Rzymskokatolicka Parafia
pw. św. Zygmunta
05-507 Słomczyn
ul. Wiślana 85
dekanat konstanciński
archidiecezja warszawska
pełna lista:
wyświetlKliknij by wyświetlić pełną listę
przeszukujKliknij by wyświetlić listę z selekcją kategorii
displayClick to display full list in English
searchClick to display selectable list in English
Martyrologium duchowieństwa — Polska
XX w. (lata 1914 – 1989)
dane osobowe
status
Służebnica Boża
nazwisko
OSSAKOWSKA
inne wersje nazwiska
OSAKOWSKA
imiona
Maria
imiona zakonne
Andrzeja
funkcja
siostra zakonna
wyznanie
Kościół katolicki obrządku bizantyjsko–słowiańskiego BSwięcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2013.01.13]
zakon
Zgromadzenie Córek Najczystszego Serca Najświętszej Maryi Panny CSMwięcej na
www.sercankicsm.pl
[dostęp: 2023.03.16]
(i.e. Sercanki Bezhabitowe)
diecezja / prowincja
diecezja pińskawięcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2013.05.19]
data i miejsce
śmierci
09.11.1943
Lubieszówdziś: grom. Lubieszów, rej. Kamień Koszyrski, obw. Wołyń, Ukraina
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.07.31]
alt. daty i miejsca
śmierci
15.04.1943
szczegóły śmierci
Po niemieckim i rosyjskim ataku na Polskę w 09.1939 i rozpoczęciu II wojny światowej, po rozpoczęciu okupacji rosyjskiej, wyrzucona w 1941 wraz ze współsiostrami ze swego domu Zgromadzenia w Lubieszowie.
Pracowała jako kucharka, praczka, krawcowa.
Po niemieckim ataku 22.06.1941 na uprzedniego sojusznika, Rosjan, i po rozpoczęciu okupacji niemieckiej, powróciła do domu zakonnego.
Sytuacja w miasteczku aliści pogorszyła się, doprowadzając do wielowarstwowego konfliktu w Lubieszowie i okolicy. Liubeshiv Niemcy zajęli 26.06.1941, w kilka zaledwie dni po ataku, i natychmiast uaktywnili się kolaborujący z Niemcami Ukraińcy — wszak w ataku na Rosjan wzięły także udział oddziały ukraińskie. A już 30.06.1941 we Lwowie ukraińscy nacjonaliści z ludobójczej ukraińskiej organizacji OUN ogłosili ukr. Акт відновлення Української Держави (pl. Akt odnowienia Państwa Ukraińskiego), i.e. ogłosili niepodległość Ukrainy. I natychmiast powołali m.in. ukr. Українська народна міліція (pl. Ukraińska Milicja Ludowa).
I to prawd. oddział tej milicji 26.07.1941 zamordował w Lubieszowie 20 Żydów, których oskarżano o kolaborację z Rosjanami.
Niemcy aliści nie pozwolili na powstanie państwa ukraińskiego, tworząc niem. Distrikt Galizien (pl. Dystrykt Galicja) i włączając go do zarządzanego przez Niemców okupacyjnego tworu zwanego niem. Generalgouvernement (pl. Generalne Gubernatorstwo), natomiast Wołyń włączając do niem. Reichskommissariat Ukraine (niem. Komisariat Rzeszy Ukraina), a następnie aresztując część przywódców OUN — i w ten sposób ratując im życie, jak się miało okazać. Wcześniej utworzyli jednak niem. Ukrainische Hilfspolizei (pl. Ukraińska Policja Pomocnicza) — na Wołyniu, w niem. Reichskommissariat Ukraine, zwaną raczej niem. Schutzmannschaft (pl. Bataliony Ochrony), i.e. Schuma — do której wstąpiła część rozwiązanej Milicji Ludowej. I to członkowie tej policji współuczestniczyli w Lubieszowie, i nie tylko, w utworzeniu getta w 04‐05.1942, w którym maksymalnie przebywało ok. 2,000 Żydów. 10.08.1942 niem. Ukrainische Hilfspolizei brała udział pod miastem w masowych mordach większości pozostałych Żydów. Ostatnich Żydów z getta zamordowano w 11.1942.
