Rzymskokatolicka Parafia
pw. św. Zygmunta
05-507 Słomczyn
ul. Wiślana 85
dekanat konstanciński
archidiecezja warszawska
pełna lista:
wyświetlKliknij by wyświetlić pełną listę
przeszukujKliknij by wyświetlić listę z selekcją kategorii
displayClick to display full list in English
searchClick to display selectable list in English
Martyrologium duchowieństwa — Polska
XX w. (lata 1914 – 1989)
dane osobowe
nazwisko
PAWŁOWICZ
imiona
Adelajda
imiona zakonne
Maria Augustyna
funkcja
siostra zakonna
wyznanie
Kościół łaciński (rzymskokatolicki) RKwięcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2014.09.21]
zakon
Zgromadzenie Sióstr św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny CSSJwięcej na
www.jozefitki.pl
[dostęp: 2012.11.23]
(i.e. Józefitki)
diecezja / prowincja
archidiecezja lwowskawięcej na
www.rkc.lviv.ua
[dostęp: 2013.05.19]
data i miejsce
śmierci
20.12.1944
Dolinadziś: grom. Dolina miasto, rej. Kałusz, obw. Stanisławów/Iwano‐Frankiwsk, Ukraina
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.07.31]
alt. daty i miejsca
śmierci
29.12.1944
szczegóły śmierci
Nie jest jasne, kiedy rozpoczęłą posługę w Dolinie — w 1939 ss. Józefitki CSSJ posiadały tam swój dom i posługiwały w miejscowym szpitalu powszechnym oraz prowadziły sierociniec. Zapewne stało się to już po niemieckim i rosyjskim ataku na Polskę w 09.1939 i rozpoczęciu II wojny światowej.
W latach 1939‐1941 miasteczko — zamieszkałe przez ok. 10,000 osób, w tym ok. 42% stanowili rzymskokatoliccy Polacy, ok. 32% greckokatoliccy Rusini/Ukraińcy i ok. 18% Żydzi — znalazło się pod okupacją rosyjską. Rosjanie tak jak wszędzie, w jednej z pierwszych represyjnych decyzji, prawd. wyrzucili siostry zakonne ze szpitala i zakazali noszenia habitów. Nie wiadomo wszelako, czy wyrzucili je też z domu Zgromadzenia. Później wielu Polaków, w ramach czterech wielkich fal deportacji 1940‐1941, zostało prawd. wywiezionych przez Rosjan z Doliny w głąb Rosji, „na Syberię”. Być może jednak, po wyrzuceniu z innego domu Zgromadzenia, gdzie posługiwała, właśnie wówczas wróciła do domu rodzinnego i rodzinnego miasteczka.
Być może aliści stało się to już po niemieckim ataku 22.06.1941 na uprzedniego sojusznika, Rosjan, i rozpoczęciu okupacji niemieckiej. Zakonnice mogły prawd. wówczas ponownie podjąć posługę w szpitalu i prowadzić sierociniec, i być może została wtedy przeniesiona do Doliny.
Za okupacji niemieckiej miasteczko Dolina weszło w skład niem. Kreishauptmannschaft Stryj (pl. powiat Stryj) w ramach niem. Distrikt Galizien (pl. dystrykt Galicja), części składowej okupowanego i zarządzanego przez Niemców quasi‐państwa, zwanego niem. Generalgouvernement (pl. Generalne Gubernatorstwo), i.e. GG.
