłonęły.

Choć rozkaz Szuchewycza formalnie nie był skierowany do oddziałów niem. Ukrainische Hilfspolizei w niem. Distrikt Galizien — tam bowiem w 1943 ludobójcza OUN nie powołała zbrojnego ramienia pod nazwą UPA, ale formowała oddziały zbrojne pod eufemistyczną nazwą, dla „zmylenia” Niemców, ukr. Українська Народна Самооборона (pl. Ukraińska Narodowa Samoobrona), i.e. UNS — ale de facto również i tam ludobójcy ukraińscy, „bezrobotni” po zakończeniu niem. «Aktion Reinhardt», dezerterowali i wstępowali do UNS. Ale w 12.1943 — gdy stało się jasne, że Niemcy wojnę na wschodzie przegrywają, i.a. 24.12.1943 rozpoczęła się wielka ofensywa rosyjska zwana operacją dnieprowsko–karpacką — UNS został formalnie przekształcony w jednostkę ludobójczej OUN/UPA „UPA‐Zachód”. W 01.1944 jego dowódcą został jeszcze jeden z ukraińskich „wychowanków” niem. Sondergruppe Nachtigall i niem. Schutzmannschaftsbataillon 201, degenerat Wasyl Sydor ps. „Szełest”, który prawie natychmiast rozkazał „nieustannie uderzać w Polaków aż do wyniszczenia ich do ostatniego z tych ziem”. «Genocidium Atrox» rozpoczęło się w niem. Distrikt Galizien.

UNS/UPA nie miała zresztą wtedy nic innego do roboty, bowiem — jak potwierdza to nawet ukraińska Wikipedia — „podczas ostatnich miesięcy 1943 oddziały UNS nie prowadziły operacji zbrojnych w związku z wprowadzeniem 02.10.1943 przez Niemców w Galicji systemu [odpowiedzialności zbiorowej] egzekucji 10 zakładników za zabójstwa każdego żołnierza niemieckiego lub przedstawiciela władz”. Polacy nie uczestniczyli w tej okupacyjnej władzy. A Niemcy zachowywali się wobec ludobójczych aktów UNS/UPA pasywnie, nie podejmując w zasadzie większych operacji przeciw Ukraińcom.

W okolicy Podhajec rozkazy ludobójcy Sydora realizował inny degenerat, dowódca Okręgu Wojskowego UPA WO‐3 „Łysonia”, Emilian (Omelian) Polowy ps. „Ostap”, o „ścieżce kariery” identycznej, jak jego przełożeni — i.e. przez niem. Sondergruppe Nachtigall i niem. Schutzmannschaftsbataillon 201, gdzie doświadczenia nabywali przy eksterminacji Żydów. Mordy Polaków rozpoczęły się już w ostatnim kwartale 1943, a nasiliły się na początku 1944. Zakończyły wraz z nadejściem frontu walk niemiecko–rosyjskich. Już ok. 01.04.1944 Rosjanie — w ramach operacji dnieprowsko–karpackiej — wkroczyli do Podhajec, ale ok. 07.04.1944 wobec niemieckiego kontrataku wycofali się ok. 25 km na wschód. Zbiegł się on z zakończeniem operacji dnieprowsko–karpackiej przez Rosjan i wstrzymaniem walk frontowych na okres wiosenny.

Kolejna wielka rosyjska ofensywa, awana operacją lwowsko–sandomierską, ruszyła 13.07.1944. Do Podhajcec i jego parafii Rosjanie wkroczyli ok. 21.07.1944. Rozpoczęła się okupacja rosyjska.

OUN/UPA początkowo, podczas przechodzenia frontu i nasycenia okolicy tysiącami rosyjskich wojsk, zawiesiła akcję przeciw Polakom. 01.09.1944 Wasyl Sydor, ps. „Szełest”, dowódca „UPA‐Zachód”, nakazał wstrzymanie ludobójczej akcji, ale rozkaz nie objął „polskiego elementu współpracującego z NKWD i organami moskiewskiego imperializmu”. Nadal OUN/UPA miało atakować „polską milicję liczącą 20 osób w jakiejś miejscowości. Jedną trzecią lub połowę z nich należy zniszczyć, resztę rozbroić i ostrzec, że jeśli nie przestaną współpracować przeciwko nam z bolszewikami, następnym razem również zostaną zniszczeni”. Wstrzymanie było zresztą krótkotrwałe — już na przełomie 1944/1945 ludobójcy ukraińscy ponowili mordy polskiej ludności cywilnej.