Likwidacja Żydów — i.e. niem. «Endlösung der Judenfrage» (pl. ostateczne rozwiązanie kwestii żydowskiej), jak eufemistycznie określali to dygnitarze niemieccy — oznaczała uaktywnienie się partyzantki ukraińskiej OUN/UPA, wspieranej przez niem. Ukrainische Hilfspolizei, i.e. Schuma, rozpoczynającej wdrażanie planu ludobójstwa ludności polskiej, która do historii przeszła pod określeniem «Genocidium Atrox» — i.e. ludobójstwa „wołyńskiego”. Szczególnie po 03.1943, gdy na apel politycznej reprezentacji OUN/UPA ok. 50‐80%, według różnych źródeł, członków Schuma zdezerterowało i wraz z bronią wstąpiło do partyzanckiego UPA. Po Żydach przyszła kolej na Polaków, z których większość warstwy przywódczej już w 1940 Rosjanie wywieźli w głąb Rosji — i.e. zesłali „na Syberię”.
Jednocześnie ujawniła się sowiecka partyzantka rosyjska, składająca się początkowo z niedobitków rosyjskiej armii, która w 1941 uciekła przed Niemcami, zasilona kolaborantami rosyjskimi i uciekinierami z niemieckiej niewoli, która w okolicach Lubieszowa przekształciła się w duże ugrupowania partyzanckie, m.in. utworzone w 04.1943 ugrupowanie im. Mołotowa, czy inne, dowodzone przez generała–majora Aleksieja Fiodorowa.
Dodatkowo, obecność niemiecka w Lubieszowie, została prawd. ograniczona — ludność miasteczka, w którym do 1942 znaczącą większość stanowili Żydzi, gwałtownie spadła, wiele budynków ziało pustkami, a w klasztorze oo. Kapucynów OFMCap prawd. zorganizowano m.in. magazyn zbożowy.
W 06.1943 lokalny dowódca UPA, Dmytro Klaczkiwski ps. „Kłym Sawur”, wydał rozkaz eksterminacji Polaków na Wołyniu. Był on realizacją wcześniejszego rozkazu Romana Szuchewycza ps. „Taras Czuprynka”, głównego komendanta UPA, z 02.1943: „Akcję wytępienia przeprowadzić należy na zasadach następujących: Wsie polskie mają być palone, ich zaś ludność wycinana w pień. Napady na miasta nastąpią w biały dzień, nie zaś w nocy. We wsiach mieszanych należy likwidować samą ludność polską, zagrody natomiast palić tylko w takich wypadkach, jeśli są one o 15 metrów i gdy w ogóle nie grozi przerzucenie się ognia na sąsiednie budynki ukraińskie. Ludność ukraińska otrzyma wskazówki co do miejsca, gdzie ma się zgrupować w czasie trwania napadu […] Za każdego Ukraińca zamordowanego czy to przez Polaków, czy też Niemców stracić 100 (stu) Polaków”. Początkiem ludobójstwa stała się tzw. „krwawa niedziela na Wołyniu”, 11.07.1943, gdy ludobójcze bandy ukraińskie zaatakowały 99 miejscowości zamieszkałych przez Polaków. W ciągu paru tygodni zamordowano, przy biernej postawie Niemców, prawd. ponad 40 tys.
Polaków.
Los Polaków w Lubieszowie, a także sąsiednich kolonii Choromecko i Rejmontówki, dopełnił się kilka miesięcy później. Zagrożona atakami ludobójczej OUN/UPA część Polaków przyłączyła się do partyzantki rosyjskiej, która prawd. w którymś momencie przejęła kontrolę nad Lubieszowem — niemiecki posterunek nie był tam zbyt liczny, ok. 40 osób — i która walczyła z OUN/UPA. Część opuściła tereny i udała się na zachód, do większych miast Wołynia.
Tymczasem rosyjska partyzantka 21.07.1943 stoczyć miała w okolicy Lubieszowa bój z Niemcami. Rosjanie zaatakowali magazyny znajdujące się pod niemiecką kontrolą, rabując część, a resztę spalając. W wyniku starć zginąć miało ok. 25 Niemców i kolaborujących z nimi Ukraińców. Spowodowało to jeszcze większe osłabienie obecności niemieckiej w Lubieszowie. W konsekwencji w 09.1943 miasteczko zaatakować mieli ludobójcy z OUN/UPA. Atak odparto, ale OUN/UPA zamordowała 18 Polaków próbujących przedostać się do powiatowego miasta, Kamienia Koszyrskiego.
