Od 1920 posługiwał — najpierw jako administrator, a potem proboszcz — parafii Nehrybka, położonej o ok. 5 km na południe od centrum Przemyśla. Trzy największe wsie parafii: Nehrybka, Pikulice i Sielec, były wsiami o większości ukraińckiej. W Nehrybce w 1939 mieszkało szacunkowo ok. 900 osób, w tym ok. 75% greckokatolickich Ukraińców, ok. 19% rzymskokatolickich Polaków i ok. 40 Żydów. Podobne proporcje narodowościowe były w dwóch pozostałych wsiach parafii.

W analizowanych źródłach w zasadzie nie ma informacji o jego postawie wobec problemów, z którymi musiało się mierzyć jego pokolenie. Z tym zastrzeżeniem można aliści przyjąć, że był kapłanem sprzyjającym — a co najmniej neutralnym — ukrainizacyjnej polityce hierarchii swojego Kościoła, która na przełomie lat 1920. i 1930. doprowadziła i.a. do fali grupowych konwersji Łemków na prawosławie — ok. 18,000 Łemków/Rusinów opuściło Kościół greckokatolicki. Kościołowi greckokatolickiemu udało się powstrzymać dalszą apostazję Łemków, nie dzięki wszelako postawie jego eparchii lecz powstaniu specjalnej Administratury Apostolskiej Łemkowszczyzny AAŁ. Mychajło Baczyńskij, poseł na Sejm RP, w wystąpieniu sejmowym z 21.01.1931, ujawniał, z czym musieli się zmagać Rusini w łonie Kościoła greckokatolickiego, niepodatni na ludobójczą — jak się miało okazać — ideologię narodowców ukraińskich: „Greckokatolicka cerkiew została po wojnie [polsko–ukraińskiej 1918‐1919] zamieniona na agitacyjną ukraińską trybunę polityczną, z której są siane nie słowa miłości bliźniego, lecz słowa nienawiści”. Wielu kapłanów jego eparchii nadal sprzyjało jednak nacjonalistom ukraińskim, zbliżonym do ludobójczej OUN/UPA.

Po niemieckim i rosyjskim ataku na Polskę w 09.1939 i rozpoczęciu II wojny światowej, powiat Przemyśl zajęli Niemcy, ale krótko potem część powiatu na prawym brzegu Sanu przekazali Rosjanom, zgodnie z ludobójczą umową dwóch sojuszników, zwaną paktem Ribbentrop–Mołotow z 23.08.1939, potwierdzoną później tzw. „Traktatem o granicach i przyjaźni Niemcy–Rosja” z 28.09.1939, zwanym też 2. paktem Ribbentrop–Mołotow. Jego parafia, na prawym brzegu Sanu, znalazła się pod okupacją rosyjską. W czasie okupacji rosyjskiej głównie Polacy doświadczyli tam rosyjskich prześladowań. Szczegóły precyzowane były na czterech tzw. konferencjach tematycznych, gdy niemiecka niem. Geheime Staatspolizei (pl. Tajna Policja Państwowa), i.e. Gestapo, i rosyjska ros. Народный Комиссариат Внутренних Дел (pl. Ludowy Komisariat Spraw Wewnętrznych), i.e. NKWD, dwie ludobójcze organizacje sojusznicze, debatowały nad współpracą i sposobami zwalczania i eksterminacji Polaków na okupowanych przez siebie terytoriach. Pierwsza miała miejsce 27.11.1939 w Brześciu nad Bugiem; druga zaraz potem w Przemyślu. Trzecia odbyła się 20.02.1940, w Zakopanem, w willach „Pan Tadeusz” i „Telimena”, czwarta w 03.1940 w Krakowie. W międzyczasie, na początku 02.1940, w pałacyku myśliwskim Hermanna Göringa w Romintach w Puszczy Rominckiej, doszło do spotkania dwóch ludobójców, Heinricha Himmlera i Ławrentija Berii, gdzie prawd. sfinalizowano decyzję o eksterminacji społeczeństwa polskiego i zwalczaniu polskiego ruchu oporu. W konsekwencji w 04.1940, niemal równocześnie, w Rosji rozpoczęto ludobójcze mordy polskich jeńców wojennych, które do historii przeszły pod nazwą «ludobójstwa katyńskiego», a w okupowanym i zarządzanym przez Niemców quasi‐państwie, zwanym niem. Generalgouvernement (pl. Generalne Gubernatorstwo), i.e. GG, rozpoczęto niem. Außerordentliche Befriedungsaktion (pl. Nadzwyczajna Akcja Pacyfikacyjna), i.e. «Aktion AB», stanowiącą część tzw. niem. «Intelligenzaktion» (pl. Akcja Inteligencja), eksterminacji polskich elit politycznych i intelektualnych.

