Rzymskokatolicka Parafia
pw. św. Zygmunta
05-507 Słomczyn
ul. Wiślana 85
dekanat konstanciński
archidiecezja warszawska
pełna lista:
wyświetlKliknij by wyświetlić pełną listę

przeszukujKliknij by wyświetlić listę z selekcją kategorii
displayClick to display full list in English

searchClick to display selectable list in English

Martyrologium duchowieństwa — Polska
XX w. (lata 1914 – 1989)
dane osobowe
nazwisko
SZOSTAK
imiona
Józef
funkcja
kapłan diecezjalny
wyznanie
Kościół łaciński (rzymskokatolicki) RKwięcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2014.09.21]
diecezja / prowincja
diecezja łuckawięcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2013.05.19]
data i miejsce
śmierci
05.04.1943

między Pniewnem a Skomorochądziś: grom. Kamień Koszyrski miasto, rej. Kamień Koszyrski, obw. Wołyń, Ukraina
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.07.31]
alt. daty i miejsca
śmierci
28.10.1943, 24.06.1943, 29.06.1943
szczegóły śmierci
Po niemieckim i rosyjskim najeździe na Rzeczpospolitą w 09.1939 i rozpoczęciu II wojny światowej, po rozpoczęciu okupacji rosyjskiej, przeżył ciężkie czasy represji wobec Polaków, w szczególności kilka fal deportacji Polaków w głąb Rosji, „na Syberię”.
Sytuacja pogorszyła się jeszcze po miemieckim ataku 22.06.1941 na uprzednich sojuszników, Rosjan, i rozpoczęciu okupacji niemieckiej, doprowadzając do wielowarstwowego konfliktu w okolicy, w szczególności w oddalonym o ok. 35 km Lubieszowie. Jego parafialne Małe Hołoby i Lubieszów Niemcy zajęli 26.06.1941, w kilka zaledwie dni po ataku, i natychmiast uaktywnili się kolaborujący z Niemcami Ukraińcy — wszak w ataku na Rosjan wzięły także udział oddziały ukraińskie. A już 30.06.1941 we Lwowie ukraińscy nacjonaliści z ludobójczej ukraińskiej organizacji OUN ogłosili ukr. Акт відновлення Української Держави (pl. Akt odnowienia Państwa Ukraińskiego), i.e. ogłosili niepodległość Ukrainy. I natychmiast powołali m.in. ukr. Українська народна міліція (pl. Ukraińska Milicja Ludowa).
I to prawd. oddział tej milicji 26.07.1941 zamordował w Lubieszowie 20 Żydów, których oskarżano o kolaborację z Rosjanami.
Niemcy aliści nie pozwolili na powstanie państwa ukraińskiego, tworząc niem. Distrikt Galizien (pl. Dystrykt Galicja) i włączając go do zarządzanego przez Niemców okupacyjnego tworu zwanego niem. Generalgouvernement (pl. Generalne Gubernatorstwo), natomiast Wołyń włączając do niem. Reichskommissariat Ukraine (niem. Komisariat Rzeszy Ukraina), a następnie aresztując część przywódców OUN — i w ten sposób ratując im życie, jak się miało okazać. Wcześniej utworzyli jednak niem. Ukrainische Hilfspolizei (pl. Ukraińska Policja Pomocnicza) — na Wołyniu, w niem. Reichskommissariat Ukraine, zwaną raczej niem. Schutzmannschaft (pl. Bataliony Ochrony), i.e. Schuma — do której wstąpiła część rozwiązanej Milicji Ludowej. I to członkowie tej policji współuczestniczyli w Lubieszowie, i nie tylko, w utworzeniu getta w 04‐05.1942, w którym maksymalnie przebywało ok. 2,000 Żydów. 10.08.1942 niem. Ukrainische Hilfspolizei brała udział pod miastem w masowych mordach większości pozostałych Żydów. Ostatnich Żydów z getta zamordowano w 11.1942.