Napad powtórzono 09.11.1943. W mieście nie było już katolickiego duszpasterza. Ostatni, o. Jan Borrel SP, zginął kilka tygodni wcześniej od wybuchu miny podłożonej przez OUN/UPA na cmentarzu, gdzie udał się, by uczcić pamięć jednego z zamordowanych Polaków. Ugrupowanie UPA, w skład której wchodzili ludobójcy Danyło Jurko, Konstantin Szołomickij, mężczyzna o nazwisku Duna, Iwan Jurko, Andrij Jurko, Archip Harasz, Jakow Jurko i inni, wdarło się do miasteczka.
Według relacji Ukraińcy część Polaków zamknęli w jednym domu. Gdy pod przewodnictwem księdza prawosławnego nadciągnęła z cerkwi procesja z krzyżem i chorągwiami, próbowano zmusić zamkniętych, za cenę uratowania życia, do przejścia na Prawosławie. W Wołyniu, który w czasach rozbiorowych stanowił część Imperium Rosyjskiego, wpływy Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego były ograniczone, dlatego też Kościół katolicki w Lubieszowie prowadził posługę w pokrewnym obrządu bizantyjsko–słowiańskim, rywalizując z Prawosławiem. W związku z tym ludobójcza OUN/UPA popierała kształtującą się od 1941 Ukraińską Autonomiczną Cerkiew Prawosławną UACP, dążącą do autokefalii od Patriarchatu Moskiewskiego. Kilkanaście osób, które zgodziły się przejść na prawosławie wypuszczono.
Następnie obłożono dom słomą i materiałami łatwopalnymi, oblano naftą i podpalono. Sam prawosławny kapłan, widząc pędzonych Polaków przed zamknięciem w podpalonym domu i konwojujących ich uzbrojonych bandytów, miał błogosławić pochód — nie wiadomo, czy błogosławił umierających czy ludobójców.
Była wśród tych, którzy odmówili konwercji i pozostali w domu. Spłonęła, wraz ze swą przełożoną, s. Jadwigą Gano, żywcem.
Ludobójcy ukraińscy dokonali tego dnia mordu ponad 183 polskich mieszkańców Lubieszowa oraz ok. 100 pobliskiej kolonii Rejmontówka.
Liubeshiv i okolica stały się sceną szczególnego świadectwa polskiego Kościoła Katolickiego. W regionie, w którym w 1939 żyło ok. 3,500 mieszkańców, w tym w samym Lubieszowie ok. 1,300 — ok. 40% Polaków, 45% Ukraińców i 15% Żydów, choć źródła żydowskie podają, iż w samym Lubieszowie, gdzie Żydzi mieszkali, stanowiąc prawd. większość społeczności mogło mieszkać nawet 1,500 Żydów, co oznaczałoby inne proporcje ludnościowe — wyselekcjonowanych spośród Polaków i zamordowanych zostało, głównie przez Ukraińców, co najmniej dziewięcioro katolickich przedstawicieli duchowieństwa, w tym dwie siostry zakonne.
Dziś w miejscu kolonii Rejmontówka rośnie las, inną pobliską polską kolonię Choromeck zamieniono zaś w pola uprawne, a następnie wybudowano pas lotniczy. W budynkach byłego klasztoru oo. Kapucynów OFMCap funkcjonuje m.in. rejonowy oddział policji ukraińskiej.
12.10.2007 ludobójca Roman Szuchewycz został pośmiertnie nagrodzony tytułem Bohatera Ukrainy, zaś w 12.2020 Rada Najwyższa Ukrainy przyjęła uchwałę, w której nazwała m.in. ludobójcę Dmytro Klaczkiwskiego „uczestnikiem walk o niepodległość Ukrainy w XX wieku”. W kilku miejscowościach owym łac. „hostis humani generis” wystawiono pomniki i tablice pamiątkowe.
