Rzymskokatolicka Parafia
pw. św. Zygmunta
05-507 Słomczyn
ul. Wiślana 85
dekanat konstanciński
archidiecezja warszawska
pełna lista:
wyświetlKliknij by wyświetlić pełną listę
przeszukujKliknij by wyświetlić listę z selekcją kategorii
displayClick to display full list in English
searchClick to display selectable list in English
Martyrologium duchowieństwa — Polska
XX w. (lata 1914 – 1989)
dane osobowe
nazwisko
CZECHOWICZ
imiona
Józef
imiona zakonne
Kasjan
funkcja
ojciec zakonny
wyznanie
Kościół katolicki obrządku bizantyjsko–słowiańskiego BSwięcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2013.01.13]
zakon
Zakon Braci Mniejszych Kapucynów OFMCapwięcej na
www.kapucyni.pl
[dostęp: 2012.11.23]
(i.e. Kapucyni)
diecezja / prowincja
prowincja Warszawska OFMCapwięcej na
www.kapucyni.pl
[dostęp: 2014.08.18]
data i miejsce
śmierci
06.1943
Lubieszówdziś: grom. Lubieszów, rej. Kamień Koszyrski, obw. Wołyń, Ukraina
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.07.31]
alt. daty i miejsca
śmierci
10.12.1943
Choromeckosada/kolonia
dziś: nieistniejąca, grom. Lubieszów, rej. Kamień Koszyrski, obw. Wołyń, Ukraina
więcej na
www.radzima.net
[dostęp: 2026.07.13]
Koweldziś: grom. Kowel miasto, rej. Kowel, obw. Wołyń, Ukraina
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.11.27]
szczegóły śmierci
Po niemieckim i rosyjskim najeździe na Rzeczpospolitą w 09.1939 i rozpoczęciu II wojny światowej, po rozpoczęciu okupacji rosyjskiej, wyrzucony w 1940 przez Rosjan z klasztoru oo. Kapucynów OFMCap wraz ze wszystkimi współbraćmi Misji Słowiańskiej Obrządku Wschodniego (podobny los spotkał też zakonników i klasztor oo. Pijarów SP w Lubieszowie).
Dalsze losy niejasne. Wszystkie dostępne autorom Liber Albus źródła są wewnętrznie i między sobą sprzeczne. Podana poniżej historia jest hipotezą, którą zweryfikować mogą tylko nowe ujawnione fakty.
Prawd. więc po opuszczeniu klasztoru przeniósł się do pobliskiej polskiej kolonii Choromeck, ok. 2 km od Lubieszowa, w pobliżu innej kolonii, polskich osadników wojskowych wojen o niepodległość Polski Rejmontówka. Prawd. był tam m.in. z 59‐letnim wówczas, nowowyświęconym o. Aniołem Stanisławem Dąbrowskim, który wszelako już w 09.1940 przeniósł się do Horodna, ok. 70 km na wschód od Lubieszowa. Z Choromecka posługiwał w wielu opuszczonych przez katolickich kapłanów parafiach Wołynia na białorusko–ukraińskim pograniczu.
Sytuacja pogorszyła się jeszcze po miemieckim ataku 22.06.1941 na uprzednich sojuszników, Rosjan, i rozpoczęciu okupacji niemieckiej, doprowadzając do wielowarstwowego konfliktu w Lubieszowie i okolicy. Lubieszów Niemcy zajęli 26.06.1941, w kilka zaledwie dni po ataku, i natychmiast uaktywnili się kolaborujący z Niemcami Ukraińcy — wszak w ataku na Rosjan wzięły także udział oddziały ukraińskie. A już 30.06.1941 we Lwowie ukraińscy nacjonaliści z ludobójczej ukraińskiej organizacji OUN ogłosili ukr. Акт відновлення Української Держави (pl. Akt odnowienia Państwa Ukraińskiego), i.e. ogłosili niepodległość Ukrainy. I natychmiast powołali m.in. ukr. Українська народна міліція (pl. Ukraińska Milicja Ludowa).
I to prawd. oddział tej milicji 26.07.1941 zamordował w Lubieszowie 20 Żydów, których oskarżano o kolaborację z Rosjanami.