Jednocześnie Niemcy w GG prowadzili wyraźnie proukraińską politykę. Ukraińcom zagwarantowano samorząd, stosowanie języka ukraińskiego w administracji, szkolnictwo ukraińskie. Rozpoczęła działalność policja ukraińska niem. Ukrainische Hilfspolizei (pl. Ukraińska Policja Pomocnicza), w niektórych regionach określana też jako niem. Schutzmannschaft (pl. Bataliony ochrony), i.e. Schuma. Ukraińcom powierzano też służbę więzienną, angażowano do załóg obozów koncentracyjnych, zatrudniano w niższej administracji. Otwarcie działały ukraińskie organizacje polityczne, takie jak Organizacja Ukraińskich Nacjonalistów OUN, Ukraiński Komitet Centralny UKC, który stał się reprezentacją ukraińską wobec władz niemieckich. Dozwalano na przejmowanie polskich i organizowanie ukraińskich szkół, czytelni oraz cerkwi. W 1940 dozwolono też na założenie, pod czujną opieką Niemców, ukr. Служба Безпеки (pl. Służba Bezpieczeństwa), i.e. SB OUN, której zadaniem stało się tropienie przeciwników politycznych i ideologicznych OUN. Szkolenia SB OUN przeprowadzano m.in. w Zakopanem, w hotelu „Stamary”. Jak podaje współczesna strona tego hotelu „nauka obejmowała zasady dywersji, sabotażu, gestapowskich metod przesłuchań i metod zabijania”. Nad wszystkimi tymi przedsięwzięciami, opiekę sprawowało Gestapo, które swoją siedzibę miało w willi „Palace”, gdzie mordowano polskich patriotów. SB OUN miała później uczestniczyć w ludobójczych atakach na społeczność polską, i.e. «Genocidium Atrox».

Jednym z pierwszych posunięć okupanta rosyjskiego była sowietyzacja szkół, co oznaczało e.g. usunięcie nauczania religii. Zaraz potem rozpoczęły się masowe aresztowania Polaków. W czterech wielkich deportacjach w głąb Rosji, „na Syberię” — z których pierwsza miała miejsce ok. 10.02.1940, w środku szczególnie mroźnej zimy — Rosjanie wywieźli od 340,000 do 1,000,000 obywateli Polski, całe rodziny, „zwłaszcza tych, którzy pełnili znaczące funkcje”, i.e. nauczycieli, oficerów i osadników wojskowych, działaczy politycznych, właścicieli majątków, biznesmenów, urzędników i innych majętnych osób, uznanych przez Rosjan za „wrogi i szkodliwy element”. W zasadzie nikt z nich do rodzinnych stron już nie powrócił. Być może jednak także i jego parafianie doświadczyli zalet ros. русского мира (pl. ruski mir/świat), bowiem wzdłuż Sanu Rosjanie utworzyli tzw. „linię Mołotowa” — ciąg obronnych fortów i okopów, w okolicy Przemyśla określanych jako 8. Przemyski Rejon Umocniony. Częścią owej „linii” był pas o szerokości ok. 800 m, z którego na całej długości wysiedlano ludność. Elementy fortyfikacji znajdowały się na terenie jego parafii, m.in. w Pikulicach oraz oddalonej o ok. 2 km wiosce Łuczyce. Część parafian mogła być zatem przesiedlona, a część zesłana „na Syberię”.