Likwidacja Żydów — i.e. niem. «Endlösung der Judenfrage» (pl. ostateczne rozwiązanie kwestii żydowskiej), jak eufemistycznie określali to dygnitarze niemieccy — oznaczała uaktywnienie się partyzantki ukraińskiej OUN/UPA, wspieranej przez niem. Ukrainische Hilfspolizei, rozpoczynającej wdrażanie planu ludobójstwa ludności polskiej, która do historii przeszła pod określeniem «Genocidium Atrox» — i.e. ludobójstwa „wołyńskiego”. Po Żydach przyszła kolej na Polaków, z których większość warstwy przywódczej już w 1940 Rosjanie wywieźli w głąb Rosji.
Ok. 05.04.1943 został zaproszony do Lubieszowa przez o. Jana Borella SP, pełniącego obowiązki proboszcza tamtejszej parafii, do pomocy w spowiedzi wielkopostnej (Wielkanoc tego roku przypadała 25.04.1943). W drodze powrotnej, wraz z towarzyszącym mu zakonnikiem, br. Piotrem Mojsijonkiem SP z Lubieszowa, po dotarciu do wsi Pniewno, położonej przy drodze do Kamienia Koszyrskiego, skręcili na południe, drogą przez las, prowadzącą przez polskie wojskowe osiedle osadnicze Skomorocha.
Tam zostali zaatakowani przez Ukraińców, członków ludobójczego OUN/UPA i/lub niem. Ukrainische Hilfspolizei (i.e. Schuma) — rozróżnienie być może nieistotne, bowiem w 03.1943 OUN wydal odezwę, wzywającą do dezercji z niem. Ukrainische Hilfspolizei i wstępowania w szeregi UPA, co uczyniło, wraz z bronią, 50‐80% owych kolaboracyjnych „policjantów”.
Torturowani i zamordowani.
Lubieszów i okolica stały się sceną szczególnego świadectwa polskiego Kościoła Katolickiego. W regionie, w którym w 1939 żyło ok. 3,500 mieszkańców, w tym w samym Lubieszowie ok. 1,300 — ok. 40% Polaków, 45% Ukraińców i 15% Żydów, choć źródła żydowskie podają, iż w samym Lubieszowie, gdzie Żydzi mieszkali, stanowiąc prawd. większość społeczności mogło mieszkać nawet 1,500 Żydów, co oznaczałoby inne proporcje ludnościowe — wyselekcjonowanych spośród Polaków i zamordowanych zostało, głównie przez Ukraińców, co najmniej dziewięcioro katolickich przedstawicieli duchowieństwa, w tym dwie siostry zakonne.
Ciał do ks. Józefa Szostaka i brata Piotra Mojsijonka do dziś nie odnaleziono, a w miejscu kolonii Skomorocha rośnie las.
Na prośbę polskiego Instytutu Pamięci Narodowej IPN, złożoną we wniosku z 21.01.2020 o rozpoczęcie prac poszukiwawczych mogił dwóch duchownych, ukraiński Wydział Kultury (łac. „O tempora! O mores!”; łac. „nemo repente fuit turpissimus”) wołyńskiego miasta Łuck 12.05.2020 odmówił wydania zgody.
przyczyna śmierci
zbiorowy mord
sprawstwo
Ukraińcy
miejsca i wydarzenia
«Genocidium Atrox»Kliknij by przejść do opisu, GeneralgouvernementKliknij by przejść do opisu, Ribbentrop‐MołotowKliknij by przejść do opisu, Encykliki Piusa XIKliknij by przejść do opisu
data i miejsce
urodzenia
02.02.1905Skan aktu urodzenia na:
metryki.genbaza.pl
[dostęp: 2025.04.13]

Skotnikidziś: Skotnik Górne i Skotniki Dolne, gm. Wiślica, pow. Busko‐Zdrój, woj. świętokrzyskie, Polska
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2022.08.05]
rodzice
SZOSTAK Ignacy
🞲 ?, ? — 🕆 ?, ?