Niemcy aliści nie pozwolili na powstanie państwa ukraińskiego, tworząc niem. Distrikt Galizien (pl. Dystrykt Galicja) i włączając go do zarządzanego przez Niemców okupacyjnego tworu zwanego niem. Generalgouvernement (pl. Generalne Gubernatorstwo), natomiast Wołyń włączając do niem. Reichskommissariat Ukraine (niem. Komisariat Rzeszy Ukraina), a następnie aresztując część przywódców OUN — i w ten sposób ratując im życie, jak się miało okazać. Wcześniej utworzyli jednak niem. Ukrainische Hilfspolizei (pl. Ukraińska Policja Pomocnicza) — na Wołyniu, w niem. Reichskommissariat Ukraine, zwaną raczej niem. Schutzmannschaft (pl. Bataliony Ochrony), i.e. Schuma — do której wstąpiła część rozwiązanej Milicji Ludowej. I to członkowie tej policji współuczestniczyli w Lubieszowie, i nie tylko, w utworzeniu getta w 04‐05.1942, w którym maksymalnie przebywało ok. 2,000 Żydów. 10.08.1942 niem. Ukrainische Hilfspolizei brała udział pod miastem w masowych mordach większości pozostałych Żydów. Ostatnich Żydów z getta zamordowano w 11.1942.
Likwidacja Żydów — i.e. niem. «Endlösung der Judenfrage» (pl. ostateczne rozwiązanie kwestii żydowskiej), jak eufemistycznie określali to dygnitarze niemieccy — oznaczała uaktywnienie się partyzantki ukraińskiej OUN/UPA, wspieranej przez niem. Ukrainische Hilfspolizei, rozpoczynającej wdrażanie planu ludobójstwa ludności polskiej, która do historii przeszła pod określeniem «Genocidium Atrox» — i.e. ludobójstwa „wołyńskiego”. Po Żydach przyszła kolej na Polaków, z których większość warstwy przywódczej już w 1940 Rosjanie wywieźli w głąb Rosji — i.e. zesłali „na Syberię”. Jednocześnie ujawniła się sowiecka partyzantka rosyjska, składająca się początkowo z niedobitków rosyjskiej armii, która w 1941 uciekła przed Niemcami, zasilona kolaborantami rosyjskimi i uciekinierami z niemieckiej niewoli, która w okolicach Lubieszowa przekształciła się w duże ugrupowania partyzanckie, m.in. utworzone w 04.1943 ugrupowanie im. Mołotowa, czy inne, dowodzone przez generała–majora Aleksieja Fiodorowa.
Klasztor oo. Kapucynów OFMCap był okupowany przez Niemców — prawd. zorganizowano w nim m.in. magazyn zbożowy — więc do Lubieszowa powrócił nie mógł. Wydaje się, że pozostał w Choromecku, skąd nadal próbował pełnić posługę duszpasterską.
Wszelako 05.04.1943 miał miejsce mord ks. Józefa Szostaka, proboszcza oddalonej o ok. 30 km parafii w Małych Hołobach, który został zaproszony do Lubieszowa przez o. Jana Borella SP, pełniącego obowiązki proboszcza tamtejszej parafii, do pomocy w spowiedzi wielkopostnej (Wielkanoc tego roku przypadała 25.04.1943). W drodze powrotnej ks. Szostak i towarzyszący mu zakonnik, br. Piotr Mojsijonek SP, zostali w okrutny sposób zamordowani przez członków ludobójczej OUN/UPA.
Wówczas zdecydował się zareagować i udał się do Kowla — niedaleko przebiegała linia kolejowa do Kamienia Koszyrskiego i dalej, do Kowla — gdzie zamierzał namawiać OUN/UPA do zaprzestania mordów na Polakach. Nie jest jasne, jak zamierzał to uczynić; skąd wiedział, z kim i gdzie się spotkać, etc. W Kowlu wszelako miał być przez Ukraińców przekazany w ręce Niemców, którzy go wypuścili.
Prawd. powrócił do Choromecka i tam został przez OUN/UPA schwytany.
Zamordowany — prawd. utopiony — na rozlewiskach rzeki Stochód, prawego dopływu Prypeci, przepływającej przez Lubieszów, w okolicy tego miasteczka.