Nie wiadomo zatem, czy mieszkała w miasteczku, gdy na początku 1942 Niemcy rozpoczęli realizację ludobójczego planu niem. «Endlösung der Judenfrage» (pl. Ostateczne rozwiązanie kwestii żydowskiej), który w GG nosił nazwę niem. «Aktion Reinhardt» (pl. Akcja Reinhardt). W Dolinie już od 1941 istniało getto, o charakterze otwartym, obejmujące obszar zamieszkały już w 1939 wyłącznie przez Żydów. W 1941 szacunkowo przebywało w nim ok. 2,700 Żydów, ale później ich liczba zwiększyła się o Żydów z sąsiednich wsi i miasteczek. Największa akcja eksterminacyjna miała miejsce 03.08.1942, gdy Niemcy — przy współpracy z kolaborującymi Ukraińcami z niem. Ukrainische Hilfspolizei (pl. Ukraińska Policja Pomocnicza), w niektórych regionach określanej też jako niem. Schutzmannschaft (pl. Bataliony ochrony), i.e. Schuma, zagnali ok. 3,500 Żydów na rynek w getcie. Część, uznanych za zdolnych do pracy, wysłano do obozów niewolniczej pracy przymusowej, w tym w oddalonym o ok. 40 km na południowy zachód Wyszkowie, natomiast pozostałe 2,500 osób zagnano na cmentarz żydowski i tam zamordowano. Przez następne 20 miesięcy niem. Ukrainische Hilfspolizei oraz różne oddziały niemieckie polowały na ukrywających się jeszcze Żydów.
Polowania na Żydów w Dolinie i okolicy jeszcze trwały, gdy ok. 200 km na północ, na Wołyniu — tam, gdzie prawd. przed przyjazdem do Doliny posługiwała — Roman Szuchewycz ps. „Taras Czuprynka”, komendant ukraińskiej, ludobójczej organizacji OUN/UPA, który w 1941 był członkiem ukraińskiej niem. Sondergruppe Nachtigall (pl. Grupa Specjalna Słowik) — jednostki niem. Wehrmacht (pl. Siły Zbrojne) biorącej udział w niemieckim ataku na Rosjan w 1941, oskarżanej o uczestnictwo w pogromie Żydów we Lwowie w 1941 — a później członkiem niem. Schutzmannschaftsbataillon 201 (pl. 201. Batalion Zespołu ochrony) — odpowiedzialnego za mordy Żydów i ludności cywilnej na terytorium Białorusi — wydał w 02.1943 rozkaz: „Akcję wytępienia [Polaków] przeprowadzić należy na zasadach następujących: Wsie polskie mają być palone, ich zaś ludność wycinana w pień. Napady na miasta nastąpią w biały dzień, nie zaś w nocy. We wsiach mieszanych należy likwidować samą ludność polską, zagrody natomiast palić tylko w takich wypadkach, jeśli są one o 15 metrów i gdy w ogóle nie grozi przerzucenie się ognia na sąsiednie budynki ukraińskie. Ludność ukraińska otrzyma wskazówki co do miejsca, gdzie ma się zgrupować w czasie trwania napadu […] Za każdego Ukraińca zamordowanego czy to przez Polaków, czy też Niemców stracić 100 (stu) Polaków”.
Był to de facto sygnał do rozpoczęcia «Genocidium Atrox» — i.e. ludobójstwa popełnionego przez Ukraińców na Polakach, zwanego „wołyńskim”.
Zaraz potem, w 03.1943 UPA wydało apel skierowany do członków kolaboracyjnej niem. Ukrainische Hilfspolizei na Wołyniu o dezercję i wstępowanie w szeregi UPA. Być może nawet 10,000 Ukraińców tak uczyniło.
Wołyń spłynął polską krwią. Dziesiątki tysięcy Polaków zostało przez Ukraińców zamordowanych — przy bierności Niemców — w niezwykle barbarzyński sposób. Setki wsi spłonęły.
OUN/UPA wówczas jeszcze w GG nie działała — by „nie drażnić” Niemców. Aktywne były inne ugrupowania ukraińskie, funkcjonujące m.in. pod eufemistyczną nazwą ukr. Самооборонні кущові відділи (pl. Jednostka samoobrony), i.e. SKW, oraz wspomniana niem. Ukrainische Hilfspolizei, de facto współpracujące z OUN, politycznym ramieniem ludobójczego UPA, a nawet przez OUN kontrolowane. I to one były odpowiedzialne za wzbierającą falę ataków na bezbronną ludność polską — przy bierności okupanta niemieckiego. E.g. istnieją przekazy, iż w Dolinie w 1943 — wiosną, a może jesienią, źródła nie są tu jednoznaczne — niem. Ukrainische Hilfspolizei z Niemcami rozstrzelali ok. 40 Polaków oraz ok. 8 Ukraińców za pomoc udzielaną Żydom.