Po niemieckim ataku 22.06.1941 na uprzedniego sojusznika, Rosjan, i rozpoczęciu okupacji niemieckiej, wieś została włączona do niem. Kreishauptmannschaft Przemyśl (pl. powiat Przemyśl) w niem. Distrikt Krakau (pl. dystrykt Kraków), jako część GG. Niemcy — tak jak Rosjanie — szczególnym represjom poddali Polaków. Ale równocześnie rozpoczęli proces eksterminacji Żydów. Już w 1939, gdy obaj napastnicy decydowali o granicach między obszarami Polski przez nich okupowanymi, gdy zdecydowano o granicy na rzece San i podzieleniu Przemyśla na dwie strefy okupacyjne, Żydów z niemieckiej części Przemyśla — po lewej stronie Sanu — wysiedlono i zmuszono do przejścia na stronę rosyjską — prawą stronę Sanu. Los Żydów miał się jednak wypełnić dopiero po rozpoczęciu okupacji niemieckiej. Przez następny rok Niemcy nakładali nawarstwiające się restrykcje na Żydów. Los Żydów stawał się tragiczny. 25.10.1941 w GG wszedł w życie dekret niem. Generalgouverneur (pl. Generalny Gubernator) GG, Hansa Franka, zgodnie z którym „Żydzi, którzy bez upoważnienia opuszczają wyznaczoną im dzielnicę, podlegają karze śmierci. Tej samej karze podlegają osoby, które takim Żydom świadomie dają kryjówkę”, oraz „Podżegacze i pomocnicy podlegają tej samej karze jak sprawca, czyn usiłowany karany będzie jak czyn dokonany”. Zaraz potem, na początku 1942, Niemcy rozpoczęli realizację ludobójczego planu niem. «Endlösung der Judenfrage» (pl. Ostateczne rozwiązanie kwestii żydowskiej), który w GG znany był pod nazwą niem. «Aktion Reinhardt» (pl. Akcja Reinhardt). W 06.1942 wszystkich Żydów z niem. Kreishauptmannschaft Przemyśl — w tym prawd. z jego parafii Nehrybka — zagnano do przemyskiej dzielnicy Garbarze. Liczba przetrzymywanych tam Żydów zwiększyła się z 17,000 do ok. 22,000‐24,000. Powstałe getto otoczono płotem z drutu kolczastego. Odtąd Niemcy systematycznie getto „opróżniali”. I tak do niem. Vernichtungslager (pl. obóz zagłady) VL Belzec przetransportowano i tam zamordowano: 27.07.1942 — ok. 3,000‐6,500 Żydów; 31.07.1942 — 3,000; 03.08.1943 — 3,000; 18.10/17.11.1942 — 3,000‐4,000. 02‐03.09.1943 przetransportowano 3,500 Żydów do niem. Vernichtungslager KL Auschwitz‐Birkenau. 10.09.1943, w ramach niemieckiej niem. „Turnhalle Aktion” (pl. „Operacja gimnastyczna”), w siedzibie niem. Judenrat (pl. Rada żydowska) w szkole im. Grzegorza Piramowicza, zamordowano ok. 1,850 Żydów. W końcu 28.11.1943‐02.02.1944 do innych obozów, w tym KL Auschwitz‐Birkenau, przewieziono ok. 1,000 Żydów. W niem. Aktion (pl. akcja) brała udział „niemiecka, ukraińska i estońska policja”, e.g. kolaboracyjna niem. Ukrainische Hilfspolizei. Jako niem. „Judenrein” (pl. wolne od Żydów) Przemyśl został uznany dopiero w 02.1944. Część Żydów, którzy uciekli i próbowali się ukrywać, wyłapana została przez „Ukraińców” —–Przemyśl otoczony był przez „ukraińskie wsie”, o znaczącej większości społeczności ukraińskiej, m.in. wsie jego parafii: Nehrybkę, Pikulice, Sielec, Krówniki, Przekopaną. Według źródeł żydowskich 568 chrześcijan z niem. Kreishauptmannschaft Przemyśl została przez Niemców zamordowanych za udzielanie pomocy Żydom. Część żydowskich dzieci uratowały katolickie zakonnice.