łac. O Tempora! O mores
przyczyna śmierci
zbiorowy mord
sprawstwo
Ukraińcy
miejsca i wydarzenia
«Genocidium Atrox»Kliknij by przejść do opisu, GeneralgouvernementKliknij by przejść do opisu, Ribbentrop‐MołotowKliknij by przejść do opisu, Encykliki Piusa XIKliknij by przejść do opisu
data i miejsce
urodzenia
14.10.1901
Koweldziś: grom. Kowel miasto, rej. Kowel, obw. Wołyń, Ukraina
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.11.27]
rodzice
OSSAKOWSKI Joachim
🞲 ?, ? — 🕆 1914, ?
Rozalia
🞲 ?, ? — 🕆 ?, ?
śluby zakonne
09.09.1923 (czasowe)
03.06.1928 (wieczyste)
szczegóły posługi
1933 – 1943
zakonnica — Lubieszówdziś: grom. Lubieszów, rej. Kamień Koszyrski, obw. Wołyń, Ukraina
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.07.31] ⋄ dom Zgromadzenia, Sercanki Bezhabitowe CSM — wychowawczyni sierocińca obrządku wschodniego i pracownica gospodarstwa rolnego
1923 – 1933
zakonnica — Siedlcedziś: pow. Siedlce miasto, woj. mazowieckie, Polska
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.07.31] ⋄ dom Zgromadzenia, Sercanki Bezhabitowe CSM — wychowawczyni w sierocińcu i westiarka zakładowa
zakonnica — Świsłoczdziś: rej. Świsłocz, obw. Grodno, Białoruś
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2021.09.29] ⋄ dom Zgromadzenia, Sercanki Bezhabitowe CSM — wychowawczyni i westiarka zakładowa
zakonnica — Skórzecdziś: gm. Skórzec, pow. Siedlce, woj. mazowieckie, Polska
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2022.04.17] ⋄ dom Zgromadzenia, Sercanki Bezhabitowe CSM — wychowawczyni i westiarka zakładowa
zakonnica — Warszawadziś: pow. Warszawa miasto, woj. mazowieckie, Polska
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2021.12.19] ⋄ dom Zgromadzenia, Sercanki Bezhabitowe CSM — wychowawczyni i westiarka zakładowa
1922 – 1923
nowicjat — Nowe Miasto nad Pilicądziś: gm. Nowe Miasto nad Pilicą, pow. Grójec, woj. mazowieckie, Polska
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.07.31] ⋄ dom Zgromadzenia, Sercanki Bezhabitowe CSM — obłóczyny 08.09.1922
1920
wstąpienie — Kijówdziś: rej. Kijów miasto, obw. miasto Kijów, Ukraina
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.07.31] ⋄ dom Zgromadzenia, Sercanki Bezhabitowe CSM
inni związani
szczegółami śmierci
GANOKliknij by wyświetlić biogram Jadwiga (s. Maria Alojza), HŁADZIOKliknij by wyświetlić biogram Stefan (br. Sylwester), BORRELKliknij by wyświetlić biogram Jan (o. od Wcielenia), CZECHOWICZKliknij by wyświetlić biogram Józef (o. Kasjan), ZAJĄCKliknij by wyświetlić biogram Józef (o. Aleksander od św. Józefa), MOJSIJONEKKliknij by wyświetlić biogram Piotr (br. Piotr od Najświętszego Serca Pana Jezusa), SZOSTAKKliknij by wyświetlić biogram Józef, KOWALIKKliknij by wyświetlić biogram Franciszek (br. Dominik od św. Józefa Kalasancjusza)
miejsca i wydarzenia
opisy
«Genocidium Atrox»: W latach 1939‐1947, szczególnie w latach 1943‐1944, niezależne jednostki ukraińskie, głównie przynależące do ludobójczych organizacji OUN (ramię polityczne) i UPA (ramię zbrojne), wspomagane przez ludność ukraińską, wymordowały — zazwyczaj w niezwykle brutalny sposób — na terenach Wołynia oraz sąsiadujących regionów Rzeczypospolitej, od 130,000 do 180,000 Polaków, ludności cywilnej, kobiet, dzieci, starszych, młodszych, mężczyzn. Konflikt polsko‐ukraiński, który otwarcie objawił się podczas i po zakończeniu I wojny światowej (w szczególności skutkując wojną polsko‐ukraińską lat 1918‐1919), który przetrwał, a nawet wzmocnił się podczas czasów II Rzeczpospolity, gdy zachodnia część Ukrainy wchodziła w skład państwa polskiego, wybuchł