GNIADA Marianna
🞲 ?, ? — 🕆 ?, ?
chrzest
05.02.1905Skan aktu urodzenia na:
metryki.genbaza.pl
[dostęp: 2025.04.13]

Zagośćdziś: Stara Zagość, gm. Pińczów, pow. Pińczów, woj. świętokrzyskie, Polska
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2021.06.07]
kościół RK pw. św. Jana Chrzciciela
prezbiterat (święcenia)
ordynacja
10.06.1933

Łuckdziś: rej. Łuck miasto, obw. Wołyń, Ukraina
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.07.31]
katedra RK pw. Apostołów św. Piotra i św. Pawławięcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2014.11.14]
szczegóły posługi
1934 – 1943
administrator — Małe Hołobydziś: grom. Kamień Koszyrski miasto, rej. Kamień Koszyrski, obw. Wołyń, Ukraina
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2022.07.05] ⋄ parafia RK pw. św. Antoniego z Padwy ⋄ dekanat RK Kamień Koszyrskidziś: grom. Kamień Koszyrski miasto, rej. Kamień Koszyrski, obw. Wołyń, Ukraina
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.11.27]
1934
proboszcz — Uściługdziś: grom. Uściług miasto, rej. Włodzimierz, obw. Wołyń, Ukraina
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2021.12.19] ⋄ parafia RK pw. Najświętszego Serca Jezusa ⋄ dekanat RK Włodzimierz Wołyńskidziś: Włodzimierz, grom. Włodzimierz miasto, rej. Włodzimierz, obw. Wołyń, Ukraina
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2021.12.19] — nominat, stanowiska nie objął
1933 – 1934
wikariusz — Uściługdziś: grom. Uściług miasto, rej. Włodzimierz, obw. Wołyń, Ukraina
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2021.12.19] ⋄ parafia RK pw. Najświętszego Serca Jezusa ⋄ dekanat RK Włodzimierz Wołyńskidziś: Włodzimierz, grom. Włodzimierz miasto, rej. Włodzimierz, obw. Wołyń, Ukraina
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2021.12.19]
1926 – 1933
student — Łuckdziś: rej. Łuck miasto, obw. Wołyń, Ukraina
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.07.31] ⋄ filozofia i teologia, Seminarium Duchowne
inni związani
szczegółami śmierci
BORRELKliknij by wyświetlić biogram Jan (o. od Wcielenia), KOWALIKKliknij by wyświetlić biogram Franciszek (br. Dominik od św. Józefa Kalasancjusza), MOJSIJONEKKliknij by wyświetlić biogram Piotr (br. Piotr od Najświętszego Serca Pana Jezusa), ZAJĄCKliknij by wyświetlić biogram Józef (o. Aleksander od św. Józefa), CZECHOWICZKliknij by wyświetlić biogram Józef (o. Kasjan), GANOKliknij by wyświetlić biogram Jadwiga (s. Maria Alojza), HŁADZIOKliknij by wyświetlić biogram Stefan (br. Sylwester), OSSAKOWSKAKliknij by wyświetlić biogram Maria (s. Andrzeja)
miejsca i wydarzenia
opisy
«Genocidium Atrox»: W latach 1939‐1947, szczególnie w latach 1943‐1944, niezależne jednostki ukraińskie, głównie przynależące do ludobójczych organizacji OUN (ramię polityczne) i UPA (ramię zbrojne), wspomagane przez ludność ukraińską, wymordowały — zazwyczaj w niezwykle brutalny sposób — na terenach Wołynia oraz sąsiadujących regionów Rzeczypospolitej, od 130,000 do 180,000 Polaków, ludności cywilnej, kobiet, dzieci, starszych, młodszych, mężczyzn. Konflikt polsko‐ukraiński, który otwarcie objawił się podczas i po zakończeniu I wojny światowej (w szczególności skutkując wojną polsko‐ukraińską lat 1918‐1919), który przetrwał, a nawet wzmocnił się podczas czasów II Rzeczpospolity, gdy zachodnia część Ukrainy wchodziła w skład państwa polskiego, wybuchł ponownie z momentem wybuchu II wojny światowej w 09.1939. Za czasów rosyjskiej okupacji 1939‐1941, gdy setki tysięcy Polaków zostało deportowanych w głąb Rosji, gdy dziesiątki tysięcy zostało zamordowanych (m.in. podczas