Gdy na przełomie 1943/1944 stało się jasne, że Niemcy wojnę na wschodzie przegrywają — 24.12.1943 rozpoczęła się wielka ofensywa rosyjska zwana operacją dnieprowsko–karpacką — OUN/UPA podjęło decyzję o rozszerzeniu ludobójstwa «Genocidium Atrox» na GG, w tym niem. Distrikt Galizien. Większość wspomnianych grup ukraińskiej „samoobrony” SKW automatycznie przekształciła się w jednostki OUN/UPA. Ludobójcy ukraińscy utworzyli wówczas m.in. grupę operacyjną OUN/UPA „UPA‐Zachód”, pod dowództwem Wasyla Sydora, ps. „Szełest”, który rozkazał „nieustannie uderzać w Polaków aż do wyniszczenia ich do ostatniego z tych ziem”. Za realizację «Genocidium Atrox» w okolicy Doliny odpowiedzialny był Okręg Wojskowy UPA WO‐4 „Howerla”, dowodzony przez Mykołę Twerdochliba, ps. „Hrin” (pl. „Grzmot”). Zarówno Sydor jak i Twerdochlib swoje ludobójcze rzemiosło doskonali w 1941 w ukraińskim niem. Sondergruppe Nachtigall, a ten pierwszy także w niem. Schutzmannschaftsbataillon 201 — tak jak ich główny komendant, wspomniany Roman Szuchewycz.
Nasilenie ataków na Dolinę — w której mieszkało wówczas już tylko ok. 6,779 osób (dane z 01.03.1943) — nastąpiło w czasie wiosennej przerwy w rosyjskiej ofensywie na wschodzie, i.e. po wstrzymaniu 17.04.1944 operacji dnieprowsko–karpackiej. Ludobójcy OUN/UPA dokonali kilku napadów na miasteczko, każdorazowo w niezwykle barbarzyński sposób mordując po kilkudziesięciu jego mieszkańców. M.in. 13.07.1944 — a zatem w dniu wznowienia rosyjskiej ofensywy i rozpoczęcia operacji lwowsko–sandomierskiej — zamordowali ok. 40 Polaków.
Ok. 30‐31.07.1944 do Doliny wkroczyli Rosjanie i rozpoczęła się okupacja rosyjska. OUN/UPA na kilka miesięcy tak jakby w okolicy Doliny przycichła, przegrupowywała się — wszak de facto straciła wsparcie niemieckiego sojusznika, będąc jednocześnie jednoznacznie na celowniku Rosjan — by powrócić do ataków na Polaków w ok. 11.1944.
I wówczas, 20.12.1944, została przez OUN/UPA zamordowana.
ss. Józefitki CSSJ nadal posługiwały w Dolinie, mimo zagrożenia, mimo tego, że ich współsiostry z oddalonego o ok. 30 km na wschód Kałusza opuściły to miasteczko i swój dom Zgromadzenia już w 07.1944. Źródła podają, że napad miał miejsce, gdy „wracała z dyżuru od chorych”. Inne podają, że „była w drodze powrotnej od swej rodzonej siostry”.
Okoliczności mordu nie są znane.
Cztery dni później, w Wigilię Bożego Narodzenia, Ukraińcy zamordować mieli w Dolinie 53 Polaków i spalić wszystkie domy polskie w dzielnicach Odenisa i Zniesienie. Wielu Polaków zostało ciężko rannych. Na murach kościoła parafialnego pojawiły się plakaty i hasła: „Polacy do Polski, bo tu wasza mogiła”.