ponownie z momentem wybuchu II wojny światowej w 09.1939. Za czasów rosyjskiej okupacji 1939‐1941, gdy setki tysięcy Polaków zostało deportowanych w głąb Rosji, gdy dziesiątki tysięcy zostało zamordowanych (m.in. podczas tzw. zbrodni katyńskiej), miał jeszcze ograniczony zasięg, tym bardziej, że Ukraińcy, w szczególności nacjonaliści ukraińscy, również stali się obiektem prześladowań rosyjskich. Dopiero wybuch wojny niemiecko‐rosyjskiej 22.06.1941 i początek niemieckiej okupacji doprowadził do niezwykle krwawego konfliktu. Ukraińcy początkowo otwarcie wspierali Niemców (zakładając policję ukraińską,współuczestnicząc w zagładzie Żydów, wstępując do jednostek wojskowych walczących u boku Niemców). Później, wobec ambiwalentnej postawy Niemców, zaczęli się uniezależniać. I w 1943 jedna z jednostek ukraińskiej organizacji nacjonalistycznej OUN/UPA na Wołyniu doprowadziła do ludobójstwa miejscowej ludności polskiej. W ciągu paru tygodni zamordowano, przy biernej postawie Niemców, ponad 40 tys. Polaków. Strategię wołyńskiego OUN/UPA zaakceptowała i przyjęła cała organizacja i podobne akty ludobójstwa przeniosły się na tereny Małopolski Wschodniej, gdzie zamordowano ponad 20 tys. Polaków, napotykając jednakże na zbrojny opór ludności polskiej. Dalej na zachód, na terenie Chełmszczyzny, Rzeszowszczyzny, etc. ludobójstwo przekształciło się otwarty wręcz konflikt. Generalnie ludobójstwo dokonane przez ukraińskich nacjonalistów, współpracujących z niemieckimi siłami okupacyjnymi, na bezbronnych Polakach miało miejsce na całym terenie obecności ukraińskiej, zniszczono setki wiosek, mordując w wyrafinowany sposób wszystkich ich mieszkańców. W czasie tego holokaustu — znanego jako «Genocidium Atrox» (pl. „straszne ludobójstwo”) — zginęło ponad 200 kapłanów i sióstr zakonnych. Charakter i cel ludobójstwa może najlepiej oddaje pieśń śpiewana przez morderców: „Polaków wyrżniemy, Żydów wytniemy, wielką Ukrainę zdobyć musimy” (ukr. „Поляків виріжем, Євреїв видусим, велику Україну здобути мусим”). Ludobójstwo i konflikt, które doprowadziły do całkowitej eliminacji polskiej społeczności i polskiej kultury z Ukrainy, zakończyły się przymusowymi deportacji lat 1944‐1945 Polaków z terenów Ukrainy oraz części Ukraińców na Ukrainę, oraz „Akcją Wisła”, w trakcie której komunazistowskie siły kontrolowanych przez Rosjan polskich jednostek wysiedliły Ukraińców z terenów południowo‐wschodnich na zachód polskiej republiki prl. (więcej na: www.swzygmunt.knc.plKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2021.06.20])
Generalgouvernement: Po polskiej klęsce w kampanii 09.1939, będącej rezultatem paktu Ribbentrop‐Mołotow i stanowiącej pierwszy etap II wojny światowej, i rozpoczęciu w części Polski okupacji niemieckiej (w drugiej, wschodniej części Polski rozpoczęła się okupacja rosyjska), Niemcy podzielili okupowane polskie terytorium na pięć głównych rejonów. W dwóch z nich utworzyli nowe niemieckie prowincje, dwie wcielili do innych prowincji. Natomiast piąta część potraktowana została odrębnie, i w sensie politycznym odtwarzać miała niemiecki pomysł z 1915 (po klęsce Rosjan w bitwie pod Gorlicami w 05.1915 w czasie I wojny światowej) utworzenia polskiej enklawy w ramach Niemiec. Nielegalna w sensie prawa międzynarodowego, i.e. konwencji haskiej, i publicznego, zarządzana przez Niemców wedle odrębnych praw — specjalnie ustanowionych dla polskich niem. Untermenschen (pl. podludzie) — do czasu ofensywy rosyjskiej w 1945 stanowiła część niem. Großdeutschland (pl. Wielkie Niemcy). Do 31.07.1940 zwana formalnie