Od 1935 posługiwał w wiosce Tudiów, w polskim pow. Kosów woj. stanisławowskiego, położonej nad graniczną rzeką Czeremosz, w historycznej krainie Pokucie, na południu Rusi Czerwonej. W 1939 parafialna wieś zamieszkała była przez ok. 1,700 osób, poza kilkoma Żydami i być może Polakami, wyłącznie greckokatolickimi Ukraińcami. W jego parafii w 1938 było 2,721 wiernych. Najbliższym miasteczkiem były oddalone o ok. 6 km na wschód Kuty, gdzie znajdował się most łączący Polskę z Rumunią. W Kutach szacunkowo w 1939 mieszkało ok. 7,000‐9,000 osób, mniej więcej ⅓ greckokatolickich Ukraińców, ⅓ Żydów i ⅓ rzymskokatolickich Polaków i Ormian — Kuty były miejscem zamieszkania największej grupy Ormian w ówczesnej Polsce.

Po niemieckim i rosyjskim ataku na Polskę w 09.1939 i rozpoczęciu II wojny światowej, na wieść o rosyjskiej inwazji, przez most w Kutach do Rumunii przedostali się 17.09.1939 żołnierze Wojska Polskiego oraz wysocy urzędnicy RP, w tym prezydent Polski, Ignacy Mościcki. Kilka dni póżniej Tudiów zajęli Rosjanie — zgodnie z ludobójczą umową dwóch sojuszników, zwaną paktem Ribbentrop–Mołotow z 23.08.1939, potwierdzoną później tzw. „Traktatem o granicach i przyjaźni Niemcy–Rosja” z 28.09.1939, zwanym też 2. paktem Ribbentrop–Mołotow. Rozpoczęła się okupacja rosyjska.

W czasie okupacji rosyjskiej Polacy doświadczyli, tak jak i mieszkańcy innych wsi i miasteczek, rosyjskich prześladowań. Rozpoczęły się masowe aresztowania. W czterech wielkich deportacjach w głąb Rosji, „na Syberię”, Rosjanie wywieźli od 340,000 do 1,000,000 obywateli Polski, całe rodziny, „zwłaszcza tych, którzy pełnili znaczące funkcje”, i.e. nauczycieli, oficerów i osadników wojskowych, działaczy politycznych, właścicieli majątków, biznesmenów, urzędników i innych majętnych osób, uznanych przez Rosjan za „wrogi i szkodliwy element”. I tak w pierwszej z nich, ok. 10.02.1940, w środku szczególnie mroźnej zimy, wywieziono — według danych Wojsk Konwojowych ludobójczego NKWD — ok. 88,385 osób z „Zachodniej Ukrainy”, m.in. z Pokucia, gdzie posługiwał. W zasadzie nikt z nich do rodzinnych stron już nie powrócił.

22.06.1941 Niemcy zaatakowały uprzedniego sojusznika, Rosjan. Do jego wsi prawd. najpierw wkroczyły współpracujące z Niemcami wojska węgierskie, w 08.1941 zastąpione przez Niemców. Tudiów znalazł się w niem. Kreishauptmannschaft Kolomea (pl. powiat Kołomyja), ramach niem. Distrikt Galizien (pl. dystrykt Galicja), części okupowanego i zarządzanego przez Niemców quasi‐państwa, zwanego niem. Generalgouvernement (pl. Generalne Gubernatorstwo), i.e. GG.

