Rzymskokatolicka Parafia
pw. św. Zygmunta
05-507 Słomczyn
ul. Wiślana 85
dekanat konstanciński
archidiecezja warszawska
pełna lista:
wyświetlKliknij by wyświetlić pełną listę

przeszukujKliknij by wyświetlić listę z selekcją kategorii
displayClick to display full list in English

searchClick to display selectable list in English

Martyrologium duchowieństwa — Polska
XX w. (lata 1914 – 1989)
dane osobowe
status
błogosławiony
nazwisko
WOJCIECHOWSKI
imiona
Kazimierz
funkcja
ojciec zakonny
wyznanie
Kościół łaciński (rzymskokatolicki) RKwięcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2014.09.21]
zakon
Towarzystwo św. Franciszka Salezego SDBwięcej na
www.salezjanie.pl
[dostęp: 2012.11.23]
(i.e. Salezjanie)
diecezja / prowincja
Inspektoria Krakowska pw. św. Jacka SDB
archidiecezja krakowskawięcej na
www.diecezja.pl
[dostęp: 2013.05.19]
data i miejsce
śmierci
27.06.1941

KL Auschwitzobóz koncentracyjny
dziś: Oświęcim, gm. Oświęcim, pow. Oświęcim, woj. małopolskie, Polska
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2022.01.09]
szczegóły śmierci
Po niemieckim i rosyjskim najeździe na Rzeczpospolitą w 09.1939 i rozpoczęciu II wojny światowej, udzielał pomocy przemieszczającym się przez Kraków uchodźcom.
Po rozpoczęciu okupacji niemieckiej, Kraków — gdzie posługiwał — stał się „stolicą” okupowanego i zarządzanego przez Niemców quasi‐państwa, zwanego niem. Generalgouvernement (pl. Generalne Gubernatorstwo), i.e. GG. Niemcy rozpoczęli bezwzględną walką z polską inteligencją. Źródłem niemieckiego prawa stał się wydany 28.09.1939 przez dwóch urzędników niemieckiego centralnego niem. Rassenpolitisches Amt der NSDAP (pl. Urząd Polityki Rasowej NDSAP), Erharda Wetzela i Günthera Hechta — obaj z tytułami doktorskimi, a jakże: pierwszy z prawa, drugi z herpetologii, i.e. działu zoologii badającego płazy i gady — w oparciu o wytyczne wyartykułowane dwa dni wcześniej przez niemieckiego socjalistycznego przywódcę, Adolfa Hitlera, memoriał niem. „Die Frage der Behandlung der Bevölkerung der ehemaligen polnischen Gebiete nach rassepolitischen Gesichtspunkten” (pl. „Traktowanie ludności byłych obszarów Polski z punktu widzenia polityki rasowej”). Owi wybitni przedstawiciele „rasy panów” pisali w nim, m.in. iż na okupowanych ziemiach polskich: „Uniwersytety i inne szkoły wyższe, szkoły zawodowe, jak i szkoły średnie były zawsze ośrodkiem polskiego szowinistycznego wychowania i dlatego powinny być w ogóle zamknięte.
Należy zezwolić jedynie na szkoły podstawowe, które powinny nauczać jedynie najbardziej prymitywnych rzeczy: rachunków, czytania i pisania. Nauka w ważnych narodowo dziedzinach, jak geografia, historia, historia literatury oraz gimnastyka, musi być zakazana”. Nauczanie religii mogło się odbywać tylko w szkołach powszechnych i to w ograniczonym zakresie, a to oznaczało, że mógł kontynuować swoje powołanie jako prefekt w szkołach krakowskich, po ich ponownym otwarciu w 11.1939.
23.05.1941 został aliści przez niem. Geheime Staatspolizei (pl. Tajna Policja Państwowa), i.e. Gestapo, aresztowany w Seminarium Zgromadzenia Salezjańskiego SDB, przy ul. Tynieckiej 39, wraz z 9 innymi zakonnikami Zgromadzenia (dwóch innych zostało aresztowanych kilka dni wcześniej; dwóch aresztowano kilka dni później w Kielcach).