12.10.2007 ludobójca Roman Szuchewycz został pośmiertnie nagrodzony tytułem Bohatera Ukrainy. 10.12.2017, w imieniu „Rady Koordynacyjnej ds. Upamiętnienia Odznaczonych Rycerzy OUN i UPA”, ludobójca Wasyl Sydor odznaczony został pośmiertnie we Lwowie Srebrnym Krzyżem Zasługi Wojskowej UPA I klasy (nr 009). 05.12.2017, w imieniu tej samej „Rady Koordynacyjnej”, ludobójca Mykoła Twerdochlib odznaczony został pośmiertnie we Stanisławowie Brązowym Krzyżem Zasługi Wojskowej UPA (nr 042). W kilku miejscowościach owym łac. „hostis humani generis” wystawiono pomniki i tablice pamiątkowe, nazwano szkoły ich imieniem.
łac. „O Tempora! O mores!”
przyczyna śmierci
mord
sprawstwo
Ukraińcy
miejsca i wydarzenia
«Genocidium Atrox»Kliknij by przejść do opisu, Ribbentrop‐MołotowKliknij by przejść do opisu, Encykliki Piusa XIKliknij by przejść do opisu
data i miejsce
urodzenia
11.03.1904Skan aktu urodzenia na:
www.familysearch.org
[dostęp: 2025.04.19]
Dolinadziś: grom. Dolina miasto, rej. Kałusz, obw. Stanisławów/Iwano‐Frankiwsk, Ukraina
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.07.31]
rodzice
PAWŁOWICZ Antoni
🞲 ?, ? — 🕆 ?, ?
ŚLEPKIEWICZ Maria
🞲 ?, ? — 🕆 ?, ?
chrzest
14.03.1904Skan aktu urodzenia na:
www.familysearch.org
[dostęp: 2025.04.19]
Dolinadziś: grom. Dolina miasto, rej. Kałusz, obw. Stanisławów/Iwano‐Frankiwsk, Ukraina
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.07.31]
kościół RK pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny
śluby zakonne
16.07.1930 (czasowe)
16.07.1936 (wieczyste)
szczegóły posługi
do 1944
zakonnica — Dolinadziś: grom. Dolina miasto, rej. Kałusz, obw. Stanisławów/Iwano‐Frankiwsk, Ukraina
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.07.31] ⋄ dom Zgromadzenia, Józefitki CSSJ — prawd. pielęgniarka w szpitalu powszechnym obsługiwanym przez Zgromadzenie, lub opiekunka w sierocińcu także prowadzonym przez Zgromadzenie
zakonnica — Krzemieniecdziś: grom. Krzemieniec miasto, rej. Krzemieniec, obw. Tarnopol, Ukraina
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.10.18] ⋄ dom Zgromadzenia, Józefitki CSSJ — opiekunka w sierocińcu prowadzonym przez Zgromadzenie
zakonnica — Skałatdziś: grom. Skałat miasto, rej. Tarnopol, obw. Tarnopol, Ukraina
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.07.31] ⋄ dom Zgromadzenia, Józefitki CSSJ — pielęgniarka w szpitalu powszechnym obsługiwanym przez Zgromadzenie
zakonnica — Sokaldziś: grom. Sokal miasto, rej. Szeptycki, obw. Lwów, Ukraina
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.11.20] ⋄ dom Zgromadzenia, Józefitki CSSJ — pielęgniarka w szpitalu powszechnym obsługiwanym przez Zgromadzenie
zakonnica — Czortkówdziś: grom. Czortków miasto, rej. Czortków, obw. Tarnopol, Ukraina
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.11.20] ⋄ dom Zgromadzenia, Józefitki CSSJ — pielęgniarka w szpitalu powszechnym obsługiwanym przez Zgromadzenie
1930 – 1932
zakonnica — Lwówdziś: grom. Lwów miasto, rej. Lwów, obw. Lwów, Ukraina
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.07.31] ⋄ Dom Macierzysty, Józefitki CSSJ — studentka dwuletniej Szkoły Pielęgniarstwa przy Szpitalu Powszechnym
16.07.1929 – 16.07.1930
nowicjat — Lwówdziś: grom. Lwów miasto, rej. Lwów, obw. Lwów, Ukraina