Tymczasem w 02.1943, ok. 200 km na północny wschód, na Wołyniu, Roman Szuchewycz ps. „Taras Czuprynka”, komendant ukraińskiej, ludobójczej organizacji OUN/UPA, który w 1941 był członkiem ukraińskiej niem. Sondergruppe Nachtigall (pl. Grupa Specjalna Słowik) — jednostki niem. Wehrmacht (pl. Siły Zbrojne) biorącej udział w niemieckim ataku na Rosjan w 1941, oskarżanej o uczestnictwo w pogromie Żydów we Lwowie w 1941 — a później członkiem niem. Schutzmannschaftsbataillon 201 (pl. 201. Batalion Zespołu ochrony) — odpowiedzialnego za mordy Żydów i ludności cywilnej na terytorium Białorusi — wydał rozkaz: „Akcję wytępienia [Polaków] przeprowadzić należy na zasadach następujących: Wsie polskie mają być palone, ich zaś ludność wycinana w pień. Napady na miasta nastąpią w biały dzień, nie zaś w nocy. We wsiach mieszanych należy likwidować samą ludność polską, zagrody natomiast palić tylko w takich wypadkach, jeśli są one o 15 metrów i gdy w ogóle nie grozi przerzucenie się ognia na sąsiednie budynki ukraińskie. Ludność ukraińska otrzyma wskazówki co do miejsca, gdzie ma się zgrupować w czasie trwania napadu […] Za każdego Ukraińca zamordowanego czy to przez Polaków, czy też Niemców stracić 100 (stu) Polaków”.

Był to de facto sygnał do rozpoczęcia «Genocidium Atrox» — i.e. ludobójstwa popełnionego przez Ukraińców na Polakach, zwanego „wołyńskim”.

Zaraz potem, w 03.1943 UPA wydało apel skierowany do członków kolaboracyjnej niem. Ukrainische Hilfspolizei o dezercję i wstępowanie w szeregi UPA. Być może nawet 10,000 Ukraińców tak uczyniło.

Wołyń spłynął polską krwią. Dziesiątki tysięcy Polaków zostało przez Ukraińców zamordowanych — przy bierności Niemców — w niezwykle barbarzyński sposób. Setki wsi spłonęły.

Rozkaz Szuchewycza i apel UPA formalnie nie były skierowane do oddziałów niem. Ukrainische Hilfspolizei w niem. Distrikt Galizien i niem. Distrikt Krakau — tam bowiem w 1943 ludobójcza OUN nie powołała zbrojnego ramienia pod nazwą UPA, ale formowała oddziały zbrojne pod eufemistyczną nazwą, dla „zmylenia” Niemców, ukr. Українська Народна Самооборона (pl. Ukraińska Narodowa Samoobrona), i.e. UNS. De facto aliści również i tam ludobójcy ukraińscy, „bezrobotni” po zakończeniu niem. «Aktion Reinhardt», dezerterowali i wstępowali do UNS, której głównym celem, tak jak OUN/UPA, była eksterminacja ludności polskiej, acz w jej wewnętrznej dokumentacji i raportach ostentacyjnie pisano „obrona przed terrorem władz niemieckich”. A w 12.1943 — gdy stało się jasne, że Niemcy wojnę na wschodzie przegrywają, UNS został formalnie przekształcony w jednostkę ludobójczej OUN/UPA „UPA‐Zachód”. W 01.1944 jego dowódcą został jeszcze jeden z ukraińskich „wychowanków” niem. Sondergruppe Nachtigall i niem. Schutzmannschaftsbataillon 201, degenerat Wasyl Sydor ps. „Szełest”, który prawie natychmiast rozkazał „nieustannie uderzać w Polaków aż do wyniszczenia ich do ostatniego z tych ziem”. Inny z głównych przywódców grupy „UPA‐Zachód”, ludobójca Mirosław Onyszkiewicz ps. „Orest”, tak 06.04.1944 precyzował zadania podległych mu oddziałów UPA: „Rozkazuję niezwłoczne przeprowadzenie czystki swojego rejonu z elementu polskiego […] Czystkę należy przeprowadzić w stanicach słabo zaludnionych przez Polaków. W tym celu stworzyć przy rejonie bojówkę, złożoną z naszych członków, której zadaniem byłaby likwidacja wyżej wymienionych. Większe nasze stanice będą oczyszczone z tego elementu przez nasze oddziały wojackie nawet w biały dzień […] Prowadźcie z nimi twardą, bezwzględną walkę. Nikogo nie oszczędzać, nawet w przypadku małżeństw mieszanych. Wyciągać z domów Lachów, ale Ukraińców i dzieci w tych domach nie likwidować […] Wydobyć broń. Śmierć Polakom”.