Przyczyną aresztowań był prawd. donos zakonnika z innego zgromadzenia o współpracy oo. Salezjan z polskimi organizacjami niepodległościowych (część Polskiego Państwa Podziemnego) oraz pomocy udzielanej ukrywającym się polskim żołnierzom. Natomiast aresztujący Niemcy mieli twierdzić, iż powodem zatrzymań było „ogłupianie ludzi i wpajanie w nich, że Polska nie zginęła, że zmartwychwstanie”. Jeden z Niemców miał uzupełnić: „Kto ma odwagę mówić o Polsce, musi też mieć odwagę i cierpieć za Polskę”.
Przetrzymywany w więzieniu przy ul. Montelupich w Krakowie.
Stamtąd 26.06.1941 przetransportowany do niemieckiego niem. Konzentrationslager (pl. obóz koncentracyjny) KL Auschwitz, znajdującego się wówczas w niem. Provinz Oberschlesien (pl. Prowincja Górny Śląsk), czyli na okupowanych ziemiach polskich bezpośrednio włączonych do państwa niemieckiego.
Przydzielony do niem. Kommando (pl. komando) niewolniczej pracy przymusowej — wraz z kilkoma współbraćmi i kilkoma Żydami — określanego jako niem. Strafkompanie (pl. kompania karna).
Zagnano go do pracy w tzw. Żwirowisku, poza ogrodzeniem obozowym. Największa ze żwirowni znajdowała się obok tzw. niem. Theatergebäude (pl. budynek teatru). W 1941 roku stała się miejscem wielu egzekucji więzionych Polaków.
Współbrat zakonny, o. Walenty Waloszek SDB, którzy przeżył, wspominał: „Każdy z nas otrzymał ciężką żelazną taczkę, kilof i łopatę. Zapowiedziano nam, że pracować musimy bardzo szybko, stale biegiem, bez oglądania się i odpoczywania. Praca nasza polegała na tym, że musieliśmy kilofami rozbijać kamienie, ładować je na taczkę razem ze żwirem i wywozić do dołu, głębokiego na 7 metrów, oddalonego od nas o jakieś 50 metrów”.
Z powodu silnej budowy ciała miał zwrócić ma siebie uwagę oprawców. Znęcano się nad nim, bito i kopano. Świadek wspominał:
„Zbliżała się godzina 14.00. Dzień był upalny. Gorączka i pragnienie trawiło biednych więźniów […] Bardzo cierpiący ks. Kazimierz zwrócił się do blokowego z prośbą o lżejszą pracę.
"Owszem, zaraz ją dostaniesz, tylko dowieź tę taczkę do dołu, biegiem!" I kijem uderzył go parę razy po plecach, wrzeszcząc: "Ty leniu, oszuście, nie chce ci się pracować?"
[…] [Po czym] zbliżającego się księdza Kazimierza zepchnął do […] głębokiego dołu razem z taczką.
Po chwili słychać było chichoty i radość SS‐mana na widok próbującego wydobyć się z dołu nieszczęśnika.
Nagle padł rozkaz: "Połóż się obok tego tam leniucha!" Ksiądz Wojciechowski skierował swój wzrok we wskazanym kierunku i zobaczył leżącego na wznak ks. Franciszka Harazima, nad którym od dłuższego czasu znęcał się krwiożerczy kapo.
[…] [Wówczas] kapo i blokowy, na szyi konającego kapłana, położyli ciężką belkę i śmiejąc się, przygadywali: "Tak, ogłupiać ludzi umiecie… Pracować ci się nie chce. Twierdzicie, że jest Bóg. Pokaż mi Go, chce Go widzieć!… Bogiem jestem ja! Ja teraz jestem panem twojego życia!"
Jeszcze jakąś chwilę trwało to naigrawanie się z biednych, nieszczęśliwych ofiar […] Po czym kapo zdjął mu okulary i styliskiem od łopaty bił go po twarzy, wybijając mu wszystkie zęby, a następnie oprawcy, kapo i blokowy, stanęli na belce narzuconej na szyję i swym ciężarem dopełnili krwawego dzieła […] Krótkie rzężenie, piana na ustach, nabrzmienie twarzy, śmiertelne konwulsje… jakieś niezrozumiałe słowa i nasi dwaj męczennicy, księża Wojciechowski i Harazim zakończyli swą ziemską wędrówkę, zakończyli gehennę obozu.
Ich ciała wrzucono na taczki i zawieziono na stos trupów obok krematorium”.