niem. Generalgouvernement für die besetzten polnischen Gebiete (pl. Generalne Gubernatorstwo dla okupowanych ziem polskich) — później już tylko niem. Generalgouvernement (pl. Generalne Gubernatorstwo), tak jak w latach 1915‐1918. Od 07.1941, czyli po niemieckim ataku 22.06.1941 na uprzedniego sojusznika Rosjan, w jego skład wchodził też dystrykt Galicja, czyli polskie przedwojenne południowo–wschodnie województwa. Wobec Polaków i Żydów stosowano specjalne prawo karne, umożliwiające dowolne wymierzanie kary śmierci niezależnie od wieku „sprawcy”, sankcjonujące stosowanie odpowiedzialności zbiorowej. Po zakończeniu działań zbrojnych II wojny światowej rząd niem. Generalgouvernement uznano za organizację przestępczą, a jego przywódcę, gubernatora Hansa Franka, za zbrodniarza i stracono. (więcej na: pl.wikipedia.orgKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2024.12.13])
Ribbentrop‐Mołotow: Ludobójczy rosyjsko‐niemiecki pakt przyjaźni między przywódcą rosyjskim Józefem Stalinem i niemieckim Adolfem Hitlerem, podpisany 23.08.1939 w Moskwie przez ministrów spraw zagranicznych Rosji — Wiaczesława Mołotowa — i Niemiec — Joachima von Ribbentropa — który sankcjonował i był bezpośrednią przyczyną niemieckiego i rosyjskiego najazdu na Polskę i rozpoczęcia II wojny światowej w 09.1939. W sensie politycznym pakt był próbą przywrócenia status quo ante sprzed 1914, z jednym wyjątkiem, a mianowicie „handlową” wymianą tzw. „Królestwa Polskiego”, wchodzącego w 1914 w skład Imperium Rosyjskiego, na Galicję Wschodnią (dzisiejszą zachodnią Ukrainę), w 1914 należącą do Imperium Austro‐Węgierskiego. Galicję, ze Lwowem, mieli przejąć Rosjanie, „Królestwo Polskie” — pod nazwą Generalnego Gubernatorstwa — Niemcy. Wybuchła w rezultacie „wojna była jedną z największych w historii klęsk i dramatów ludzkości, bo dwie ateistyczne i antychrześcijańskie ideologie: narodowego i międzynarodowego socjalizmu, odrzuciły Boga i Jego piąte przykazanie Dekalogu: Nie zabijaj!” (abp Stanisław Gądecki, 01.09.2019). Ustalenia paktu — wsparte zdradą formalnych sojuszników Polski, Francji i Niemiec, które 12.09.1939 na wspólnej konferencji w Abbeville, zdecydowały o nieudzielaniu pomocy zaatakowanej Polsce i niepodejmowaniu działań zbrojnych wobec Niemiec (co było złamaniem zobowiązań traktatowych z Polską) — zostały sprecyzowane 28.09.1939 w traktacie „o granicach i przyjaźni Niemcy‐Rosja”, podpisanym przez tych samych zbrodniarzy. Jednym z jego ustaleń było podzielenie się strefami wpływów w środkowej i wschodniej Europie oraz IV rozbiór Polski. W jednym z tajnych aneksów zapisano: „Obie strony nie będą tolerować na swych terytoriach jakiejkolwiek polskiej propagandy, która dotyczy terytoriów drugiej strony. Będą one tłumić na swych terytoriach wszelkie zaczątki takiej propagandy i informować się wzajemnie w odniesieniu do odpowiednich środków w tym celu”. Skutkiem porozumień była seria spotkań między ludobójczymi organizacjami — niemieckim Gestapo i rosyjskim NKWD, na których dyskutowano koordynację wysiłków w celu eksterminacji polskiej inteligencji i warstw przywódczych (w Niemczech zwane «Intelligenzaktion», w Rosji przyjęła formę zbrodni katyńskiej). Skutkiem porozumień była śmierć setek tysięcy polskiej inteligencji, w tym tysięcy przedstawianych kapłanów, i dziesiątków milionów zwykłych ludzi. Skutki tej rosyjsko‐niemieckiej umowy trwały do 1989, a i dziś są odczuwalne. (więcej na: pl.wikipedia.orgKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2015.09.30])