W niem. Distrikt Galizien i niem. Distrikt Krakau rozpoczęło się «Genocidium Atrox».

UNS/UPA nie miała zresztą wtedy nic innego do roboty, bowiem — jak potwierdza to nawet ukraińska Wikipedia — „podczas ostatnich miesięcy 1943 oddziały UNS nie prowadziły operacji zbrojnych w związku z wprowadzeniem 02.10.1943 przez Niemców w Galicji systemu [odpowiedzialności zbiorowej] egzekucji 10 zakładników za zabójstwa każdego żołnierza niemieckiego lub przedstawiciela władz”. Polacy nie uczestniczyli w strukturach tej okupacyjnej władzy. A Niemcy zachowywali się wobec ludobójczych aktów UNS/UPA pasywnie, nie podejmując w zasadzie większych operacji przeciw Ukraińcom.

Nawet dalej na zachodzie, w niem. Distrikt Krakau, Polacy zaczęli sobie zdawać sprawę, czym tak naprawdę było «Genocidium Atrox». Wprawdzie skala ludobójstwa nie była tam jeszcze w 1944 duża, ale ze wschodu — zarówno z Wołynia jak i z niem. Distrikt Galizien — zaczęli pojawiać się straumatyzowani uciekinierzy, świadkowie ukraińskiego bestialstwa. Polskie Państwo Podziemne i należący do niego polscy partyzanci Armii Krajowej AK czy Batalionów Chłopskich BCh zaczęli współuczestniczyć przy tworzeniu oddziałów samoobrony.

Przemyśl i okolice Rosjanie zdobyli 27.07.1944 , w ramach ofensywy zwanej operacją lwowsko–sandomierską. Rozpoczęła się okupacja rosyjska.

Ofensywa rosyjska wszelako już w 08.1944 została wstrzymana — na polecenie najwyższych władz rosyjskich. Przyczyną był wybuch 01.08.1944 Powstania Warszawskiego, i.e. próby przejęcia władzy na terytorium Polski przez Polskie Państwo Podziemne przed wkroczeniem Rosjan. Rosjanie, de facto w chwilowej strategicznej zmowie z Niemcami, pozwolili Niemcom na zdławienie Powstania i wymordowanie ok. 200,000 Polaków. To sprawiło, że Przemyśl i okolice, w tym okolice jego Nehrybki, aż do 01.1945 stały się obszarem przyfrontowym, miejscem kwaterowania tysięcy rosyjskich żołdaków. Siła rosyjskich wojsk frontowych była tak przytłaczająca, że 01.09.1944 Wasyl Sydor ps. „Szełest” nakazał wstrzymanie akcji przeciw polskiej ludności cywilnej, ale rozkaz nie objął „polskiego elementu współpracującego z NKWD i organami moskiewskiego imperializmu”. Nadal OUN/UPA miało atakować „polską milicję liczącą 20 osób w jakiejś miejscowości. Jedną trzecią lub połowę z nich należy zniszczyć, resztę rozbroić i ostrzec, że jeśli nie przestaną współpracować przeciwko nam z bolszewikami, następnym razem również zostaną zniszczeni”.