Owym kapo, i.e. niem. Funktionshäftling (pl. więzień funkcyjny), nadzorcą niem. Strafkompanie — bezpośrednio podległym obozowym członkom ludobójczej niemieckiej organizacji niem. Die Schutzstaffel der NSDAP (pl. Oddział ochronny NSDAP), i.e. «SS», paramilitarnej formacji podległej rządzącej w Niemczech Narodowosocjalistycznej Niemieckiej Partii Robotników NSDAP — był niejaki Franz Teresiak, ur. 23.01.1914 w Oberhausen, niemiecki kryminalista, sprowadzony przez Niemców w 1940 z obozu koncentracyjnego KL Sachsenhausen do pełnienia funkcji nadzorczych w KL Auschwitz. Tego dnia zamordował czterech członków Zgromadzenia Salezjańskiego SDB. Wprawdzie Teresiak nie słyszał mowy, którą 14.06.1940 do pierwszego transportu Polaków do KL Auschwitz wygłosił zastępca komendanta SS‐Hauptsturmführer Karl Fritzsch, ale na pewno znał jej treść i pilnie stosował się do obietnic w niej wyrażonych: „Przybyliście tutaj nie do sanatorium, tylko do niemieckiego obozu koncentracyjnego, z którego nie ma innego wyjścia, jak przez komin […] Z prawdziwą przyjemnością przepędzimy was wszystkich przez ruszty pieców krematoryjnych. Dla nas wszyscy razem nie jesteście ludźmi, tylko kupą gnoju […] Jeśli się to komuś nie podoba, to może iść zaraz na druty. Jeśli są w transporcie Żydzi to mają prawo żyć nie dłużej, niż dwa tygodnie, księża miesiąc, reszta trzy miesiące”.
numery obozowe
17342Kliknij by wyświetlić stronę źródłową (KL AuschwitzKliknij by przejść do opisu)
przyczyna śmierci
mord
sprawstwo
Niemcy
miejsca i wydarzenia
KL AuschwitzKliknij by przejść do opisu, Regierungsbezirk KattowitzKliknij by przejść do opisu, Kraków (Montelupich)Kliknij by przejść do opisu, Aresztowania 23.05.1941 (Kraków)Kliknij by przejść do opisu, GeneralgouvernementKliknij by przejść do opisu, Ribbentrop‐MołotowKliknij by przejść do opisu, Encykliki Piusa XIKliknij by przejść do opisu
data i miejsce
urodzenia
16.08.1904Skan aktu urodzenia na:
photos.szukajwarchiwach.gov.pl
[dostęp: 2025.10.08]

Jasłodziś: gm. Jasło miasto, pow. Jasło, woj. podkarpackie, Polska
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.07.31]
rodzice
WOJCIECHOWSKI Andrzej
🞲 ?, ? — 🕆 1909, ?

BOSEK Maria
🞲 ?, ? — 🕆 ?, ?
chrzest
21.08.1904Skan aktu urodzenia na:
photos.szukajwarchiwach.gov.pl
[dostęp: 2025.10.08]

Jasłodziś: gm. Jasło miasto, pow. Jasło, woj. podkarpackie, Polska
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.07.31]
kościół RK pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny
śluby zakonne
02.10.1921 (czasowe)
02.05.1928 (wieczyste)
prezbiterat (święcenia)
ordynacja
19.05.1935

Krakówdziś: pow. Kraków miasto, woj. małopolskie, Polska
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.07.31]
kaplica RKwięcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2022.09.11] (w Wyższym Seminarium Duchownym SDB, i.e. „Łosiówka”)
szczegóły posługi
1936 – 1941
zakonnik — Krakówdzielnica Dębniki
dziś: pow. Kraków miasto, woj. małopolskie, Polska
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2021.12.18] ⋄ Domy Towarzystwa pw. Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej, Salezjanie SDB — kierownik Oratorium; także: wikariusz parafii pw. św. Stanisława Kostki i prefekt szkół powszechnych; kierownik Katolickich Stowarzyszeń Młodzieżowych
1935 – 1936
zakonnik — Daszawadziś: grom. Stryj miasto, rej. Stryj, obw. Lwów, Ukraina
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.07.31] ⋄ Dom Towarzystwa, Salezjanie SDB — katecheta w oratorium
1930 – 1935
zakonnik — Krakówdzielnica Dębniki
dziś: pow. Kraków miasto, woj. małopolskie, Polska
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2021.12.18] ⋄ Domy Towarzystwa pw. Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej, Salezjanie SDB — wychowawca i nauczyciel religii w oratorium