I wówczas padł ofiarą Ukraińców. A mianowicie na początku 1945 przez krótki czas objął administrację pobliskiej parafii Podhajce, którego proboszcza, ks. Stanisława Popkiewicza, prawd. aresztowało rosyjskie, ludobójcze NKWD. Wrócił jednak do swej parafii w Bekerowie i Nowosiółce — prawd. po zwolnieniu ks. Popkiewicza. Być może wracał tylko po to, by zabrać swoje rzeczy przed „wyjazdem” — i.e. kolejnym etapem rosyjskiego „ekperymentu etnicznego”, czyli przesiedleniem setek tysięcy Polaków z Galicji Wschodniej na zachód.

Był ostrzegany o zagrożeniu ze strony ludobójców ukraińskich. Jak relacjonował jeden ze świadków „nakłaniano Go […], by wyjechał i w ten sposób ratował życie, ale […] odpowiadał, ze dopóki choćby jeden Polak był w Bekerowie, jego obowiązkiem jest trwać”.

28.02.1945 aliści Ukraińcy — prawd. jednej z ludobójczych band OUN/UPA wchodzących w skład WO‐3 „Łysonia” grupy operacyjnej „UPA‐Zachód”, pod dowództwem niejakiego Iwana Szanajdy ps. „Stepanowicz” — zaatakowali Bekerów.

Atak po kilku latach zrelacjonowała s. Aniela Kordej, Służebniczka Starowiejska ABMV: „Na pół godziny przed rozegraniem się strasznej tragedii przyszedł śp. ks. Marian do sióstr i prosił, aby przyszły na probostwo a potem pójdą razem do kościoła, by tę noc spędzić (w okolicy bowiem ponawiały się raz po raz napady Ukraińców). Siostry zgodziły się bardzo chętnie na propozycję śp. księdza proboszcza, bo i im było podówczas straszno w domu. Zatrzymały się jeszcze, by się napić i coś ciepłego ubrać.

Przy wyjściu z domu słyszały straszny krzyk, probostwo było już otoczone przez ok. 50 drabów, a przed drzwiami frontowymi był ustawiony karabin maszynowy. Sześciu wtargnęło do środka pochwycili ks. Mariana, rzucili Go na ziemię i związali drutem kolczastym.

Biedak płakał z bólu i prosił by Mu przynajmniej jedną rękę uwolnili.

Siostry podpełzły ogrodem na rękach bliżej probostwa i widziały, jak wyniesiono śp. ks. Mariana i rzucono na sanie. Wzięto też razem z księdzem dziewczynę (niejaką Milę Stajnerównę).

Po chwili dali Ukraińcy trzy strzały do śp. ks. Mariana, a Siostry usłyszały jeszcze Jego jęki, które wnet ucichły. Tak samo zamordowano ową dziewczynę.

Następnie rzucono zwłoki do stawu czy rzeki, płynącej blisko plebani.

Mieszkańcy Bekerowa stali z daleka, krzyczeli i lamentowali, ażeby ich zabito, skoro zamordowano im «Ojca»”.

Razem tego dnia ludobójcy ukraińscy zamordowali ok. 8 mieszkańców Bekerowa.

Ciała kapłana nie odnaleziono. Do dzisiaj władze ukraińskie nie pozwalają na przeprowadzenie poszukiwań i ekshumacji.

12.10.2007 ludobójca Roman Szuchewycz został pośmiertnie nagrodzony tytułem Bohatera Ukrainy, zaś 10.12.2017, w imieniu „Rady Koordynacyjnej ds. Upamiętnienia Odznaczonych Rycerzy OUN i UPA”, ludobójca Wasyl Sydor odznaczony został pośmiertnie we Lwowie Srebrnym Krzyżem Zasługi Wojskowej UPA I klasy (nr 009). W kilku miejscowościach owym łac. „hostis humani generis” wystawiono pomniki i tablice pamiątkowe, nazwano szkoły ich imieniem.

łac. „O Tempora! O mores!”

Według innych źródeł związany drutem kolczastym wywieziony ze wsi na saniach. Zamordowany trzema strzałami. Ciało miano wrzcić do pobliskiego stawu, skąd po pewnym czasie wypłynęło. Na piersiach miało mieć wypalony krzyż, wyrwane paznokcie i język, wydłubane oczy.

W dostępnym akcie chrztu zarejestrowany jako dziecko płci żeńskiej.