W 1939 rozpoczął posługę w niewielkim miasteczku Zofjówka, położonym wśród lasów, ok. 30 km na północny wschód od powiatowego Łucka, w polskim woj. wołyńskim. Było to w zasadzie miasteczko żydowskie, w którym w 1921 wybudowano kościół katolicki, służący Polakom z okolicznych wsi i osad. W 1939 mieszkało w nim — Żydzi zwali je Trochimbrod — szacunkowo ok. 1,600 Żydów, natomiast parafia rzymskokatolicka liczyła ok. 3,889 wiernych.

Tam też przeżył okupację rosyjską, rozpoczętą w wyniku niemieckiej i rosyjskiej inwazji Polski w 09.1939 i rozpoczęcia II wojny światowej. Wołyń, na mocy ludobójczej umowy niemiecko–rosyjskiej z 23.08.1939, zwanej paktem Ribbentrop–Mołotow, potwierdzonej 28.09.1939 tzw. „Traktatem o granicach i przyjaźni Niemcy–Rosja”, zwanym też 2. paktem Ribbentrop–Mołotow, przypadł Rosjanom. W pierwszym kroku okupant rosyjski przeprowadził aresztowania polskiej inteligencji, nauczycieli, lekarzy, ziemian, urzędników państwowych, leśników, policjantów, a także rodzin polskich wojskowych. W latach 1940‐1941 wielu Polaków stało się ofiarami czterech wielkich fal deportacji „na Syberię”. W relacjach często pojawia się informacja, iż „przychodzili nocą, bez uprzedzenia i zabierali całe rodziny, od niemowląt po staruszków”. „Gdy wyszliśmy na podwórze matce pozwolili zajrzeć do skrzyni — była niestety pusta, bo nasi sąsiedzi zdążyli ją już opróżnić. Praktycznie nie zabraliśmy niczego, bo nie pozwolili nam poruszać się po domu […] Były wtedy duże zaspy i silny mróz”. Ponadto 150,000‐200,000 mężczyzn wcielono do armii rosyjskiej, a ok. 100,000 zmuszono do pracy na rzecz przemysłu rosyjskiego, głównie w kopalniach Zagłębia Donieckiego, w zakładach przemysłu ciężkiego na Uralu i na Syberii. Następnie rozpoczęła się inwigilacja księży i zakonników. Na duchowieństwo nałożono wysokie podatki.

Po niemieckim ataku 22.06.1941 na uprzedniego sojusznika, Rosjan, i rozpoczęciu okupacji niemieckiej został administratorem niewielkiej parafii Łysin, ok. 35 km na południe od Łucka, w dek. Beresteczko. Wieś, w 1939 w polskim pow. Dubno, zamieszkiwało wówczas szacunkowo ok. 550 osób, z czego rzymskokatoliccy Polacy stanowili ok. 22%, a prawosławni Ukraińcy ok. 78%, co zresztą odpowiadało narodowościwej strukturze powiatu. Żydów nie było. Do rzymskokatolickiej parafii ok. 1938 należało ok. 691 wiernych.

Przybył tam w 1942 — wieś znalazła się w niem. Kreisgebiet Dubno (pl. powiat Dubno) w ramach niem. Generalbezirk Wolhynien–Podolien (pl. Dystrykt Generalny Wołyń–Podole), w składzie organizmu zwanego niem. Reichskommissariat Ukraine (pl. Komisariat Rzeszy Ukraina) — prawd. w czasie kulminacji prześladowań Żydów w okolicy. Jego parafia obejmowała niewielkie miasteczko Demidówka, które stało się lokalnym ośrodkiem realizacji niemieckiej polityki wobec Żydów. Zamieszkałe przez ok. 1,200‐1,400 osób, z czego Żydzi — mieszkający w centrum — stanowili połowę ludności, drugą zaś żyjący na obrzeżach Ukraińcy. W miasteczku, w ciągu pierwszego tygodnia okupacji, na podstawie donosów ukraińskich, Niemcy zamordowali kilku lokalnych Żydów, oskarżanych — prawd. nie bez uzasadnienia — o kolaborację z Rosjanami podczas okupacji rosyjskiej. Następnie wśród Żydów powołano niem. Judenrat (pl. Rada Żydowska), którą uczyniono odpowiedzialną za realizację niemieckich poleceń przez społeczeństwo żydowskie. Spośród Ukraińców natomiast powołano do życia kolaboracyjną formację niem. Ukrainische Hilfspolizei (pl. Ukraińska Policja Pomocnicza), w zależności od faktycznego podporządkowania władzom niemieckim określaną też jako niem. Schutzmannschaft (pl. Bataliony ochrony), i.e. Schuma. niem. Ukrainische Hilfspolizei szybko zaczęła się bogacić na majątku grabionym od Żydów, m.in. rabując rację żywnościowe wyznaczone dla Żydów przez Niemców.