1930 – 1935
student — Krakówdzielnica Dębniki
dziś: pow. Kraków miasto, woj. małopolskie, Polska
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2021.12.18] ⋄ Instytut Teologiczny (wyższe seminarium duchowne) przy domu zakonnym pw. Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej („Łosiówka”), ul. Tyniecka 30, Salezjanie SDB
zakonnik — Warszawaosiedle Powiśle w dzielnicy Śródmieście
dziś: pow. Warszawa miasto, woj. mazowieckie, Polska
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2022.07.16] ⋄ Dom Towarzystwa (Zakład Salezjański im. ks. Siemca), Salezjanie SDB — nauczyciel muzyki i śpiewu w Zakładzie Wychowawczym
zakonnik — Oświęcimdziś: gm. Oświęcim, pow. Oświęcim, woj. małopolskie, Polska
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.07.31] ⋄ Dom Towarzystwa (Casa Madre), Salezjanie SDB — nauczyciel muzyki i śpiewu w Zakładzie Wychowawczym
zakonnik — Aleksandrów Kujawskidziś: gm. Aleksandrów Kujawski, pow. Aleksandrów Kujawski, woj. kujawsko‐pomorskie, Polska
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.08.03] ⋄ Dom Towarzystwa, Salezjanie SDB — nauczyciel muzyki i śpiewu w Zakładzie Wychowawczym
zakonnik — Antoniewodziś: gm. Skoki, pow. Wągrowiec, woj. wielkopolskie, Polska
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2022.09.11] ⋄ Dom Towarzystwa, Salezjanie SDB — nauczyciel muzyki i śpiewu w Zakładzie Wychowawczym
1924 – 1925
zakonnik — Lądtakże: Ląd nad Wartą
dziś: gm. Lądek, pow. Słupca, woj. wielkopolskie, Polska
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.12.11] ⋄ Dom Towarzystwa, Salezjanie SDB — asystencja (praktyki wychowawczo–duszpasterskie); także: nauczyciel matematyki i śpiewu w Zakładzie Wychowawczym
ok. 1921 – ok. 1924
uczeń — Krakówdzielnica Dębniki
dziś: pow. Kraków miasto, woj. małopolskie, Polska
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2021.12.18] ⋄ Gimnazjum Męskie im. św. Franciszka Salezego, i.e. Studentat Filozoficzny, dom Zgromadzenia pw. Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej (tzw. „Łosiówka”, przy ul. Tynieckiej 30), Salezjanie SDB — dokończenie nauki na poziomie gimnazjalnym, uwieńczone egzaminem dojrzałości (matura); także: dwuletni kurs filozoficzny
1920 – 1921
nowicjat — Klecza Dolnadziś: gm. Wadowice, pow. Wadowice, woj. małopolskie, Polska
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2021.12.18] ⋄ Dom Towarzystwa, Salezjanie SDB
1916 – 1920
uczeń — Oświęcimdziś: gm. Oświęcim, pow. Oświęcim, woj. małopolskie, Polska
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.07.31] ⋄ Gimnazjum Męskie, Dom Towarzystwa (Casa Madre), Salezjanie SDB
1912 – 1916
uczeń — Krakówdziś: pow. Kraków miasto, woj. małopolskie, Polska
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.07.31] ⋄ Zakład Wychowawczy im. Aleksandra Lubomirskiego („Schronisko” dla zaniedbanych chłopców), ul. Rakowicka 27, Domy Towarzystwa pw. Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej, Salezjanie SDB
inni związani
szczegółami śmierci
ANTONOWICZKliknij by wyświetlić biogram Ignacy Tadeusz, CZADERNAKliknij by wyświetlić biogram Józef, DOBIASZKliknij by wyświetlić biogram Ignacy, HARAZIMKliknij by wyświetlić biogram Franciszek Ludwik, KOWALSKIKliknij by wyświetlić biogram Józef, MROCZEKKliknij by wyświetlić biogram Ludwik Jan, NIEMIRKliknij by wyświetlić biogram Władysław, ŚWIERCKliknij by wyświetlić biogram Jan, WYBRANIECKliknij by wyświetlić biogram Józef, GOLDAKliknij by wyświetlić biogram Karol, MIŚKAKliknij by wyświetlić biogram Franciszek, SZEMBEKKliknij by wyświetlić biogram Franciszek Włodzimierz
miejsca i wydarzenia
opisy