Ciała nie odnaleziono.
Los Polaków w Lubieszowie, kolonii Choromecko i Rejmontówki dopełnił się kilka miesięcy później. Zagrożona atakami ludobójczej OUN/UPA część Polaków przyłączyła się do partyzantki rosyjskiej, która prawd. w którymś momencie przejęła kontrolę nad Lubieszowem — niemiecki posterunek nie był tam zbyt liczny, ok. 40 osób — i która walczyła z OUN/UPA. Część opuściła tereny i udała się na zachód, do większych miast Wołynia. Pozostali zostali 09.11.1943 zamordowani. Ugrupowanie UPA, w skład której wchodzili ludobójcy Danyło Jurko, Konstantin Szołomickij, mężczyzna o nazwisku Duna, Iwan Jurko, Andrij Jurko, Archip Harasz, Jakow Jurko i inni, dokonali tego dnia mordu ok. 100 polskich mieszkańców Rejmontówki i ponad 183 Lubieszowa.
Lubieszów i okolica stały się sceną szczególnego świadectwa polskiego Kościoła Katolickiego. W regionie, w którym w 1939 żyło ok. 3,500 mieszkańców, w tym w samym Lubieszowie ok. 1,300 — ok. 40% Polaków, 45% Ukraińców i 15% Żydów, choć źródła żydowskie podają, iż w samym Lubieszowie, gdzie Żydzi mieszkali, stanowiąc prawd. większość społeczności mogło mieszkać nawet 1,500 Żydów, co oznaczałoby inne proporcje ludnościowe — wyselekcjonowanych spośród Polaków i zamordowanych zostało, głównie przez Ukraińców, co najmniej dziewięcioro katolickich przedstawicieli duchowieństwa, w tym dwie siostry zakonne.
Dziś w miejscu kolonii Rejmontówka rośnie las, kolonię Choromeck zamieniono zaś w pola uprawne, a następnie wybudowano pas lotniczy. W budynkach byłego klasztoru oo. Kapucynów OFMCap funkcjonuje m.in. rejonowy oddział policji ukraińskiej.
alt. szczegóły śmierci
Według innych wersji po opuszczeniu Lubieszowa w 1940 miał przebywać w Małych Hołobach, albo w Horodnie, albo wręcz w 1941 powrócić do Lubieszowa i tam — poza klasztorem — przebywać. I stamtąd udać się do Kowla, gdzie też miał zostać zamordowany przez Ukraińców.
Miał być utopiony w studni albo zrzucony z mostu do rzeki. W zakonnym Mortuologium zapisano: „Na moście nad Styrem wśród licznej gawiedzi odbyła się egzekucja: wrzucenie do rzeki Styru. Na poręczy mostu zawieszono płaszcz i piuskę”. Mało prawdopodobne, że miał to miejsce nad Styrem, rzeka Styr bowiem przepływa ok. 40 km na wschód Lubieszowa. Przez Kowel natomiast płynie inny prawy dopływ Prypeci, rzeka Turja.
przyczyna śmierci
mord
sprawstwo
Ukraińcy
miejsca i wydarzenia
«Genocidium Atrox»Kliknij by przejść do opisu, Ribbentrop‐MołotowKliknij by przejść do opisu
data i miejsce
urodzenia
16.01.1912Skan aktu urodzenia na:
www.familysearch.org
[dostęp: 2025.10.15]
Białaczówdziś: gm. Białaczów, pow. Opoczno, woj. łódzkie, Polska
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2021.09.29]
rodzice
CZECHOWICZ Franciszek
🞲 ?, ? — 🕆 ?, ?