12.01.1945 Rosjanie rozpoczęli decydującą ofensywę na wschodzie, tzw. operację wiślańsko–odrzańską. Byli zabezpieczeni na zapleczu, bo Polskie Państwo Podziemne i Armia Krajowa AK, wobec krwawego stłumienia przez Niemców Powstania Warszawskiego, były bardzo osłabione, więc można było pozostawić okupowane terytoria pod kontrolą ludobójczego NKWD i polskich zdrajców współpracujących z nim, i.e. tzw. rosyjskiej republiki polskiej „prl”. Jednocześnie polski rząd, funkcjonujący w Londynie i Polskie Państwo podziemne zdecydowały o rozwiązaniu Armii Krajowej AK. Stało się to 19.01.1945.

I wówczas na ziemiach, które opuściły rosyjskie wojska frontowe, zaczęła się uaktywniać ludobójcza OUN/UPA. W szczególności dotyczyło to obszaru między tzw. linią Curzona–Namiera a Sanem, i.e. między rzekami Bug a San, określanego przez Ukraińców jako Zakerzonia, który OUN/UPA uznawała za zachodnią część przyszłego państwa ukraińskiego. Linia Curzona–Namiera, była demarkacyjną linią między Polską a rosyjskimi bolszewikami, zaproponowaną 11.07.1920 Rosjanom przez ministra spraw zagranicznych imperium brytyjskiego, George"a Curzona, w czasie wielkiej ofensywy rosyjskiej w trakcie wojny polsko–rosyjskiej 1919‐1921, zasugerowaną przez tzw. eksperta, Lewisa Bernsteina Namiera, Żyda polskiego pochodzenia. Rosja — wbrew planom imperialistów brytyjskich — poniosła w 1920 klęskę, ale koncepcja linii Curzona–Namiera, przebiegającej przez środek Polski, stała się cause célèbre wszystkich imperialnych koncepcji podziału Europy Środkowej, w szczególności rosyjskich i niemieckich. Właśnie wówczas, na początku 1945, dowódcą Okręgu Wojskowego OUN/UPA WO‐6 „San”, obejmującego Zakerzonię, został wspomniany ludobójca Mirosław Onyszkiewicz ps. „Orest”.

Skomplikowaną sytuację w Przemyślu i okolicach dopełniały decyzje podjęte 28.11‐01.12.1943 przez głównych przywódców antyniemieckiej koalicji — USA, Wielkiej Brytanii i Rosji — na konferencji w Teheranie. Wówczas de facto uzgodniono, że przedwojenna Polska zostanie podzielona, a obszary, które w 1939 zagarnęła i okupowała Rosja, zostaną częścią Rosji. W ten sposób koalicjanci uprawomocnili ludobójczy pakt Ribbentrop–Mołotow, w części dotyczącej Rosji. Jedną ze zmian, na które zdecydował się przywódca Rosji, ludobójca Stalin, było pozostawienie obszarów na zachód od Bugu, e.g. Zakerzonii, w granicach „prl”. Rosjanie wszelako nie zamierzali poprzestać na prostym wytyczeniu nowych granic — starą, wypróbowaną rosyjską metodą, zamierzali też rozwiązać problemy narodowościowe i społeczne. Metodą tą były deportacje całych narodów i społeczeństw.

Ponad milion Polaków z tzw. Kresów, i.e. terytoriów na wschód od linii Curzona–Namiera i Bugu, zaczęli zmuszać do wyjazdu na zachód i północ „prl”, na ziemie, które w 1939 stanowiły część Niemiec. A Ukraińców i Rusinów, głównie z Zakerzonii, zaczęli przymuszać do wyjazdu na wschód, na obszary mające należeć bezpośrednio do komunistycznej Rosji. Pierwsza faza, trwająca do końca 1944 była „dobrowolna” i objęła terytorium na północ od Przemyśla. Do Rosji wyjechało ok. 20,000 osób. Druga faza zaczęła się 01.01.1945 i spotkała się generalnie z oporem. Zgłaszających się „dobrowolnie” było niewielu.