tzw. zbrodni katyńskiej), miał jeszcze ograniczony zasięg, tym bardziej, że Ukraińcy, w szczególności nacjonaliści ukraińscy, również stali się obiektem prześladowań rosyjskich. Dopiero wybuch wojny niemiecko‐rosyjskiej 22.06.1941 i początek niemieckiej okupacji doprowadził do niezwykle krwawego konfliktu. Ukraińcy początkowo otwarcie wspierali Niemców (zakładając policję ukraińską,współuczestnicząc w zagładzie Żydów, wstępując do jednostek wojskowych walczących u boku Niemców). Później, wobec ambiwalentnej postawy Niemców, zaczęli się uniezależniać. I w 1943 jedna z jednostek ukraińskiej organizacji nacjonalistycznej OUN/UPA na Wołyniu doprowadziła do ludobójstwa miejscowej ludności polskiej. W ciągu paru tygodni zamordowano, przy biernej postawie Niemców, ponad 40 tys. Polaków. Strategię wołyńskiego OUN/UPA zaakceptowała i przyjęła cała organizacja i podobne akty ludobójstwa przeniosły się na tereny Małopolski Wschodniej, gdzie zamordowano ponad 20 tys. Polaków, napotykając jednakże na zbrojny opór ludności polskiej. Dalej na zachód, na terenie Chełmszczyzny, Rzeszowszczyzny, etc. ludobójstwo przekształciło się otwarty wręcz konflikt. Generalnie ludobójstwo dokonane przez ukraińskich nacjonalistów, współpracujących z niemieckimi siłami okupacyjnymi, na bezbronnych Polakach miało miejsce na całym terenie obecności ukraińskiej, zniszczono setki wiosek, mordując w wyrafinowany sposób wszystkich ich mieszkańców. W czasie tego holokaustu — znanego jako «Genocidium Atrox» (pl. „straszne ludobójstwo”) — zginęło ponad 200 kapłanów i sióstr zakonnych. Charakter i cel ludobójstwa może najlepiej oddaje pieśń śpiewana przez morderców: „Polaków wyrżniemy, Żydów wytniemy, wielką Ukrainę zdobyć musimy” (ukr. „Поляків виріжем, Євреїв видусим, велику Україну здобути мусим”). Ludobójstwo i konflikt, które doprowadziły do całkowitej eliminacji polskiej społeczności i polskiej kultury z Ukrainy, zakończyły się przymusowymi deportacji lat 1944‐1945 Polaków z terenów Ukrainy oraz części Ukraińców na Ukrainę, oraz „Akcją Wisła”, w trakcie której komunazistowskie siły kontrolowanych przez Rosjan polskich jednostek wysiedliły Ukraińców z terenów południowo‐wschodnich na zachód polskiej republiki prl. (więcej na: www.swzygmunt.knc.plKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2021.06.20])
Generalgouvernement: Po polskiej klęsce w kampanii 09.1939, będącej rezultatem paktu Ribbentrop‐Mołotow i stanowiącej pierwszy etap II wojny światowej, i rozpoczęciu w części Polski okupacji niemieckiej (w drugiej, wschodniej części Polski rozpoczęła się okupacja rosyjska), Niemcy podzielili okupowane polskie terytorium na pięć głównych rejonów. W dwóch z nich utworzyli nowe niemieckie prowincje, dwie wcielili do innych prowincji. Natomiast piąta część potraktowana została odrębnie, i w sensie politycznym odtwarzać miała niemiecki pomysł z 1915 (po klęsce Rosjan w bitwie pod Gorlicami w 05.1915 w czasie I wojny światowej) utworzenia polskiej enklawy w ramach Niemiec. Nielegalna w sensie prawa międzynarodowego, i.e. konwencji haskiej, i publicznego, zarządzana przez Niemców wedle odrębnych praw — specjalnie ustanowionych dla polskich niem. Untermenschen (pl. podludzie) — do czasu ofensywy rosyjskiej w 1945 stanowiła część niem. Großdeutschland (pl. Wielkie Niemcy). Do 31.07.1940 zwana formalnie niem. Generalgouvernement für die besetzten polnischen Gebiete (pl. Generalne Gubernatorstwo dla okupowanych ziem polskich) — później już tylko niem. Generalgouvernement (pl. Generalne Gubernatorstwo), tak jak w latach 