Natychmiast rozpoczęły się prześladowania Żydów. W jego okolicy Niemcy założyli getto w Kosowie Huculskim, ok. 15 km of Tudiowa. Kosów był przed wojną zamieszkały przez ok. 7,500 mieszkańców, w tym ok. 60% stanowili Żydzi. Getto powstało na przełomie 1941 i 1942 (formalnie wiosną 1942) i miało charakter otwarty, i.e. dla Żydów wyodrębniono specjalną dzielnicę, bez ograniczającego muru. Systematycznie sprowadzono do niego Żydów z okolicznych wsi i miasteczek. Na początku 1942 Niemcy rozpoczęli realizację planu niem. «Endlösung der Judenfrage» (pl. Ostateczne rozwiązanie kwestii żydowskiej), i.e. eksterminacji społeczności żydowskiej, w GG określanego kryptonimem niem. «Aktion Reinhardt» (pl. Akcja Reinhardt). W Kosowie rozpoczęto go zresztą wcześniej — już 16‐17.10.1941 Niemcy, z pomocą kolaboracyjnej, ukraińskiej niem. Ukrainische Hilfspolizei (pl. Ukraińska Policja Pomocnicza), w niektórych regionach działającej także jako niem. Schutzmannschaft (pl. Bataliony ochrony), i.e. Schuma, zamordowali w Kosowie ok. 2,100 Żydów. W 1942, w ramach kilku niem. Aktion (pl. akcja) — e.g. 24.04.1942 i 07‐08.09.1942, gdy niem. Aktion objęła też Żydów za Kut i prawd. Tudiowa — Żydów wywożono z Kosowa do Kołomyi, po czym stamtąd już transportem kolejowym do niem. Vernichtungslager (pl. obóz zagłady) VL Belzec, gdzie wszystkich mordowano. Razem Niemcy wymordować mieli ok. 10,000 Żydów, którzy przeszli przez getto w Kosowie, i w 11.1942 mogli ogłosić iż Kosów Huculski stał się niem. „Judenrein” (pl. „wolny od Żydów”). Tyko niewielkiej części Żydów udało się uciec i ukryć w okolicznych lasach.

Zaraz potem, w 02.1943, ok. 250 km na północ, na Wołyniu, Roman Szuchewycz ps. „Taras Czuprynka”, komendant ukraińskiej, ludobójczej organizacji OUN/UPA, który w 1941 był członkiem ukraińskiej niem. Sondergruppe Nachtigall (pl. Grupa Specjalna Słowik) — jednostki niem. Wehrmacht (pl. Siły Zbrojne) biorącej udział w niemieckim ataku na Rosjan w 1941, oskarżanej o uczestnictwo w pogromie Żydów we Lwowie w 1941 — a później członkiem niem. Schutzmannschaftsbataillon 201 (pl. 201. Batalion Zespołu ochrony) — odpowiedzialnego za mordy Żydów i ludności cywilnej na terytorium Białorusi — wydał rozkaz: „Akcję wytępienia [Polaków] przeprowadzić należy na zasadach następujących: Wsie polskie mają być palone, ich zaś ludność wycinana w pień. Napady na miasta nastąpią w biały dzień, nie zaś w nocy. We wsiach mieszanych należy likwidować samą ludność polską, zagrody natomiast palić tylko w takich wypadkach, jeśli są one o 15 metrów i gdy w ogóle nie grozi przerzucenie się ognia na sąsiednie budynki ukraińskie. Ludność ukraińska otrzyma wskazówki co do miejsca, gdzie ma się zgrupować w czasie trwania napadu […] Za każdego Ukraińca zamordowanego czy to przez Polaków, czy też Niemców stracić 100 (stu) Polaków”.

Był to de facto sygnał do rozpoczęcia «Genocidium Atrox» — i.e. ludobójstwa popełnionego przez Ukraińców na Polakach, zwanego „wołyńskim”.

Zaraz potem, w 03.1943 UPA wydało apel skierowany do członków kolaboracyjnej niem. Ukrainische Hilfspolizei o dezercję i wstępowanie w szeregi UPA. Być może nawet 10,000 Ukraińców tak uczyniło.

Wołyń spłynął polską krwią. Dziesiątki tysięcy Polaków zostało przez Ukraińców zamordowanych — przy bierności Niemców — w niezwykle barbarzyński sposób. Setki wsi spłonęły.