Tak więc na początku 1945, po opuszczeniu ziemi przemyskiej przez frontowe oddziały rosyjskie, nastąpiło starcie trzech głównych sił. Z jednej strony ludobójcy ukraińscy z OUN/UPA, walczący o ukraińską Zakerzonię, dokonywali mordów i pacyfikacji polskich wsi, oraz ataków na siły rosyjskie, w tym ludobójcze NKWD, wspierane przez polskie jednostki, które zdecydowały się zdradzić ideały Polski niepodległej i podjęły współpracę z Rosjanami. Z drugiej strony spadkobiercy Polskiego Państwa Podziemnego, którzy po wielu latach walki z Niemcami, zamierzając powrócić do życia cywilnego, zostali oskarżeni przez Rosjan i ich polskich kolaborantów o … kolaborację z Niemcami, i w praktyce zmuszeni do odnowienia ruchu oporu i partyzantki. Jednocześnie musieli bronić wsi atakowanych przez ludobójców z OUN/UPA. Dziś określamy ich jako „żołnierzy wyklętych”. Trzecią stroną byli Rosjanie, a w szczególności oddziały ludobóczej NKWD, wspierane przez rosnące w siłę — umacniane rosyjską potęgą — komunazistowskie jednostki rosyjskiej republiki polskiej „prl”. Zwalczali OUN/UPA, ale szczególnie zwalczali polskich patriotów, byłych członków Polskiego Państwa Podziemnego, widząc w nim największe zagrożenie dla rosyjskich rządów.

Jak podają polskie opracowania „od początku 02.1945 do końca 05.1945 na stosunkowo niewielkim obszarze powiatu przemyskiego, między Dubieckiem a Przemyślem, odnotowano wiele napadów na ludność ukraińską, którym niekiedy towarzyszyły masowe mordy”. Zaatakowane zostały wsie Iskań, Przedmieście Dubieckie, Jawornik Ruski, Zohatyn, Piątkową, przysiółki Poruty i Zahuty, wsie Trójczyce, Kosienice, Podbukowina, Ruska Wieś, Bełwin, Siedliska, Maćkowice, Małkowice.

Od ok. początku 03.1945 miały też miejsce napady na plebanie księży greckokatolickich. 23.02.1945 w Babicach zamordowano ks. Anatola Sembratowicza. 03.03.1945 zamordowany został ks. Jan Sorokiewicz w Ujkowicach. 06.03.1945 w Skopowie został zamordowany ks. Jan Demiańczyk. 11.04.1945 w Brzusce zamordowany został ks. Aleksander Biłyk. Liczbę zabitych Rusinów/Ukraińców w tym czasie, w tamtym regionie, oblicza się na 900‐1,000.

Ludobójcza OUN/UPA nie pozostawała dłużna, dokonując ataków i mordów m.in. w Borownicy, Jaworniku, Dobrzance, Tarnawce, Brzezawie.

I właśnie wówczas zginął.

Kanonik kapituły greckokatolickiej katedry w Przemyślu, ks. Wasyl Hrynik, raportował: „Greckokatolicki Przemyski Urząd Dekanalny w Przemyślu z żalem informuje o tragicznej śmierci świętej pamięci czcigodnego ojca Petra Wojtowycza, przemyskiego miejskiego dziekana i proboszcza Nehrybki, który zginął z rąk bandytów na Wielkanoc dnia 6.05.1945 roku około 10 godz. wieczorem na plebanii w Nehrybce razem z żoną Stefanią ze Śliwińskich, synem Jarosławem, kandydatem do stanu duchownego, oraz służącą Anną Mychałyk.

Tragicznego wieczora około 10 bandytów napadło na plebanię w Nehrybce, oszukali niby to są [nieczytelne], uzyskawszy wstęp na plebanię, postrzelali wyżej wymienionych. Najpierw ciężko ich pobili, bo św. pamięci mieli siniaki na ciele, a syn Jarosław i służąca mieli połamane ręce. Św. pamięci o. Wojtowycz otrzymał 8 kul. Zabitych znaleziono poukładanych na łóżkach z głowami zakrytymi poduszkami.

