Od 1914 posługiwał w parafii Rudniki. W 1939 parafialna wieś — nad rzeczką Rybnicą, prawym dopływem Prutu, w historycznej krainie Pokucie, na południu Rusi Czerwonej — zamieszkała była przez ok. 1,900 osób, z których ok. 80% stanowili greckokatoliccy Ukraińcy, ok. 18% rzymskokatoliccy Polacy. Ponadto w wiosce żyło ok. 30 Żydów. Wieś była też siedzibą dworu/pałacu ormiańskiej z pochodzenia rodziny Moysa‐Rosochackich.

Po niemieckim i rosyjskim ataku na Polskę w 09.1939 i rozpoczęciu II wojny światowej, Rudniki ok. 18‐20.09.1939 zajęli Rosjanie — zgodnie z ludobójczą umową dwóch sojuszników, zwaną paktem Ribbentrop–Mołotow z 23.08.1939, potwierdzoną później tzw. „Traktatem o granicach i przyjaźni Niemcy–Rosja” z 28.09.1939, zwanym też 2. paktem Ribbentrop–Mołotow. Rozpoczęła się okupacja rosyjska.

W czasie okupacji rosyjskiej Polacy doświadczyli, tak jak i mieszkańcy innych wsi i miasteczek, rosyjskich prześladowań. Już jesienią 1939 Rosjanie zrabowali dwór Moysa‐Rosochackich, wypędzając rodzinę ze wsi (właściciel, Michał Moysa‐Rosochacki, został później aresztowany przez Rosjan i zamordowany w więzieniu Brygidki lub Zamarstynów we Lwowie, tuż przed, lub być może w czasie, ludobójstwa w rosyjskich więzieniach w 06.1941). Następnym krokiem była sowietyzacja szkół, co oznaczało e.g. usunięcie nauczania religii. Zaraz potem rozpoczęły się masowe aresztowania Polaków. W czterech wielkich deportacjach w głąb Rosji, „na Syberię”, Rosjanie wywieźli od 340,000 do 1,000,000 obywateli Polski, całe rodziny, „zwłaszcza tych, którzy pełnili znaczące funkcje”, i.e. nauczycieli, oficerów i osadników wojskowych, działaczy politycznych, właścicieli majątków, biznesmenów, urzędników i innych majętnych osób, uznanych przez Rosjan za „wrogi i szkodliwy element”. I tak w pierwszej z nich, ok. 10.02.1940, w środku szczególnie mroźnej zimy, wywieziono — według danych Wojsk Konwojowych ludobójczego NKWD — ok. 88,385 osób z „Zachodniej Ukrainy”, m.in. z Pokucia, gdzie posługiwał. W zasadzie nikt z nich do rodzinnych stron już nie powrócił.

Nie wiadomo czy, i ilu, Polaków deportowano z jego parafii.

W Rudnikach posługiwał też 22.06.1941, gdy Niemcy zaatakowały uprzedniego sojusznika, Rosjan. Do jego wsi najpierw, prawd. na początku 07.1941, wkroczyły współpracujące z Niemcami wojska rumuńskie, wkrótce zastąpione przez wojskowe jednostki węgierskie. Niemcy kontrolę przejęli na początku 08.1941.

Rudniki znalazły się w niem. Kreishauptmannschaft Kolomea (pl. powiat Kołomyja), ramach niem. Distrikt Galizien (pl. dystrykt Galicja), części okupowanego i zarządzanego przez Niemców quasi‐państwa, zwanego niem. Generalgouvernement (pl. Generalne Gubernatorstwo), i.e. GG. Natychmiast rozpoczęły się prześladowania Żydów. W niem. Kreishauptmannschaft Kolomea, w okolicy jego wsi, Niemcy zorganizowali dwa getta — w Kołomyi i znacznie mniejsze w Śniatyniu (dwa kolejne były trochę bardziej oddalone). Z obu z nich większość Żydów wywieziono — po rozpoczęciu na początku 1942 realizacji ludobójczego planu niem. «Endlösung der Judenfrage» (pl. Ostateczne rozwiązanie kwestii żydowskiej), i.e. eksterminacji społeczności żydowskiej, w GG określanego kryptonimem niem. «Aktion Reinhardt» (pl. Akcja Reinhardt) — do niem. Vernichtungslager (pl. obóz zagłady) VL Belzec, gdzie wszystkich zamordowano. Część zamordowano w samych gettach — ukrywających się, podczas zaganiania do wagonów kolejowych, etc. Żydów z Rudnik prawd. zagnano najpierw do oddalonego o ok. 7 km Zabłotowa, przy linii kolejowej, łączącej Kołomyję ze Śniatyniem i dalej Czerniowcami. Źródła żydowskie nie są tu precyzyjne — z jednej strony podają, że 07.09.1942 przewieziono ok. 250 osób z Zabłotowa do Śniatynia, a następnie 10.09.1942 ze Śniatynia wywieziono Żydów, w 10 „bydlęcych” wagonach, do VL Belzec; z drugiej podają, że w dniach 07‐11.09.1939 z Kołomyi oraz okolicy, w tym Zabłotowa, wywieziono ok. 17,300 Żydów. Najbardziej prawdopodobne jest, że Żydów z Zabłotowa najpierw przewieziono do Śniatynia, stamtąd do Kołomyi — przez Zabłotów — gdzie wagony podłączono do większego transportu, a stamtąd do VL Belzec. W obu niem. Aktion (pl. akcja) aktywną rolę spełniały kolaboracyjne jednostki policji ukraińskiej, niem. Ukrainische Hilfspolizei (pl. Ukraińska Policja Pomocnicza), w niektórych regionach działającej także jako niem. Schutzmannschaft (pl. Bataliony ochrony), i.e. Schuma.