1915‐1918. Od 07.1941, czyli po niemieckim ataku 22.06.1941 na uprzedniego sojusznika Rosjan, w jego skład wchodził też dystrykt Galicja, czyli polskie przedwojenne południowo–wschodnie województwa. Wobec Polaków i Żydów stosowano specjalne prawo karne, umożliwiające dowolne wymierzanie kary śmierci niezależnie od wieku „sprawcy”, sankcjonujące stosowanie odpowiedzialności zbiorowej. Po zakończeniu działań zbrojnych II wojny światowej rząd niem. Generalgouvernement uznano za organizację przestępczą, a jego przywódcę, gubernatora Hansa Franka, za zbrodniarza i stracono. (więcej na: pl.wikipedia.orgKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2024.12.13])
Ribbentrop‐Mołotow: Ludobójczy rosyjsko‐niemiecki pakt przyjaźni między przywódcą rosyjskim Józefem Stalinem i niemieckim Adolfem Hitlerem, podpisany 23.08.1939 w Moskwie przez ministrów spraw zagranicznych Rosji — Wiaczesława Mołotowa — i Niemiec — Joachima von Ribbentropa — który sankcjonował i był bezpośrednią przyczyną niemieckiego i rosyjskiego najazdu na Polskę i rozpoczęcia II wojny światowej w 09.1939. W sensie politycznym pakt był próbą przywrócenia status quo ante sprzed 1914, z jednym wyjątkiem, a mianowicie „handlową” wymianą tzw. „Królestwa Polskiego”, wchodzącego w 1914 w skład Imperium Rosyjskiego, na Galicję Wschodnią (dzisiejszą zachodnią Ukrainę), w 1914 należącą do Imperium Austro‐Węgierskiego. Galicję, ze Lwowem, mieli przejąć Rosjanie, „Królestwo Polskie” — pod nazwą Generalnego Gubernatorstwa — Niemcy. Wybuchła w rezultacie „wojna była jedną z największych w historii klęsk i dramatów ludzkości, bo dwie ateistyczne i antychrześcijańskie ideologie: narodowego i międzynarodowego socjalizmu, odrzuciły Boga i Jego piąte przykazanie Dekalogu: Nie zabijaj!” (abp Stanisław Gądecki, 01.09.2019). Ustalenia paktu — wsparte zdradą formalnych sojuszników Polski, Francji i Niemiec, które 12.09.1939 na wspólnej konferencji w Abbeville, zdecydowały o nieudzielaniu pomocy zaatakowanej Polsce i niepodejmowaniu działań zbrojnych wobec Niemiec (co było złamaniem zobowiązań traktatowych z Polską) — zostały sprecyzowane 28.09.1939 w traktacie „o granicach i przyjaźni Niemcy‐Rosja”, podpisanym przez tych samych zbrodniarzy. Jednym z jego ustaleń było podzielenie się strefami wpływów w środkowej i wschodniej Europie oraz IV rozbiór Polski. W jednym z tajnych aneksów zapisano: „Obie strony nie będą tolerować na swych terytoriach jakiejkolwiek polskiej propagandy, która dotyczy terytoriów drugiej strony. Będą one tłumić na swych terytoriach wszelkie zaczątki takiej propagandy i informować się wzajemnie w odniesieniu do odpowiednich środków w tym celu”. Skutkiem porozumień była seria spotkań między ludobójczymi organizacjami — niemieckim Gestapo i rosyjskim NKWD, na których dyskutowano koordynację wysiłków w celu eksterminacji polskiej inteligencji i warstw przywódczych (w Niemczech zwane «Intelligenzaktion», w Rosji przyjęła formę zbrodni katyńskiej). Skutkiem porozumień była śmierć setek tysięcy polskiej inteligencji, w tym tysięcy przedstawianych kapłanów, i dziesiątków milionów zwykłych ludzi. Skutki tej rosyjsko‐niemieckiej umowy trwały do 1989, a i dziś są odczuwalne. (więcej na: pl.wikipedia.orgKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2015.09.30])