Apel Szuchewycza formalnie nie był skierowany do oddziałów niem. Ukrainische Hilfspolizei w niem. Distrikt Galizien — tam bowiem w 1943 ludobójcza OUN nie powołała — by „nie drażnić” Niemców — zbrojnego ramienia pod nazwą UPA, ale formowała oddziały zbrojne pod eufemistyczną nazwą ukr. Українська Народна Самооборона (pl. Ukraińska Narodowa Samoobrona), i.e. UNS — ale de facto również i tam ludobójcy ukraińscy, „bezrobotni” po zakończeniu niem. «Aktion Reinhardt», dezerterowali i wstępowali do UNS. Ich głównym celem, tak jak OUN/UPA, była eksterminacja ludności polskiej, acz w jej wewnętrznej dokumentacji i raportach ostentacyjnie pisano „obrona przed terrorem władz niemieckich”. Gdy na przełomie 1943/1944 stało się jasne, że Niemcy wojnę na wschodzie przegrywają — 24.12.1943 rozpoczęła się wielka ofensywa rosyjska zwana operacją dnieprowsko–karpacką — OUN/UPA podjęło decyzję o rozszerzeniu ludobójstwa «Genocidium Atrox» na GG, w tym niem. Distrikt Galizien. Większość wspomnianych grup ukraińskiej „samoobrony” UNS automatycznie przekształciła się w jednostki OUN/UPA. Ludobójcy ukraińscy utworzyli wówczas m.in. grupę operacyjną OUN/UPA „UPA‐Zachód”, pod dowództwem Wasyla Sydora, ps. „Szełest”, który rozkazał „nieustannie uderzać w Polaków aż do wyniszczenia ich do ostatniego z tych ziem”. Za realizację «Genocidium Atrox» w okolicy Kosowa i Kut odpowiedzialny był Okręg Wojskowy UPA WO‐4 „Howerla”, dowodzony przez Mykołę Twerdochliba, ps. „Hrin” (pl. „Grzmot”). Obaj degeneraci, Sydor jak i Twerdochlib, swoje ludobójcze rzemiosło doskonali w 1941 w ukraińskim niem. Sondergruppe Nachtigall, a ten pierwszy także w niem. Schutzmannschaftsbataillon 201 — tak jak ich główny komendant, wspomniany Roman Szuchewycz.

Na początku 03.1944 rosyjska ofensywa zaczęła zbliżać się do Pokucia i Bukowiny. Niemcy, ze względów taktycznych, w nocy z 19‐20.03.1944 opuścili Kuty, choć dopiero 29.03.1944 Rosjanie zdobyli trzy ważne miejscowości nad rzeką Prut, oddalonej o ok. 30‐40 km od Tudiowa: Czerniowce, Śniatyń i Kołomyję. Przez następny miesiąc front walk w okolicy ustalił się w praktyce w okolicy Prutu oraz linii kolejowej wzdłuż niej biegnącej — Rosjanie umacniali się, uzupełniali zapasy, Niemcy przygotowywali się do obrony kolejnych rubieży. Pas o szerokości ok. 50 km na południowy zachód od tej linii, obejmujący m.in. Kuty i Tudiów, był w międzyczasie de facto ziemią niczyją.

Wykorzystali to ludobójcy ukraińscy z OUN/UPA. Przeprowadzili całą serię ataków m.in. na Kuty. Świadkowie relacjonowali: „W dniu 19 lub 20 marca […] spotkaliśmy kilkunastu mężczyzn na koniach, chłopów w baranicach na głowie. Jechali od strony Tudiowa”. „Banderowcy zamordowali rodzinę Berezowskich. Był to szokujący mord. Ojcu i trzem synom oraz córce banderowcy poucinali głowy i położyli je na talerzach zastawionych do kolacji z mlekiem i mamałygą i kazali matce na to wszystko patrzeć. Czy można się dziwić, że nieszczęśliwa kobieta postradała zmysły”.

Na początku 04.1944 nastąpiła kilkudniowa przerwa w ludobójczych atakach: „Około 10 kwietnia 1944 r. do Kut wkroczył oddział żołnierzy sowieckich, który przez kilka dni stacjonował w mieście gwarantując bezpieczeństwo życia miejscowej ludności przed napadami band UPA. Po tygodniowym pobycie oddział ten nagle wyjechał z Kut na kilka dni zostawiając mieszkańców na łaskę band UPA. Okazało się później, że ten dowódca był Ukraińcem i dogadał się z banderowcami, dając im wolną rękę na kilka dni do rozprawienia się z Lachami. Przez trzy dni bojówki UPA bezkarnie mordowały Polaków i Ormian, mieszkańców Kut. Ograbiły i spaliły większość polskich domostw. Zamordowały co najmniej 200 osób. Części mieszkańców udało się ukryć lub uciec […] Zamordowanych zakopano w różnych dolach. Do dziś nie jest wiadomo, gdzie i w jakich miejscach zostali zakopani”.

I wówczas został zamordowany.

Źródła polskie podają, że przyczyną miało być „sprzyjanie Polakom”.