Zaraz potem, w 02.1943, ok. 250 km na północ, na Wołyniu, Roman Szuchewycz ps. „Taras Czuprynka”, komendant ukraińskiej, ludobójczej organizacji OUN/UPA, który w 1941 był członkiem ukraińskiej niem. Sondergruppe Nachtigall (pl. Grupa Specjalna Słowik) — jednostki niem. Wehrmacht (pl. Siły Zbrojne) biorącej udział w niemieckim ataku na Rosjan w 1941, oskarżanej o uczestnictwo w pogromie Żydów we Lwowie w 1941 — a później członkiem niem. Schutzmannschaftsbataillon 201 (pl. 201. Batalion Zespołu ochrony) — odpowiedzialnego za mordy Żydów i ludności cywilnej na terytorium Białorusi — wydał rozkaz: „Akcję wytępienia [Polaków] przeprowadzić należy na zasadach następujących: Wsie polskie mają być palone, ich zaś ludność wycinana w pień. Napady na miasta nastąpią w biały dzień, nie zaś w nocy. We wsiach mieszanych należy likwidować samą ludność polską, zagrody natomiast palić tylko w takich wypadkach, jeśli są one o 15 metrów i gdy w ogóle nie grozi przerzucenie się ognia na sąsiednie budynki ukraińskie. Ludność ukraińska otrzyma wskazówki co do miejsca, gdzie ma się zgrupować w czasie trwania napadu […] Za każdego Ukraińca zamordowanego czy to przez Polaków, czy też Niemców stracić 100 (stu) Polaków”.

Był to de facto sygnał do rozpoczęcia «Genocidium Atrox» — i.e. ludobójstwa popełnionego przez Ukraińców na Polakach, zwanego „wołyńskim”.

Zaraz potem, w 03.1943 UPA wydało apel skierowany do członków kolaboracyjnej niem. Ukrainische Hilfspolizei o dezercję i wstępowanie w szeregi UPA. Być może nawet 10,000 Ukraińców tak uczyniło.

Wołyń spłynął polską krwią. Dziesiątki tysięcy Polaków zostało przez Ukraińców zamordowanych — przy bierności Niemców — w niezwykle barbarzyński sposób. Setki wsi spłonęły.

Apel Szuchewycza formalnie nie był skierowany do oddziałów niem. Ukrainische Hilfspolizei w niem. Distrikt Galizien — tam bowiem w 1943 ludobójcza OUN nie powołała zbrojnego ramienia pod nazwą UPA, ale formowała oddziały zbrojne pod eufemistyczną nazwą, dla „zmylenia” Niemców, ukr. Українська Народна Самооборона (pl. Ukraińska Narodowa Samoobrona), i.e. UNS — ale de facto również i tam ludobójcy ukraińscy, „bezrobotni” po zakończeniu niem. «Aktion Reinhardt», dezerterowali i wstępowali do UNS. Ich głównym celem, tak jak OUN/UPA, była eksterminacja ludności polskiej, acz w jej wewnętrznej dokumentacji i raportach ostentacyjnie pisano „obrona przed terrorem władz niemieckich”.