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.07.31] ⋄ Dom Macierzysty, Józefitki CSSJ
15.10.1928
wstąpienie — Lwówdziś: grom. Lwów miasto, rej. Lwów, obw. Lwów, Ukraina
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.07.31] ⋄ Dom Macierzysty, Józefitki CSSJ
inni związani
szczegółami śmierci
STIEBERKliknij by wyświetlić biogram Antonina (s. Maria Czesława)
miejsca i wydarzenia
opisy
«Genocidium Atrox»: W latach 1939‐1947, szczególnie w latach 1943‐1944, niezależne jednostki ukraińskie, głównie przynależące do ludobójczych organizacji OUN (ramię polityczne) i UPA (ramię zbrojne), wspomagane przez ludność ukraińską, wymordowały — zazwyczaj w niezwykle brutalny sposób — na terenach Wołynia oraz sąsiadujących regionów Rzeczypospolitej, od 130,000 do 180,000 Polaków, ludności cywilnej, kobiet, dzieci, starszych, młodszych, mężczyzn. Konflikt polsko‐ukraiński, który otwarcie objawił się podczas i po zakończeniu I wojny światowej (w szczególności skutkując wojną polsko‐ukraińską lat 1918‐1919), który przetrwał, a nawet wzmocnił się podczas czasów II Rzeczpospolity, gdy zachodnia część Ukrainy wchodziła w skład państwa polskiego, wybuchł ponownie z momentem wybuchu II wojny światowej w 09.1939. Za czasów rosyjskiej okupacji 1939‐1941, gdy setki tysięcy Polaków zostało deportowanych w głąb Rosji, gdy dziesiątki tysięcy zostało zamordowanych (m.in. podczas tzw. zbrodni katyńskiej), miał jeszcze ograniczony zasięg, tym bardziej, że Ukraińcy, w szczególności nacjonaliści ukraińscy, również stali się obiektem prześladowań rosyjskich. Dopiero wybuch wojny niemiecko‐rosyjskiej 22.06.1941 i początek niemieckiej okupacji doprowadził do niezwykle krwawego konfliktu. Ukraińcy początkowo otwarcie wspierali Niemców (zakładając policję ukraińską,współuczestnicząc w zagładzie Żydów, wstępując do jednostek wojskowych walczących u boku Niemców). Później, wobec ambiwalentnej postawy Niemców, zaczęli się uniezależniać. I w 1943 jedna z jednostek ukraińskiej organizacji nacjonalistycznej OUN/UPA na Wołyniu doprowadziła do ludobójstwa miejscowej ludności polskiej. W ciągu paru tygodni zamordowano, przy biernej postawie Niemców, ponad 40 tys. Polaków. Strategię wołyńskiego OUN/UPA zaakceptowała i przyjęła cała organizacja i podobne akty ludobójstwa przeniosły się na tereny Małopolski Wschodniej, gdzie zamordowano ponad 20 tys. Polaków, napotykając jednakże na zbrojny opór ludności polskiej. Dalej na zachód, na terenie Chełmszczyzny, Rzeszowszczyzny, etc. ludobójstwo przekształciło się otwarty wręcz konflikt. Generalnie ludobójstwo dokonane przez ukraińskich nacjonalistów, współpracujących z niemieckimi siłami okupacyjnymi, na bezbronnych Polakach miało miejsce na całym terenie obecności ukraińskiej, zniszczono setki wiosek, mordując w wyrafinowany sposób wszystkich ich mieszkańców. W czasie tego holokaustu — znanego jako «Genocidium Atrox» (pl. „straszne ludobójstwo”) — zginęło ponad 200 kapłanów i sióstr zakonnych. Charakter i cel ludobójstwa może najlepiej oddaje pieśń śpiewana przez morderców: „Polaków wyrżniemy, Żydów wytniemy, wielką Ukrainę zdobyć musimy” (ukr. „Поляків виріжем, Євреїв видусим, велику Україну здобути мусим”). Ludobójstwo i konflikt, które doprowadziły do całkowitej eliminacji polskiej społeczności i polskiej kultury z Ukrainy, zakończyły się przymusowymi deportacji lat 1944‐1945 Polaków z terenów Ukrainy oraz części Ukraińców na Ukrainę, oraz „Akcją Wisła”, w trakcie której komunazistowskie siły kontrolowanych przez Rosjan polskich jednostek wysiedliły Ukraińców z terenów południowo‐wschodnich na zachód polskiej republiki prl. (więcej na: www.swzygmunt.knc.plKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2021.06.20])