KL Auschwitz: Niemiecki niem. Konzentrationslager (pl. obóz koncentracyjny) KL i niem. Vernichtungslager (pl. obóz zagłady) VL Auschwitz w okolicy Oświęcimia, założony przez Niemców 27.01.1940 na ówczesnym terytorium Niemiec (najpierw w niem. Provinz Schlesien — Prowincji Śląsk; a od 1941 niem. Provinz Oberschlesien — Prowincja Górny Śląsk). KL Auschwitz był początkowo obozem głównie dla Polaków, od 1942 stał się miejscem zagłady europejskich Żydów. W skład kompleksu obozów koncentracyjnych KL Auschwitz wchodził znajdujący się zaraz obok niem. Vernichtungslager (pl. obóz zagłady) VL Auschwitz II Birkenau, gdzie Niemcy zamordowali nawet do ponad miliona ludzi, głównie Żydów, w komorach gazowych. W samym KL Auschwitz ok. 30,000 więźniów Niemcy zamordowali śmiertelnymi zastrzykami. Do 1941 zabijano dożylnymi zastrzykami stężonego perhydrolu, eteru, wody utlenionej, lub benzyny. Później stosowano dosercowy zastrzyk — igłą długości ok. 10 cm — 10‐15 ml 30% roztworu fenolu C6H5OH (nabywanego od niemieckiego koncernu IG Farben, a precyzyjniej od wchodzącej w jego skład firmy Bayer, i do dziś stosowanego przez firmę Bayer AG m.in. do produkcji aspiryny), który zabijał w ciągu 15 sekund. Przez KL Auschwitz przeszło ponad 400 kapłanów i osób zakonnych, z których ok. 40% zostało zamordowanych (większość z nich to Polacy). (więcej na: en.auschwitz.org.plKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2012.11.23], www.meczennicy.pelplin.plKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2013.07.06])
Regierungsbezirk Kattowitz: Po polskiej klęsce w kampanii 09.1939, będącej rezultatem paktu Ribbentrop‐Mołotow i stanowiącej pierwszy etap II wojny światowej, i rozpoczęciu w części Polski okupacji niemieckiej (w drugiej, wschodniej części Polski rozpoczęła się okupacja rosyjska), Niemcy podzielili okupowane polskie terytorium na pięć głównych obszarów (i kilka mniejszych). Największy przekształcili w niem. Generalgouvernement (pl. Generalne Gubernatorstwo), przeznaczone wyłącznie dla Polaków i Żydów i stanowiące część tzw. niem. Großdeutschland (pl. Wielkie Niemcy). Z dwóch utworzyli odrębne nowe prowincje. Dwa pozostałe przyłączyli do już istniejących niemieckich prowincji. Jednym z nich był polski Górny Śląsk, który już 08.10.1939, dekretem przywódcy niemieckiego Adolfa Hitlera (formalnie zaczął obowiązywać 26.10.1939), został wcielony do Niemiec jako niem. Regierungsbezirk Kattowitz (pl. Rejencja katowicka) i wszedł w skład niem. Provinz Schlesien (pl. Prowincja Śląsk) z siedzibą we Wrocławiu. 01.04.1940 niem. Regierungsbezirk Kattowitz powiększony został o kilka przedwojennych powiatów niemieckich, a 18.01.1941 utworzono nową niemiecką prowincję niem. Provinz Oberschlesien (pl. Prowincja Górny Śląsk), który poza niem. Regierungsbezirk Kattowitz objął także Opolszczyznę. Od 26.10.1939, czyli powstania rejencji obowiązywało w niej prawo państwa niemieckiego, to samo co w Berlinie. Główną osią polityki rejencji, której obszar Niemcy uznali za niem. „Ursprünglich Deutsche” (pl. „rdzennie niemieckie”), mimo iż tylko ok. 6% mieszkańców jej przedwojennej polskiej części stanowili Niemcy, było niem. „Entpolonisierung” (pl. „odpolszczenie”), czyli przymusowa germanizacja. Głównym mechanizmem było wprowadzenie niem. Deutsche Volksliste (pl. folkslista) DVL, niemieckiej listy narodowościowej, która miała precyzować przynależność narodową mieszkańców rejencji. Najliczniejszą grupą, która zaznaczano w przeprowadzonych przymusowych rejestracjach, była Grupa 3, osób, które określiły się jako „Ślązacy” (w 1943 ok. 41%), oraz osoby pozostające poza DVL (ok. 36%). Ta ostatnia grupa przeznaczona była docelowo na deportację do niem. Generalgouvernement (do czego masowo nie doszło, bo niemiecki przemysł potrzebował niewolniczej siły roboczej). Grupa 3, uznawana przez Niemców