Stanowisko dowódcy UNS Szuchewycz powierzył ludobójcy Aleksandrowi Łuckiemu ps. „Andrijenko”, szkolonemu w 1940 Krakowie, stolicy GG, w tzw. „Szkole Oficerskiej im. Konowalca”. Pod ścisłą oczywiście kontrolą Niemców. Niemcy od 1939 prowadzili w GG wyraźnie proukraińską politykę. Ukraińcom zagwarantowano samorząd, stosowanie języka ukraińskiego w administracji, szkolnictwo ukraińskie. Rozpoczęła działalność policja ukraińska niem. Ukrainische Hilfspolizei (pl. Ukraińska Policja Pomocnicza), w niektórych regionach określana też jako niem. Schutzmannschaft (pl. Bataliony ochrony), i.e. Schuma. Ukraińcom powierzano też służbę więzienną, angażowano do załóg obozów koncentracyjnych, zatrudniano w niższej administracji. Otwarcie działały ukraińskie organizacje polityczne, takie jak Organizacja Ukraińskich Nacjonalistów OUN, Ukraiński Komitet Centralny UKC, który stał się reprezentacją ukraińską wobec władz niemieckich. Dozwalano na przejmowanie polskich i organizowanie ukraińskich szkół, czytelni oraz cerkwi. W 1940 dozwolono też na założenie, pod czujną opieką Niemców, ukr. Служба Безпеки (pl. Służba Bezpieczeństwa), i.e. SB OUN, której zadaniem stało się tropienie przeciwników politycznych i ideologicznych OUN. Szkolenia SB OUN przeprowadzano m.in. w Zakopanem, w hotelu „Stamary”. Jak podaje współczesna strona tego hotelu „nauka obejmowała zasady dywersji, sabotażu, gestapowskich metod przesłuchań i metod zabijania”. Nad wszystkimi tymi przedsięwzięciami, opiekę sprawowało niem. Geheime Staatspolizei (pl. Tajna Policja Państwowa), i.e. Gestapo, które w Zakopanem swoją siedzibę miało w willi „Palace”, gdzie mordowano polskich patriotów. „Absolwenci” „Szkoły oficerskiej Konowalca” i SB OUN mieli później przewodzić i uczestniczyć w ludobójczych atakach na społeczność polską, i.e. «Genocidium Atrox».

Wybór Zakopanego i Krakowa jako miejsc szkolenia przyszłych ludobójców nie był przypadkowy. W tym samym czasie bowiem, i.e. w 1939‐1940, Niemcy i Rosjanie uzgadniali i precyzowali szczegóły eksterminacji polskiej inteligencji i przywódców. Stało się to na czterech tzw. konferencjach tematycznych, gdy niemieckie Gestapo i rosyjska ros. Народный Комиссариат Внутренних Дел (pl. Ludowy Komisariat Spraw Wewnętrznych), i.e. NKWD, dwie ludobójcze organizacje sojusznicze, debatowały nad współpracą i sposobami zwalczania i eksterminacji Polaków na okupowanych przez siebie terytoriach. Pierwsza miała miejsce 27.11.1939 w Brześciu nad Bugiem; druga zaraz potem w Przemyślu. Trzecia odbyła się 20.02.1940, w Zakopanem, w willach „Pan Tadeusz” i „Telimena”, czwarta w 03.1940 w Krakowie. W międzyczasie, na początku 02.1940, w pałacyku myśliwskim Hermanna Göringa w Romintach w Puszczy Rominckiej, doszło do spotkania dwóch ludobójców, Heinricha Himmlera i Ławrentija Berii, gdzie prawd. sfinalizowano decyzję o eksterminacji społeczeństwa polskiego i zwalczaniu polskiego ruchu oporu. W konsekwencji w 04.1940, niemal równocześnie, w Rosji rozpoczęto ludobójcze mordy polskich jeńców wojennych, które do historii przeszły pod nazwą «ludobójstwa katyńskiego», a w okupowanym przez Niemców GG rozpoczęto niem. Außerordentliche Befriedungsaktion (pl. Nadzwyczajna Akcja Pacyfikacyjna), i.e. «Aktion AB», stanowiącą część tzw. niem. «Intelligenzaktion» (pl. Akcja Inteligencja), eksterminacji polskich elit politycznych i intelektualnych.

Trzy lata później współpraca niemiecko–rosyjsko–ukraińska zaowocowała «Genocidium Atrox», także w jego parafialnych Rudnikach.

Właśnie wówczas został zamordowany.

Polskie źródło podaje: „Latem 1943 r. został zamordowany przez banderowców z SB OUN duchowny ukraiński Seńczuk za to, że przez rok gościł u siebie Polaka, inwalidę Leona Zakrzewskiego (nie wiedział, że Zakrzewski był oficerem WP [i.e. Wojska Polskiego] i ZWZ [i.e. konspiracyjnego Związku Walki Zbrojnej, części rodzącego się Polskiego Państwa Podziemnego])”.

Inne źródło podaje, że tego samego dnia zamordowany został ów wspomniany Zakrzewski, a jego zabójcą był niejaki Jurij Seńczuk — co wskazuje na możliwe pokrewieństwo — służący w „policji ukraińskiej”, i.e. niem. Ukrainische Hilfspolizei.

12.10.2007 ludobójca Roman Szuchewycz został pośmiertnie nagrodzony tytułem Bohatera Ukrainy. W kilku miejscowościach owemu łac. „hostis humani generis” — a także ludobójcy Aleksandrowi Łuckiemu — wystawiono pomniki i tablice pamiątkowe, nazwano szkoły i ulice ich imieniem.

łac. „O Tempora! O mores!”