Ofiarą mordu padł także jego syn — ponieważ rodzina była „mieszana”, jego żona mogła być Polką lub Ormianką. Według innych źródeł wraz z nim zamordowano „6 Polaków”.

Te same źródła podają, że sprawcami mieli być bojówkarze z SB OUN, być może z samego Tudiowa, skoro cytowane powyżej wspomnienia sugerują udział mieszkańców tej wsi w mordach Polaków w Kutach i okolicy. SB OUN, i.e. ukr. Служба Безпеки (pl. Służba Bezpieczeństwa), której zadaniem było tropienie przeciwników politycznych i ideologicznych OUN, została założona jeszcze w 1940, pod czujnym okiem Niemców. Szkolenia SB OUN przeprowadzano m.in. w Zakopanem, w hotelu „Stamary”. Jak podaje współczesna strona tego hotelu „nauka obejmowała zasady dywersji, sabotażu, gestapowskich metod przesłuchań i metod zabijania”. Nad wszystkimi tymi przedsięwzięciami, opiekę sprawowało niem. Geheime Staatspolizei (pl. Tajna Policja Państwowa), i.e. Gestapo, które w Zakopanem swoją siedzibę miało w willi „Palace”, gdzie mordowano polskich patriotów. Wybór Zakopanego i Krakowa jako miejsc szkolenia przyszłych ludobójców nie był przypadkowy. W tym samym czasie bowiem, i.e. w 1939‐1940, Niemcy i Rosjanie uzgadniali i precyzowali szczegóły eksterminacji polskiej inteligencji i przywódców. Stało się to na czterech tzw. konferencjach tematycznych, gdy niemieckie Gestapo i rosyjska ros. Народный Комиссариат Внутренних Дел (pl. Ludowy Komisariat Spraw Wewnętrznych), i.e. NKWD, dwie ludobójcze organizacje sojusznicze, debatowały nad współpracą i sposobami zwalczania i eksterminacji Polaków na okupowanych przez siebie terytoriach. Pierwsza miała miejsce 27.11.1939 w Brześciu nad Bugiem; druga zaraz potem w Przemyślu. Trzecia odbyła się 20.02.1940, w Zakopanem, w willach „Pan Tadeusz” i „Telimena”, czwarta w 03.1940 w Krakowie. W międzyczasie, na początku 02.1940, w pałacyku myśliwskim Hermanna Göringa w Romintach w Puszczy Rominckiej, doszło do spotkania dwóch ludobójców, Heinricha Himmlera i Ławrentija Berii, gdzie prawd. sfinalizowano decyzję o eksterminacji społeczeństwa polskiego i zwalczaniu polskiego ruchu oporu. W konsekwencji w 04.1940, niemal równocześnie, w Rosji rozpoczęto ludobójcze mordy polskich jeńców wojennych, które do historii przeszły pod nazwą «ludobójstwa katyńskiego», a w okupowanym przez Niemców GG rozpoczęto niem. Außerordentliche Befriedungsaktion (pl. Nadzwyczajna Akcja Pacyfikacyjna), i.e. «Aktion AB», stanowiącą część tzw. niem. «Intelligenzaktion» (pl. Akcja Inteligencja), eksterminacji polskich elit politycznych i intelektualnych. Natomiast „Absolwenci” szkoleń SB OUN mieli później przewodzić i uczestniczyć w ludobójczych atakach na społeczność polską, i.e. «Genocidium Atrox».

Ostatecznie Rosjanie wkroczyli do Kut i Tudiowa 21.04.1944. Operacja dnieprowsko–karpacka zakończyła się — przerwana też została, na okres wojenny, ofensywa rosyjska.

12.10.2007 ludobójca Roman Szuchewycz został pośmiertnie nagrodzony tytułem Bohatera Ukrainy. 05.12.2017, w imieniu „Rady Koordynacyjnej ds. Upamiętnienia Odznaczonych Rycerzy OUN i UPA”, ludobójca Mykoła Twerdochlib odznaczony został pośmiertnie w Iwano–Frankiwsku (i.e. Stanisławowie) Brązowym Krzyżem Zasługi Wojskowej UPA (nr 042). W kilku miejscowościach owym łac. „hostis humani generis” wystawiono pomniki i tablice pamiątkowe, nazwano ich imieniem szkoły.

łac. „O Tempora! O mores!”