PODLEWSKA Katarzyna
🞲 ?, ? — 🕆 ?, ?
chrzest
19.01.1912Skan aktu urodzenia na:
www.familysearch.org
[dostęp: 2025.10.15]
Białaczówdziś: gm. Białaczów, pow. Opoczno, woj. łódzkie, Polska
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2021.09.29]
kościół RK pw. św. Jana Chrzciciela
śluby zakonne
15.08.1931 (czasowe)
15.08.1934 (wieczyste)
prezbiterat (święcenia)
ordynacja
11.07.1937
Lublindziś: pow. Lublin miasto, woj. lubelskie, Polska
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.07.31]
szczegóły posługi
1940 – 1943
rezydent — Choromeckosada/kolonia
dziś: nieistniejąca, grom. Lubieszów, rej. Kamień Koszyrski, obw. Wołyń, Ukraina
więcej na
www.radzima.net
[dostęp: 2026.07.13] — od ok. 1940 obsługiwał kilka opuszczonych parafii diecezji łuckiej — w wyniku niemieckiego i rosyjskiego najazdu na Polskę w 1939 i represji — w okolicach Maniewicz, Karasina, Kamienia Koszyrskiego
1938 – 1940
zakonnik — Lubieszówdziś: grom. Lubieszów, rej. Kamień Koszyrski, obw. Wołyń, Ukraina
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.07.31] ⋄ „Misja Słowiańska Obrządku Wschodniego” OFMCap, klasztor pw. św. Cyryla i św. Metodego, Kapucyni OFMCap
do 1938
student — Lublindziś: pow. Lublin miasto, woj. lubelskie, Polska
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.07.31] ⋄ Studium Teologiczne (wyższe seminarium duchowne), klasztor pw. Apostołów św. Piotra i św. Pawła, Kapucyni OFMCap — w 1937‐1938 prawd. studia specjalistyczne z zakresu obrządku wschodniego
ok. 1933 – ok. 1934
student — Zakroczymdziś: gm. Zakroczym, pow. Nowy Dwór Mazowiecki, woj. mazowieckie, Polska
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2021.12.19] ⋄ Studium Filozoficzne (wyższe seminarium duchowne), klasztor pw. św. Wawrzyńca Męczennika, Kapucyni OFMCap
ok. 1931 – ok. 1933
student — Łomżadziś: pow. Łomża miasto, woj. podlaskie, Polska
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.07.31] ⋄ Studium Filozoficzne (wyższe seminarium duchowne), klasztor pw. Najświętszej Maryi Panny Bolesnej, Kapucyni OFMCap
1930 – 15.08.1931
nowicjat — Nowe Miasto nad Pilicądziś: gm. Nowe Miasto nad Pilicą, pow. Grójec, woj. mazowieckie, Polska
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.07.31] ⋄ klasztor pw. św. Kazimierza Królewicza i Wyznawcy, Kapucyni OFMCap
14.08.1930
wstąpienie — Nowe Miasto nad Pilicądziś: gm. Nowe Miasto nad Pilicą, pow. Grójec, woj. mazowieckie, Polska
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.07.31] ⋄ klasztor pw. św. Kazimierza Królewicza i Wyznawcy, Kapucyni OFMCap
1926 – ok. 1930
uczeń — Łomżadziś: pow. Łomża miasto, woj. podlaskie, Polska
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.07.31] ⋄ Kolegium pw. św. Fidelisa z Sigmaringen, Kapucyni OFMCap
inni związani
szczegółami śmierci
BORRELKliknij by wyświetlić biogram Jan (o. od Wcielenia), GANOKliknij by wyświetlić biogram Jadwiga (s. Maria Alojza), HŁADZIOKliknij by wyświetlić biogram Stefan (br. Sylwester), OSSAKOWSKAKliknij by wyświetlić biogram Maria (s. Andrzeja), ZAJĄCKliknij by wyświetlić biogram Józef (o. Aleksander od św. Józefa), MOJSIJONEKKliknij by wyświetlić biogram Piotr (br. Piotr od Najświętszego Serca Pana Jezusa), SZOSTAKKliknij by wyświetlić biogram Józef, KOWALIKKliknij by wyświetlić biogram Franciszek (br. Dominik od św. Józefa Kalasancjusza)
miejsca i wydarzenia
opisy