Encykliki Piusa XI: Wobec powstania w Europie dwóch systemów totalitarnych, które zdawały się ze sobą konkurować, acz więcej było między nimi podobieństw niż sprzeczności, papież Pius XI wydał w 03.1937 (w ciągu 5 dni) dwie encykliki. W wydanej 14.03.1938 „Mit brennender Sorge” (pl. „Z palącą troską”) potępił narodowy socjalizm panujący w Niemczech. Pisał: „Kto idąc za wierzeniami starogermańsko — przedchrześcijańskimi, na miejsce Boga osobowego stawia różne nieosobowe fatum, ten przeczy mądrości Bożej i Opatrzności […], kto wynosi ponad skalę wartości ziemskie: rasę albo naród, albo państwo, albo ustrój państwa, przedstawicieli władzy państwowej albo inne podstawowe wartości ludzkiej społeczności, […] i czyni z nich najwyższą normę wszelkich wartości, także religijnych, i oddaje się im bałwochwalczo, ten […] daleki jest od prawdziwej wiary w Boga i od światopoglądu odpowiadającego takiej wierze”. 19.03.1937 wydał „Divini Redemptoris” (pl. „Boski Odkupiciel”), w której poddał krytyce komunizm rosyjski, materializm dialektyczny i teorię walki klas. Pisał: „Komunizm pozbawia człowieka wolności, a więc duchowej podstawy wszelkich norm życiowych. Odbiera osobie ludzkiej całą jej godność i wszelkie moralne oparcie, z którego pomocą mogłaby się przeciwstawić naporowi ślepych namiętności […] To nowa ewangelia, którą bolszewicki i bezbożny komunizm głosi jako orędzie zbawienia i odkupienia ludzkości”… Pius XI domagał się poddania stanowionego prawa ludzkiego naturalnemu prawu Bożemu, zalecał wcielanie w życie ideału państwa i społeczeństwa chrześcijańskiego, i wzywał katolików do oporu. Dwa lata później narodowo socjalistyczne Niemcy i komunistyczna Rosja porozumiały się i wywołały II wojnę światową. (więcej na: pl.wikipedia.orgKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2023.05.28], pl.wikipedia.orgKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2023.05.28])
źródła
osobowe:
www.duszki.plKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2012.11.23], www.rp.plKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2012.12.28], metryki.genbaza.plKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2025.04.13], nawolyniu.plKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2013.01.06], www.kchodorowski.republika.plKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2013.01.26]
bibliograficzne:
„Martyrologium polskiego duchowieństwa rzymskokatolickiego pod okupacją hitlerowską w latach 1939‐1945”, Wiktor Jacewicz, Jan Woś, tom I‐V, Akademia Teologii Katolickiej, 1977‐1981
„Lista strat wśród duchowieństwa metropolii lwowskiej obrządku łacińskiego w latach 1939‐1945”, red. Józef Krętosz, Maria Pawłowiczowa, Opole, 2005
„Misterium iniquitatis. Osoby duchowne i zakonne obrządku łacińskiego zamordowane przez ukraińskich nacjonalistów w latach 1939‐1945”, ks. Józef Marecki, Instytut Pamięci Narodowej, Kraków 2020
„Genocidium Atrox”, GTKRK, https://www.swzygmunt.knc.pl/GENOCIDEs/15 GENOCIDUM ATROX/vPOLISH/MAINs/GENATROXsearch01.htm
pierwotnych (oryginalnych) zdjęć:
www.stowarzyszenieuozun.wroclaw.plKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2014.01.16]
Jeśli na Pana/Pani urządzeniu działa klient programu pocztowego — taki jak Mozilla Thunderbird, Windows Mail czy Microsoft Outlook, opisanych m.in. w WikipediiPatrz:
pl.wikipedia.org — proszę spróbować wybierając link poniżej:
LIST do KUSTOSZA/ADMINISTRATORAKliknij i spróbuj wywołać własnego klienta poczty E–majlowej
Jeśli natomiast Pan/Pani nie posiada takowego klienta na swoim urządzeniu lub powyższy link nie jest aktywny proszę wysłać Emajl do Kustosza/Administratora za pomocą używanego przez Pana/Panią konta — w stosowanym programie do wysyłania korespondencji — na poniższy adres:

jako temat podając:
MARTYROLOGIUM: SZOSTAK Józef
Powrót do przeglądania życiorysu:
Kliknij by powrócić do życiorysu