Ribbentrop‐Mołotow: Ludobójczy rosyjsko‐niemiecki pakt przyjaźni między przywódcą rosyjskim Józefem Stalinem i niemieckim Adolfem Hitlerem, podpisany 23.08.1939 w Moskwie przez ministrów spraw zagranicznych Rosji — Wiaczesława Mołotowa — i Niemiec — Joachima von Ribbentropa — który sankcjonował i był bezpośrednią przyczyną niemieckiego i rosyjskiego najazdu na Polskę i rozpoczęcia II wojny światowej w 09.1939. W sensie politycznym pakt był próbą przywrócenia status quo ante sprzed 1914, z jednym wyjątkiem, a mianowicie „handlową” wymianą tzw. „Królestwa Polskiego”, wchodzącego w 1914 w skład Imperium Rosyjskiego, na Galicję Wschodnią (dzisiejszą zachodnią Ukrainę), w 1914 należącą do Imperium Austro‐Węgierskiego. Galicję, ze Lwowem, mieli przejąć Rosjanie, „Królestwo Polskie” — pod nazwą Generalnego Gubernatorstwa — Niemcy. Wybuchła w rezultacie „wojna była jedną z największych w historii klęsk i dramatów ludzkości, bo dwie ateistyczne i antychrześcijańskie ideologie: narodowego i międzynarodowego socjalizmu, odrzuciły Boga i Jego piąte przykazanie Dekalogu: Nie zabijaj!” (abp Stanisław Gądecki, 01.09.2019). Ustalenia paktu — wsparte zdradą formalnych sojuszników Polski, Francji i Niemiec, które 12.09.1939 na wspólnej konferencji w Abbeville, zdecydowały o nieudzielaniu pomocy zaatakowanej Polsce i niepodejmowaniu działań zbrojnych wobec Niemiec (co było złamaniem zobowiązań traktatowych z Polską) — zostały sprecyzowane 28.09.1939 w traktacie „o granicach i przyjaźni Niemcy‐Rosja”, podpisanym przez tych samych zbrodniarzy. Jednym z jego ustaleń było podzielenie się strefami wpływów w środkowej i wschodniej Europie oraz IV rozbiór Polski. W jednym z tajnych aneksów zapisano: „Obie strony nie będą tolerować na swych terytoriach jakiejkolwiek polskiej propagandy, która dotyczy terytoriów drugiej strony. Będą one tłumić na swych terytoriach wszelkie zaczątki takiej propagandy i informować się wzajemnie w odniesieniu do odpowiednich środków w tym celu”. Skutkiem porozumień była seria spotkań między ludobójczymi organizacjami — niemieckim Gestapo i rosyjskim NKWD, na których dyskutowano koordynację wysiłków w celu eksterminacji polskiej inteligencji i warstw przywódczych (w Niemczech zwane «Intelligenzaktion», w Rosji przyjęła formę zbrodni katyńskiej). Skutkiem porozumień była śmierć setek tysięcy polskiej inteligencji, w tym tysięcy przedstawianych kapłanów, i dziesiątków milionów zwykłych ludzi. Skutki tej rosyjsko‐niemieckiej umowy trwały do 1989, a i dziś są odczuwalne. (więcej na: pl.wikipedia.orgKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2015.09.30])