«Genocidium Atrox»: W latach 1939‐1947, szczególnie w latach 1943‐1944, niezależne jednostki ukraińskie, głównie przynależące do ludobójczych organizacji OUN (ramię polityczne) i UPA (ramię zbrojne), wspomagane przez ludność ukraińską, wymordowały — zazwyczaj w niezwykle brutalny sposób — na terenach Wołynia oraz sąsiadujących regionów Rzeczypospolitej, od 130,000 do 180,000 Polaków, ludności cywilnej, kobiet, dzieci, starszych, młodszych, mężczyzn. Konflikt polsko‐ukraiński, który otwarcie objawił się podczas i po zakończeniu I wojny światowej (w szczególności skutkując wojną polsko‐ukraińską lat 1918‐1919), który przetrwał, a nawet wzmocnił się podczas czasów II Rzeczpospolity, gdy zachodnia część Ukrainy wchodziła w skład państwa polskiego, wybuchł ponownie z momentem wybuchu II wojny światowej w 09.1939. Za czasów rosyjskiej okupacji 1939‐1941, gdy setki tysięcy Polaków zostało deportowanych w głąb Rosji, gdy dziesiątki tysięcy zostało zamordowanych (m.in. podczas tzw. zbrodni katyńskiej), miał jeszcze ograniczony zasięg, tym bardziej, że Ukraińcy, w szczególności nacjonaliści ukraińscy, również stali się obiektem prześladowań rosyjskich. Dopiero wybuch wojny niemiecko‐rosyjskiej 22.06.1941 i początek niemieckiej okupacji doprowadził do niezwykle krwawego konfliktu. Ukraińcy początkowo otwarcie wspierali Niemców (zakładając policję ukraińską,współuczestnicząc w zagładzie Żydów, wstępując do jednostek wojskowych walczących u boku Niemców). Później, wobec ambiwalentnej postawy Niemców, zaczęli się uniezależniać. I w 1943 jedna z jednostek ukraińskiej organizacji nacjonalistycznej OUN/UPA na Wołyniu doprowadziła do ludobójstwa miejscowej ludności polskiej. W ciągu paru tygodni zamordowano, przy biernej postawie Niemców, ponad 40 tys. Polaków. Strategię wołyńskiego OUN/UPA zaakceptowała i przyjęła cała organizacja i podobne akty ludobójstwa przeniosły się na tereny Małopolski Wschodniej, gdzie zamordowano ponad 20 tys. Polaków, napotykając jednakże na zbrojny opór ludności polskiej. Dalej na zachód, na terenie Chełmszczyzny, Rzeszowszczyzny, etc. ludobójstwo przekształciło się otwarty wręcz konflikt. Generalnie ludobójstwo dokonane przez ukraińskich nacjonalistów, współpracujących z niemieckimi siłami okupacyjnymi, na bezbronnych Polakach miało miejsce na całym terenie obecności ukraińskiej, zniszczono setki wiosek, mordując w wyrafinowany sposób wszystkich ich mieszkańców. W czasie tego holokaustu — znanego jako «Genocidium Atrox» (pl. „straszne ludobójstwo”) — zginęło ponad 200 kapłanów i sióstr zakonnych. Charakter i cel ludobójstwa może najlepiej oddaje pieśń śpiewana przez morderców: „Polaków wyrżniemy, Żydów wytniemy, wielką Ukrainę zdobyć musimy” (ukr. „Поляків виріжем, Євреїв видусим, велику Україну здобути мусим”). Ludobójstwo i konflikt, które doprowadziły do całkowitej eliminacji polskiej społeczności i polskiej kultury z Ukrainy, zakończyły się przymusowymi deportacji lat 1944‐1945 Polaków z terenów Ukrainy oraz części Ukraińców na Ukrainę, oraz „Akcją Wisła”, w trakcie której komunazistowskie siły kontrolowanych przez Rosjan polskich jednostek wysiedliły Ukraińców z terenów południowo‐wschodnich na zachód polskiej republiki prl. (więcej na: www.swzygmunt.knc.plKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2021.06.20])