Cały majątek, konie z wozem, krowy, garderobę, domową [nieczytelne], zapasy żywności bandyci zabrali ze sobą. Przypadkiem pozostawili przy życiu bratanicę św. pamięci o. Wojtowycza, która spała na strychu, gdzie bandyci nie zachodzili. Anna Wojtowycz jest ciężko ranna i znajduje się w radzieckim szpitalu wojskowym w Przemyślu”.

Natomiast jeden z agentów ludobójczej ukraińskiej SB OUN tak raportował: „Ranieni: siostra księdza i służąca, których rano odstawiono do szpitala. W czasie akcji wszystko zostało zrabowane. Rano na kontrolę przyjechali bolszewicy z obozu. Przeprowadzili śledztwo i śladami doszli na Optyń (kolonia polska) do jednego Polaka, gdzie znaleźli sutannę księdza. Aresztowali tego Polaka, jego córkę i zięcia. Po tej akcji bolszewicy dali we wsi Nehrybka mężczyznom granaty i kilka karabinów”.

Kwestia odpowiedzialności za napady i mordy do dziś pozostaje nierozstrzygnięta. Choć mordy na kapłanach greckokatolickich miały, jak sugeruje opracowanie Muzeum Historii Polski charakter „zorganizowanej akcji” — „powtarzał się sposób działania napastników […] za każdym też razem zabijano zbliżoną liczbę osób […] [stosowano] podobny modus operandi” — to nie wiadomo, kto miałby ją zlecać i kto realizować. Może najbliższy prawdy był starosta Birczy — jak się wydaje kolaborant okupanta rosyjskiego — który przypuszczał, że było to „zorganizowane w oddziały partyzanckie "zbiorowisko ludzi spośród miejscowego elementu wywrotowego i repatriantów polskich ze wschodu"”. Miał zapewne na myśli grupy byłych członków Polskiego Państwa Podziemnego, rozwiązanej Armii Krajowej AK czy Batalionów Chłopskich BCh, którzy lata wojny spędzili na walce z Niemcami, a w nagrodę nowy okupant rosyjski i jego kolaboranci zaczynali ich ścigać, oskarżając o współpracę z Niemcami. Miał też na myśli straumatyzowanych Polaków, uciekających ze wschodu, doświadczonych ukraińskim ludobójstwem «Genocidium Atrox».

Najczęściej wymieniany jest oddział partyzanta byłej Ludowej Straży Bezpieczeństwa LSB, części BCh niescalonej z AK — BCh rozwiązane zostały w 03.1945 — Romana Kisiela ps. „Sęp”.

Możliwe jest też, że udział w mordach miały polskie oddziały tzw. Milicji Obywatelskiej, kolaborujące z Rosjanami, których celem było zastraszenie ludności ukraińskiej i przymuszenie do dobrowolnego opuszczenia rodzinnych stron i wyjazdu na wschód. W przypadku Nehrybki nie da się wszelako wykluczyć czystej bandyterki, która stawała się plagą owych lat.

Sama ludobójcza OUN/UPA oskarżała — w specjalnej ulotce — „zarówno AK, jak i miejscową milicję oraz mieszkańców [sąsiednich polskich wiosek]”.

12.10.2007 ludobójca Roman Szuchewycz został pośmiertnie nagrodzony tytułem Bohatera Ukrainy. 10.12.2017, w imieniu „Rady Koordynacyjnej ds. Upamiętnienia Odznaczonych Rycerzy OUN i UPA”, ludobójca Wasyl Sydor odznaczony został pośmiertnie we Lwowie Srebrnym Krzyżem Zasługi Wojskowej UPA I klasy (nr 009). W kilku miejscowościach owym łac. „hostis humani generis” wystawiono pomniki i tablice pamiątkowe, nazwano szkoły ich imieniem.

łac. „O Tempora! O mores!”

Według niektórych źródeł ukraińskich zamordowany, wraz z żoną i synem, przez „polskie bandy”. Ciało miano wrzucić do studni. Według jeszcze innych źródeł torturowany i zamordowany, wraz z żoną i synem, przez Rosjan.