Na początku 1942 Niemcy rozpoczęli realizację ludobójczego planu niem. «Endlösung der Judenfrage» (pl. Ostateczne rozwiązanie kwestii żydowskiej), czyli eksterminacji wszystkich Żydów na okupowanych terenach. W niem. Reichskommissariat Ukraine Żydów w zasadzie nie wysyłano do specjalnie utworzonych niem. Vernichtungslager (pl. obóz zagłady), ale mordowano na miejscu. W tym celu w 05.1942 utworzono getto, zaganiając do niego — z pomocą niem. Ukrainische Hilfspolizei — Żydów z okolicznych wiosek. Likwidacja getta miała miejsce 08.10.1942. Mordów dokonały niemieckie jednostki niem. Sicherheitsdienst des Reichsführers SS (pl. Służba Bezpieczeństwa Reichsführera SS), i.e. «SD», przy wsparciu lokalnych funkcjonariuszy niem. Ukrainische Hilfspolizei. Ok. 600 Żydów z tamtejszego getta zamordowano k. miasteczka. Przez następne kilka miesięcy ludobójcy z niem. Ukrainische Hilfspolizei polowali jeszcze na Żydów, którzy uniknęli śmierci. Miasteczko opustoszało, a puste domostwa powoli zajmowali ukraińscy oprawcy, ale niemieccy ludobójcy mogli raportować, iż Demidówka była już niem. „Judenfrei” (pl. „wolne od Żydów”).

Niedługo potem przyszła kolej na Polaków. W 02.1943, Roman Szuchewycz ps. „Taras Czuprynka”, komendant ukraińskiej, ludobójczej organizacji OUN/UPA, który w 1941 był członkiem ukraińskiej niem. Sondergruppe Nachtigall (pl. Grupa Specjalna Słowik) — jednostki niem. Wehrmacht biorącej udział w niemieckim ataku na Rosjan w 1941, oskarżanej o uczestnictwo w pogromie Żydów we Lwowie w 1941 — a później członkiem niem. Schutzmannschaftsbataillon 201 (pl. 201. Batalion Zespołu ochrony) — odpowiedzialnego za mordy Żydów i ludności cywilnej na terytorium Białorusi — wydał na Wołyniu rozkaz: „Akcję wytępienia [Polaków] przeprowadzić należy na zasadach następujących: Wsie polskie mają być palone, ich zaś ludność wycinana w pień. Napady na miasta nastąpią w biały dzień, nie zaś w nocy. We wsiach mieszanych należy likwidować samą ludność polską, zagrody natomiast palić tylko w takich wypadkach, jeśli są one o 15 metrów i gdy w ogóle nie grozi przerzucenie się ognia na sąsiednie budynki ukraińskie. Ludność ukraińska otrzyma wskazówki co do miejsca, gdzie ma się zgrupować w czasie trwania napadu […] Za każdego Ukraińca zamordowanego czy to przez Polaków, czy też Niemców stracić 100 (stu) Polaków”.

Był to de facto sygnał do rozpoczęcia «Genocidium Atrox» — i.e. ludobójstwa popełnionego przez Ukraińców na Polakach, zwanego „wołyńskim”.

Zaraz potem, w 03.1943 UPA wydało apel skierowany do członków kolaboracyjnej niem. Ukrainische Hilfspolizei, o dezercję i wstępowanie w szeregi UPA. Być może nawet 10,000 Ukraińców tak uczyniło.

Wybór Wołynia na rozpoczęcie «Genocidium Atrox» nie był przypadkowy. Po pierwsze Wołyń w Polsce przedwojennej miał prawd. najmniejszy odsetek ludności polskiej w całym państwie. Po wtóre był bodajże najsłabiej rozwiniętym gospodarczo województwem Polski, co spowodowane było celową polityką zaborczych Rosjan w XIX w. — przez Wołyń wiedzie bowiem najprostsza droga do serca Rosji, do Moskwy, więc nie wytyczano tam dróg, nie budowano mostów, nie osuszano bagnistych obszarów nad Prypecią, nie lokowano przemysłu, nie zakładano szkół. Po trzecie wreszcie to właśnie Wołyń (i Chełmszczyzna) włączony został podczas I wojny światowej w granice krótkotrwałego państwa ukraińskiego przez Państwa Centralne (Cesarstwo Niemieckie, Monarchia Austro–Węgierska), które miało powstać na podstawie traktatu brzeskiego z 09.02.1918 — w 1941 Niemcy, tworząc niem. Reichskommissariat Ukraine, po prostu realizowali zobowiązania wówczas podjęte.