Ribbentrop‐Mołotow: Ludobójczy rosyjsko‐niemiecki pakt przyjaźni między przywódcą rosyjskim Józefem Stalinem i niemieckim Adolfem Hitlerem, podpisany 23.08.1939 w Moskwie przez ministrów spraw zagranicznych Rosji — Wiaczesława Mołotowa — i Niemiec — Joachima von Ribbentropa — który sankcjonował i był bezpośrednią przyczyną niemieckiego i rosyjskiego najazdu na Polskę i rozpoczęcia II wojny światowej w 09.1939. W sensie politycznym pakt był próbą przywrócenia status quo ante sprzed 1914, z jednym wyjątkiem, a mianowicie „handlową” wymianą tzw. „Królestwa Polskiego”, wchodzącego w 1914 w skład Imperium Rosyjskiego, na Galicję Wschodnią (dzisiejszą zachodnią Ukrainę), w 1914 należącą do Imperium Austro‐Węgierskiego. Galicję, ze Lwowem, mieli przejąć Rosjanie, „Królestwo Polskie” — pod nazwą Generalnego Gubernatorstwa — Niemcy. Wybuchła w rezultacie „wojna była jedną z największych w historii klęsk i dramatów ludzkości, bo dwie ateistyczne i antychrześcijańskie ideologie: narodowego i międzynarodowego socjalizmu, odrzuciły Boga i Jego piąte przykazanie Dekalogu: Nie zabijaj!” (abp Stanisław Gądecki, 01.09.2019). Ustalenia paktu — wsparte zdradą formalnych sojuszników Polski, Francji i Niemiec, które 12.09.1939 na wspólnej konferencji w Abbeville, zdecydowały o nieudzielaniu pomocy zaatakowanej Polsce i niepodejmowaniu działań zbrojnych wobec Niemiec (co było złamaniem zobowiązań traktatowych z Polską) — zostały sprecyzowane 28.09.1939 w traktacie „o granicach i przyjaźni Niemcy‐Rosja”, podpisanym przez tych samych zbrodniarzy. Jednym z jego ustaleń było podzielenie się strefami wpływów w środkowej i wschodniej Europie oraz IV rozbiór Polski. W jednym z tajnych aneksów zapisano: „Obie strony nie będą tolerować na swych terytoriach jakiejkolwiek polskiej propagandy, która dotyczy terytoriów drugiej strony. Będą one tłumić na swych terytoriach wszelkie zaczątki takiej propagandy i informować się wzajemnie w odniesieniu do odpowiednich środków w tym celu”. Skutkiem porozumień była seria spotkań między ludobójczymi organizacjami — niemieckim Gestapo i rosyjskim NKWD, na których dyskutowano koordynację wysiłków w celu eksterminacji polskiej inteligencji i warstw przywódczych (w Niemczech zwane «Intelligenzaktion», w Rosji przyjęła formę zbrodni katyńskiej). Skutkiem porozumień była śmierć setek tysięcy polskiej inteligencji, w tym tysięcy przedstawianych kapłanów, i dziesiątków milionów zwykłych ludzi. Skutki tej rosyjsko‐niemieckiej umowy trwały do 1989, a i dziś są odczuwalne. (więcej na: pl.wikipedia.orgKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2015.09.30])
źródła
osobowe:
nawolyniu.plKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2013.01.06], nawolyniu.plKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2013.01.06], www.familysearch.orgKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2025.10.15], tomaszowmazowiecki.naszemiasto.plKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2013.12.04]
bibliograficzne:
„Genocidium Atrox”, GTKRK, https://www.swzygmunt.knc.pl/GENOCIDEs/15 GENOCIDUM ATROX/vPOLISH/MAINs/GENATROXsearch01.htm
pierwotnych (oryginalnych) zdjęć:
www.naszeopoczno.plKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2013.06.11], www.isakowicz.plKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2013.12.04]
LIST do KUSTOSZA/ADMINISTRATORA
Jeśli na Pana/Pani urządzeniu działa klient programu pocztowego — taki jak Mozilla Thunderbird, Windows Mail czy Microsoft Outlook, opisanych m.in. w WikipediiPatrz:
pl.wikipedia.org — proszę spróbować wybierając link poniżej:
LIST do KUSTOSZA/ADMINISTRATORAKliknij i spróbuj wywołać własnego klienta poczty E–majlowej
Jeśli natomiast Pan/Pani nie posiada takowego klienta na swoim urządzeniu lub powyższy link nie jest aktywny proszę wysłać Emajl do Kustosza/Administratora za pomocą używanego przez Pana/Panią konta — w stosowanym programie do wysyłania korespondencji — na poniższy adres:
jako temat podając:
MARTYROLOGIUM: CZECHOWICZ Józef
Powrót do przeglądania życiorysu:
Kliknij by powrócić do życiorysu