za możliwych do zniemczenia, podlegała pewnym ograniczeniom prawnym, i obowiązywała ją m.in. służba w wojsku niemieckim Wehrmacht. Dzieci mogły się uczyć tylko po niemiecku. Wobec ludności polskiej prowadzono politykę terroru. Działał specjalny sąd policyjny, kontrolowany przez niem. Geheime Staatspolizei (pl. Tajna Policja Państwowa), i.e. Gestapo, przed którym stanęło ok. 4,000‐5,000 osób. Za lata 1942‐1945 zweryfikowano ponad 2,000 z nich, z czego 1,890 skazano na kary śmierci, w tym 286 w publicznych egzekucjach. Tysiące osób zamordowano w czasie tzw. «Intelligenzaktion Schlesien», w tym 300‐650 polskich nauczycieli i ok. 61 polskich kapłanów katolickich. Na terenie rejencji znajdował się niemiecki obóz koncentracyjny i obóz zagłady KL Auschwitz, w którym Niemcy więzili ok. 1,100,000 Żydów (mordując ok. 1,000,000, i.e. ok. 90% z nich) oraz ok. 140,000 Polaków (mordując ok. 70,000, i.e. ok. 50% z nich). Po zakończeniu działań zbrojnych II wojny światowej nadzorca prowincji niem. Provinz Schlesien, niem. Reichsstatthalter (pl. Namiestnik Rzeszy) i niem. Gauleiter (pl. naczelnik okręgu) niemieckiej partii narodowo–socjalistycznej, Fritz Brecht, popełnił samobójstwo. (więcej na: pl.wikipedia.orgKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2024.06.24])
Kraków (Montelupich): Krakowskie więzienie karne, w czasie okupacji zarządzane przez Niemców — od 28.02.1941 przez niem. Geheime Staatspolizei (pl. Tajna Policja Państwowa), zwane potocznie Gestapo. W latach 1940‐1944 przeszło przez nie 50,000 więźniów, głównie Polaków i Żydów. Część z nich przetransportowano dalej, zazwyczaj do obozu koncentracyjnego KL Auschwitz, część została zamordowana jeszcze w więzeniu. Po zakończeniu działań wojennych więzienie wykorzystywane przez UB — polską jednostkę rosyjskiego NKWD — jako więzienie dla polskiej partyzantki niepodległościowej, z których część zesłano do więzień i niewolniczych obozów pracy w Rosji. (więcej na: pl.wikipedia.orgKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2013.08.17])
Aresztowania 23.05.1941 (Kraków): 23.05.1941 Niemcy aresztowali w Krakowie 10 oo. Salezjanów SDB (dwóch innych zostało aresztowanych kilka dni wcześniej; dwóch aresztowano kilka dni później w Kielcach). Jako powód podawano współpracę z polskimi organizacjami niepodległościowych (część Polskiego Państwa Podziemnego) oraz pomoc udzielaną ukrywającym się polskim żołnierzom. Wszystkich przewieziono do więzienia przy ul. Montelupich w Krakowie, a następnie do obozu koncentracyjnego KL Auschwitz. Tylko dwóch przeżyło. Pozostali zostali w większości w okrutny sposób zamordowani. (więcej na: cejsh.icm.edu.plKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2017.11.07])
Generalgouvernement: Po polskiej klęsce w kampanii 09.1939, będącej rezultatem paktu Ribbentrop‐Mołotow i stanowiącej pierwszy etap II wojny światowej, i rozpoczęciu w części Polski okupacji niemieckiej (w drugiej, wschodniej części Polski rozpoczęła się okupacja rosyjska), Niemcy podzielili okupowane polskie terytorium na pięć głównych rejonów. W dwóch z nich utworzyli nowe niemieckie prowincje, dwie wcielili do innych prowincji. Natomiast piąta część potraktowana została odrębnie, i w sensie politycznym odtwarzać miała niemiecki pomysł z 1915 (po klęsce Rosjan w bitwie pod Gorlicami w 05.1915 w czasie I wojny światowej) utworzenia polskiej enklawy w ramach Niemiec. Nielegalna w sensie prawa międzynarodowego, i.e. konwencji haskiej, i publicznego, zarządzana przez Niemców wedle odrębnych praw — specjalnie ustanowionych dla polskich niem. Untermenschen (pl. podludzie) — do czasu ofensywy rosyjskiej w 1945 stanowiła część niem. Großdeutschland (pl. Wielkie Niemcy). Do 31.07.1940 zwana formalnie