W okolicy jego wsi pierwsze ukraińskiej ataki miały miejsce już prawd. w 03.1943. Nie miały jeszcze charakteru zbiorowego, ludobójczego bestialstwa — to miało stać się później, po „uszczegółowieniu” taktyki OUN/UPA przez dowódcę UPA na Wołyniu, Dmytro Kłaczkiwskiego ps. „Kłym Sawur” z 06.1943, który przewidując klęskę Niemiec w wojnie z Rosją, wyjaśniał i rozkazywał: „Powinniśmy przeprowadzić wielką akcję likwidacji polskiego elementu. Przy odejściu wojsk niemieckich należy wykorzystać ten dogodny moment dla zlikwidowania całej ludności męskiej w wieku od 16 do 60 lat […] Tej walki nie możemy przegrać, i za każdą cenę trzeba osłabić polskie siły. Leśne wsie oraz wioski położone obok leśnych masywów powinny zniknąć z powierzchni ziemi”. Przyjmowały formę indywidualnych ataków na polskie gospodarstwa. I tak w Tesłuhowie, siedzibie sąsiedniej parafii, w 03‐04.1943 (i prawd. również w 05.1943) Ukraińcy zamordowali wówczas kilkanaście polskich rodzin, czyli w praktyce wszystkich polskich mieszkańców tej wsi.

I wówczas, do należącej do jego parafii wsi Wołkowyje, oddalonej od Łysina ok. 13 km, przeniósł się proboszcz parafii Tesłuhów, ks. Hieronim Szczerbicki. Była to większa wieś, zamieszkała w 1939 przez szacunkowo ok. 2,700 osób, z których ok. 67% stanowili Ukraińcy, ale mieszkało w niej też ok. 550 Polaków. Takich skupisk Polaków Ukraińcy nie ośmielali się jeszcze atakować.

W nocy z 18‐19.05.1943, we wsi i kolonii Kalinówka, po drugiej stronie rzeczki Żabicz, prawego dopływu Styru, ok. 4‐5 km od Wołkowyi, „sąsiedzi Ukraińcy zamordowali ponad 30 Polaków oraz dalsze 7 osób podczas ucieczki do Dubna”. Prawd. wówczas udał się do Wołkowyi.

Wraz z ks. Szczerbickim podjęli decyzję przeniesienia się do Łysina, a może nawet — jak zdają się sugerować źródła — opuszczenia okolicy i przedostania się, wzdłuż rzeczki Żabicz, do oddalonej o ok. 8 km Demidówki — już bez Żydów, ale prawd. z posterunkiem policji niemieckiej — następnie przez Łysin, do oddalonego o ok. 45 km Łucka, albo okrężną drogą do oddalonego o ok. 38 km Dubna.

Nie dotarli daleko, ledwie 2.5 km, w pobliże wioski Rohóźne, w której w podobny sposób jak w Tesłuhowie, Ukraińcy w 03‐05.1943 wymordowali wszystkich Polaków, ok. 20 rodzin, i.e. ok. 120 osób.

Tam zostali zatrzymani przez Ukraińców. Prawd. byli to byli już funkcjonariusze niem. Ukrainische Hilfspolizei, „zaprawieni” w mordach Żydów w Demidówce, a wówczas, już „bezrobotni”, którzy zdezerterowali do ludobójczej OUN/UPA.

Mordu dokonano przy drodze z Wołkowyj do Demidówki. Obu kapłanów obwiązano drutem kolczastym, posiekano siekierami i wrzucono żywcem do studni o głębokości 19 m, po czym zasypano ziemią i kamieniami.

W 1944, już po klęsce Niemców i rozpoczęciu kolejnej okupacji rosyjskiej — Rosjanie wyparli Niemców z Wołynia w 02.1944, podczas tzw. operacji dnieprowsko–karpackiej — polski kapłan, ks. Stanisław Mazak, próbował odkopać zwłoki. Pozyskał gwarancję bezpieczeństwa ze strony jednego z rosyjskich oddziałów, lecz tylko na jeden dzień. Prac nie udało się dokończyć i wobec nieustannego zagrożenia ze strony ukraińskich ludobójców trzeba było okolicę opuścić.

Zwłoki kapłanów pozostają w zasypanej studni do dnia dzisiejszego.

Za to 12.10.2007 ludobójca Roman Szuchewycz został pośmiertnie nagrodzony tytułem Bohatera Ukrainy. A w 12.2020 Rada Najwyższa Ukrainy w uchwale uznała ludobójcę Dymitra Kłaczkiwskiego „kierownikiem Ukraińskiej Powstańczej Armii na Wołyniu i uczestnikiem walk o niepodległość Ukrainy w XX wieku”. W kilku miejscowościach owym łac. „hostis humani generis” wystawiono pomniki i tablice pamiątkowe, nazwano szkoły ich imieniem.

łac. „O Tempora! O mores!”