Encykliki Piusa XI: Wobec powstania w Europie dwóch systemów totalitarnych, które zdawały się ze sobą konkurować, acz więcej było między nimi podobieństw niż sprzeczności, papież Pius XI wydał w 03.1937 (w ciągu 5 dni) dwie encykliki. W wydanej 14.03.1938 „Mit brennender Sorge” (pl. „Z palącą troską”) potępił narodowy socjalizm panujący w Niemczech. Pisał: „Kto idąc za wierzeniami starogermańsko — przedchrześcijańskimi, na miejsce Boga osobowego stawia różne nieosobowe fatum, ten przeczy mądrości Bożej i Opatrzności […], kto wynosi ponad skalę wartości ziemskie: rasę albo naród, albo państwo, albo ustrój państwa, przedstawicieli władzy państwowej albo inne podstawowe wartości ludzkiej społeczności, […] i czyni z nich najwyższą normę wszelkich wartości, także religijnych, i oddaje się im bałwochwalczo, ten […] daleki jest od prawdziwej wiary w Boga i od światopoglądu odpowiadającego takiej wierze”. 19.03.1937 wydał „Divini Redemptoris” (pl. „Boski Odkupiciel”), w której poddał krytyce komunizm rosyjski, materializm dialektyczny i teorię walki klas. Pisał: „Komunizm pozbawia człowieka wolności, a więc duchowej podstawy wszelkich norm życiowych. Odbiera osobie ludzkiej całą jej godność i wszelkie moralne oparcie, z którego pomocą mogłaby się przeciwstawić naporowi ślepych namiętności […] To nowa ewangelia, którą bolszewicki i bezbożny komunizm głosi jako orędzie zbawienia i odkupienia ludzkości”… Pius XI domagał się poddania stanowionego prawa ludzkiego naturalnemu prawu Bożemu, zalecał wcielanie w życie ideału państwa i społeczeństwa chrześcijańskiego, i wzywał katolików do oporu. Dwa lata później narodowo socjalistyczne Niemcy i komunistyczna Rosja porozumiały się i wywołały II wojnę światową. (więcej na: pl.wikipedia.orgKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2023.05.28], pl.wikipedia.orgKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2023.05.28])
źródła
osobowe:
nawolyniu.plKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2013.01.06], www.kresykedzierzynkozle.home.plKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2013.01.13], www.niedziela.plKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2013.05.19], www.sercankicsm.plKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2019.12.26], www.wolaniecom.parafia.info.plKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2019.12.26]
bibliograficzne:
„Siostry zakonne — ofiary zbrodni nancjonalistów ukraińskich na terenie metropolii lwowskiej obrządku łacińskiego 1939‐1947”, s. Agnieszka Michna, IPN, Warszawa, 2010
„Genocidium Atrox”, GTKRK, https://www.swzygmunt.knc.pl/GENOCIDEs/15 GENOCIDUM ATROX/vPOLISH/MAINs/GENATROXsearch01.htm
pierwotnych (oryginalnych) zdjęć:
www.wolaniecom.parafia.info.plKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2019.12.26], www.sercankicsm.plKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2019.12.26]
LIST do KUSTOSZA/ADMINISTRATORA
Jeśli na Pana/Pani urządzeniu działa klient programu pocztowego — taki jak Mozilla Thunderbird, Windows Mail czy Microsoft Outlook, opisanych m.in. w WikipediiPatrz:
pl.wikipedia.org — proszę spróbować wybierając link poniżej:
LIST do KUSTOSZA/ADMINISTRATORAKliknij i spróbuj wywołać własnego klienta poczty E–majlowej
Jeśli natomiast Pan/Pani nie posiada takowego klienta na swoim urządzeniu lub powyższy link nie jest aktywny proszę wysłać Emajl do Kustosza/Administratora za pomocą używanego przez Pana/Panią konta — w stosowanym programie do wysyłania korespondencji — na poniższy adres:
jako temat podając:
MARTYROLOGIUM: OSSAKOWSKA Maria
Powrót do przeglądania życiorysu:
Kliknij by powrócić do życiorysu