niem. Generalgouvernement für die besetzten polnischen Gebiete (pl. Generalne Gubernatorstwo dla okupowanych ziem polskich) — później już tylko niem. Generalgouvernement (pl. Generalne Gubernatorstwo), tak jak w latach 1915‐1918. Od 07.1941, czyli po niemieckim ataku 22.06.1941 na uprzedniego sojusznika Rosjan, w jego skład wchodził też dystrykt Galicja, czyli polskie przedwojenne południowo–wschodnie województwa. Wobec Polaków i Żydów stosowano specjalne prawo karne, umożliwiające dowolne wymierzanie kary śmierci niezależnie od wieku „sprawcy”, sankcjonujące stosowanie odpowiedzialności zbiorowej. Po zakończeniu działań zbrojnych II wojny światowej rząd niem. Generalgouvernement uznano za organizację przestępczą, a jego przywódcę, gubernatora Hansa Franka, za zbrodniarza i stracono. (więcej na: pl.wikipedia.orgKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2024.12.13])
Ribbentrop‐Mołotow: Ludobójczy rosyjsko‐niemiecki pakt przyjaźni między przywódcą rosyjskim Józefem Stalinem i niemieckim Adolfem Hitlerem, podpisany 23.08.1939 w Moskwie przez ministrów spraw zagranicznych Rosji — Wiaczesława Mołotowa — i Niemiec — Joachima von Ribbentropa — który sankcjonował i był bezpośrednią przyczyną niemieckiego i rosyjskiego najazdu na Polskę i rozpoczęcia II wojny światowej w 09.1939. W sensie politycznym pakt był próbą przywrócenia status quo ante sprzed 1914, z jednym wyjątkiem, a mianowicie „handlową” wymianą tzw. „Królestwa Polskiego”, wchodzącego w 1914 w skład Imperium Rosyjskiego, na Galicję Wschodnią (dzisiejszą zachodnią Ukrainę), w 1914 należącą do Imperium Austro‐Węgierskiego. Galicję, ze Lwowem, mieli przejąć Rosjanie, „Królestwo Polskie” — pod nazwą Generalnego Gubernatorstwa — Niemcy. Wybuchła w rezultacie „wojna była jedną z największych w historii klęsk i dramatów ludzkości, bo dwie ateistyczne i antychrześcijańskie ideologie: narodowego i międzynarodowego socjalizmu, odrzuciły Boga i Jego piąte przykazanie Dekalogu: Nie zabijaj!” (abp Stanisław Gądecki, 01.09.2019). Ustalenia paktu — wsparte zdradą formalnych sojuszników Polski, Francji i Niemiec, które 12.09.1939 na wspólnej konferencji w Abbeville, zdecydowały o nieudzielaniu pomocy zaatakowanej Polsce i niepodejmowaniu działań zbrojnych wobec Niemiec (co było złamaniem zobowiązań traktatowych z Polską) — zostały sprecyzowane 28.09.1939 w traktacie „o granicach i przyjaźni Niemcy‐Rosja”, podpisanym przez tych samych zbrodniarzy. Jednym z jego ustaleń było podzielenie się strefami wpływów w środkowej i wschodniej Europie oraz IV rozbiór Polski. W jednym z tajnych aneksów zapisano: „Obie strony nie będą tolerować na swych terytoriach jakiejkolwiek polskiej propagandy, która dotyczy terytoriów drugiej strony. Będą one tłumić na swych terytoriach wszelkie zaczątki takiej propagandy i informować się wzajemnie w odniesieniu do odpowiednich środków w tym celu”. Skutkiem porozumień była seria spotkań między ludobójczymi organizacjami — niemieckim Gestapo i rosyjskim NKWD, na których dyskutowano koordynację wysiłków w celu eksterminacji polskiej inteligencji i warstw przywódczych (w Niemczech zwane «Intelligenzaktion», w Rosji przyjęła formę zbrodni katyńskiej). Skutkiem porozumień była śmierć setek tysięcy polskiej inteligencji, w tym tysięcy przedstawianych kapłanów, i dziesiątków milionów zwykłych ludzi. Skutki tej rosyjsko‐niemieckiej umowy trwały do 1989, a i dziś są odczuwalne. (więcej na: pl.wikipedia.orgKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2015.09.30])