Encykliki Piusa XI: Wobec powstania w Europie dwóch systemów totalitarnych, które zdawały się ze sobą konkurować, acz więcej było między nimi podobieństw niż sprzeczności, papież Pius XI wydał w 03.1937 (w ciągu 5 dni) dwie encykliki. W wydanej 14.03.1938 „Mit brennender Sorge” (pl. „Z palącą troską”) potępił narodowy socjalizm panujący w Niemczech. Pisał: „Kto idąc za wierzeniami starogermańsko — przedchrześcijańskimi, na miejsce Boga osobowego stawia różne nieosobowe fatum, ten przeczy mądrości Bożej i Opatrzności […], kto wynosi ponad skalę wartości ziemskie: rasę albo naród, albo państwo, albo ustrój państwa, przedstawicieli władzy państwowej albo inne podstawowe wartości ludzkiej społeczności, […] i czyni z nich najwyższą normę wszelkich wartości, także religijnych, i oddaje się im bałwochwalczo, ten […] daleki jest od prawdziwej wiary w Boga i od światopoglądu odpowiadającego takiej wierze”. 19.03.1937 wydał „Divini Redemptoris” (pl. „Boski Odkupiciel”), w której poddał krytyce komunizm rosyjski, materializm dialektyczny i teorię walki klas. Pisał: „Komunizm pozbawia człowieka wolności, a więc duchowej podstawy wszelkich norm życiowych. Odbiera osobie ludzkiej całą jej godność i wszelkie moralne oparcie, z którego pomocą mogłaby się przeciwstawić naporowi ślepych namiętności […] To nowa ewangelia, którą bolszewicki i bezbożny komunizm głosi jako orędzie zbawienia i odkupienia ludzkości”… Pius XI domagał się poddania stanowionego prawa ludzkiego naturalnemu prawu Bożemu, zalecał wcielanie w życie ideału państwa i społeczeństwa chrześcijańskiego, i wzywał katolików do oporu. Dwa lata później narodowo socjalistyczne Niemcy i komunistyczna Rosja porozumiały się i wywołały II wojnę światową. (więcej na: pl.wikipedia.orgKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2023.05.28], pl.wikipedia.orgKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2023.05.28])
źródła
osobowe:
cracovia-leopolis.plKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2013.01.06], www.kresykedzierzynkozle.home.plKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2013.01.13], www.familysearch.orgKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2025.04.19]
bibliograficzne:
„Misterium iniquitatis. Osoby duchowne i zakonne obrządku łacińskiego zamordowane przez ukraińskich nacjonalistów w latach 1939‐1945”, ks. Józef Marecki, Instytut Pamięci Narodowej, Kraków 2020
„Encyklopedia obozów i gett, 1933‐1945Kliknij by wyświetlić stronę źródłową”, Muzeum Pamięci Holokaustu w Stanach Zjednoczonych, red. Martin Dean, tom II: „Getta w okupowanej przez Niemców wschodniej Europie”, część A
„Genocidium Atrox”, GTKRK, https://www.swzygmunt.knc.pl/GENOCIDEs/15 GENOCIDUM ATROX/vPOLISH/MAINs/GENATROXsearch01.htm
LIST do KUSTOSZA/ADMINISTRATORA
Jeśli na Pana/Pani urządzeniu działa klient programu pocztowego — taki jak Mozilla Thunderbird, Windows Mail czy Microsoft Outlook, opisanych m.in. w WikipediiPatrz:
pl.wikipedia.org — proszę spróbować wybierając link poniżej:
LIST do KUSTOSZA/ADMINISTRATORAKliknij i spróbuj wywołać własnego klienta poczty E–majlowej
Jeśli natomiast Pan/Pani nie posiada takowego klienta na swoim urządzeniu lub powyższy link nie jest aktywny proszę wysłać Emajl do Kustosza/Administratora za pomocą używanego przez Pana/Panią konta — w stosowanym programie do wysyłania korespondencji — na poniższy adres:
jako temat podając:
MARTYROLOGIUM: PAWŁOWICZ Adelajda
Powrót do przeglądania życiorysu:
Kliknij by powrócić do życiorysu