Encykliki Piusa XI: Wobec powstania w Europie dwóch systemów totalitarnych, które zdawały się ze sobą konkurować, acz więcej było między nimi podobieństw niż sprzeczności, papież Pius XI wydał w 03.1937 (w ciągu 5 dni) dwie encykliki. W wydanej 14.03.1938 „Mit brennender Sorge” (pl. „Z palącą troską”) potępił narodowy socjalizm panujący w Niemczech. Pisał: „Kto idąc za wierzeniami starogermańsko — przedchrześcijańskimi, na miejsce Boga osobowego stawia różne nieosobowe fatum, ten przeczy mądrości Bożej i Opatrzności […], kto wynosi ponad skalę wartości ziemskie: rasę albo naród, albo państwo, albo ustrój państwa, przedstawicieli władzy państwowej albo inne podstawowe wartości ludzkiej społeczności, […] i czyni z nich najwyższą normę wszelkich wartości, także religijnych, i oddaje się im bałwochwalczo, ten […] daleki jest od prawdziwej wiary w Boga i od światopoglądu odpowiadającego takiej wierze”. 19.03.1937 wydał „Divini Redemptoris” (pl. „Boski Odkupiciel”), w której poddał krytyce komunizm rosyjski, materializm dialektyczny i teorię walki klas. Pisał: „Komunizm pozbawia człowieka wolności, a więc duchowej podstawy wszelkich norm życiowych. Odbiera osobie ludzkiej całą jej godność i wszelkie moralne oparcie, z którego pomocą mogłaby się przeciwstawić naporowi ślepych namiętności […] To nowa ewangelia, którą bolszewicki i bezbożny komunizm głosi jako orędzie zbawienia i odkupienia ludzkości”… Pius XI domagał się poddania stanowionego prawa ludzkiego naturalnemu prawu Bożemu, zalecał wcielanie w życie ideału państwa i społeczeństwa chrześcijańskiego, i wzywał katolików do oporu. Dwa lata później narodowo socjalistyczne Niemcy i komunistyczna Rosja porozumiały się i wywołały II wojnę światową. (więcej na: pl.wikipedia.orgKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2023.05.28], pl.wikipedia.orgKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2023.05.28])
źródła
osobowe:
pl.wikipedia.orgKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2012.11.23], www.magazyn.donbosco.plKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2013.05.19], photos.szukajwarchiwach.gov.plKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2025.10.08], www.hagiographycircle.comKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2012.11.23]
bibliograficzne:
„Towarzystwo Salezjańskie w Polsce w warunkach okupacji 1939‐1945”, o. Jan Pietrzykowski SDB, Instytut Pamięci Narodowej IPN, Warszawa, 2015
pierwotnych (oryginalnych) zdjęć:
m.salon24.plKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2017.11.07], www.harmeze.franciszkanie.plKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2013.02.15], www.lad.plKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2016.04.23], debniki.sdb.org.plKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2018.02.15], salezjanieoswiecim.plKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2025.02.11], www.bj.uj.edu.plKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2013.05.19], pl.wikipedia.orgKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2013.12.04], panaszonik.blogspot.comKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2013.12.04], www.harmeze.franciszkanie.plKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2014.03.21]
Jeśli na Pana/Pani urządzeniu działa klient programu pocztowego — taki jak Mozilla Thunderbird, Windows Mail czy Microsoft Outlook, opisanych m.in. w WikipediiPatrz:
pl.wikipedia.org — proszę spróbować wybierając link poniżej:
LIST do KUSTOSZA/ADMINISTRATORAKliknij i spróbuj wywołać własnego klienta poczty E–majlowej
Jeśli natomiast Pan/Pani nie posiada takowego klienta na swoim urządzeniu lub powyższy link nie jest aktywny proszę wysłać Emajl do Kustosza/Administratora za pomocą używanego przez Pana/Panią konta — w stosowanym programie do wysyłania korespondencji — na poniższy adres:

jako temat podając:
MARTYROLOGIUM: WOJCIECHOWSKI Kazimierz
Powrót do przeglądania życiorysu:
Kliknij by powrócić do życiorysu