Od ok. 1938 był proboszczem prawosławnej parafii Ochłopów — należącej do eparchii wołyńskiej Polskiej Autokefalicznej Cerkwi Prawosławnej PACP — w polskim pow. Horochów woj. wołyńskiego. Wieś Ochłopów stanowiąca jej centrum, położona ok. 10 km na południowy zachód od miasta Horochów, zamieszkana była w 1939 przez szacunkowo ok. 1,400 osób, w 90% prawosławnych Ukraińców, ok. 15 polskich gospodarstw, i.e. ok. 100 Polaków i ok. 10 Żydów. Wołyń w Polsce przedwojennej miał prawd. najmniejszy odsetek ludności polskiej w całym państwie. Był także bodajże najsłabiej rozwiniętym gospodarczo województwem Polski, co spowodowane było celową polityką zaborczych Rosjan w XIX w. — przez Wołyń wiedzie bowiem najprostsza droga do serca Rosji, do Moskwy, więc obawiając się ataku z zachodu nie wytyczano tam dróg, nie budowano mostów, nie osuszano bagnistych obszarów nad Prypecią, nie lokowano przemysłu, nie zakładano szkół.

Po niemieckiej i rosyjskiej inwazji Polski w 09.1939 i rozpoczęciu II wojny światowej, na mocy ludobójczej umowy niemiecko–rosyjskiej z 23.08.1939, zwanej paktem Ribbentrop–Mołotow, potwierdzonej 28.09.1939 tzw. „Traktatem o granicach i przyjaźni Niemcy–Rosja”, zwanym też 2. paktem Ribbentrop–Mołotow, Wołyń okupowany był przez Rosjan. Rosjanie represjom poddali szczególnie Polaków, wielu wysyłając w czterech wielkich deportacjach w głąb Rosji, „na Syberię”. Zastosowali także represje wobec duchowieństwa, w tym prawosławnego, w szczególności natury ekonomicznej, narzucając astronomiczne podatki, usuwając religię ze szkół. Wszystkich kapłanów prawosławnych — należących wcześniej do PACP — przymusowo wcielili do Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej Patriarchatu Moskiewskiego.

Po niemieckim ataku 22.06.1941 na uprzedniego sojusznika, Rosjan, i rozpoczęciu okupacji niemieckiej, jego parafia weszła w skład niem. Kreisgebiete Gorochow (pl. powiat Horochów) w niem. Generalbezirk Wolhynien–Podolien (pl. Okręg generalny Wołyń–Podole), będącej częścią okupowanego i zarządzanego przez Niemców quasi‐państwa niem. Reichskommissariat Ukraine (pl. Komisariat Rzeszy Ukraina).

Wśród duchowieństwa prawosławnego nastąpił wówczas podział. Jedną z frakcji Cerkwi prawosławnej stała się Autonomiczna Ukraińska Cerkiew Prawosławna AUCP, której kanoniczne proklamowanie ogłosił 18.08.1941 synod ukraińskich biskupów prawosławnych w Ławrze Poczajowskiej. AUCP dążyła do autokefalii, i.e. usamodzielnienia, ale uznając zwierzchnictwo Patriarchatu Moskiewskiego. 08‐10.02.1942 wszelako, inna grupa biskupów prawosławnych oznajmiła powstanie Ukraińskiej Autokefalicznej Cerkwi Prawosławnej UACP, pod auspicjami PACP, która z kolei jeszcze w 1940 złożyła akt lojalności wobec niemieckiego ludobójcy Hansa Franka, niem. Generalgouverneur (pl. Generalny Gubernator) okupowanego i zarządzanego przez Niemców quasi‐państwa, zwanego niem. Generalgouvernement (pl. Generalne Gubernatorstwo), i.e. GG. Na obszarze niem. Reichskommissariat Ukraine biskupi UACP uważali się za następców PACP, której autokefalię przyznał Patriarchat Konstantynopolitański. Opierając się na szczątkowych informacjach o jego losach w ostatnich latach życia wysoce prawdopodobne wydaje się, że złożył akces do AUCP.

Gdy Cerkiew prawosławna debatowała i sprzeczała na temat swojej wewnętrznej struktury w nowej, okupacyjnej sytuacji, Niemcy rozpoczynali realizację ludobójczego planu niem. «Endlösung der Judenfrage» (pl. Ostateczne rozwiązanie kwestii żydowskiej), czyli eksterminacji Żydów na okupowanych terenach. Lokalnym centrum realizacji owego planu stało się powiatowe miasteczko Horochów, w którym w 1939 mieszkało szacunkowo ok. 6,200 osób, z czego rzymskokatoliccy Polacy stanowili ok. 17%, prawosławni Ukraińcy ok. 36%, a Żydzi ok. 47%, i.e. ok. 2,900 osób. Gdy Niemcy wkroczyli ok. 24.06.1941 do Horochowa „nieżydowscy mieszkańcy cieszyli się i witali [nowego okupanta] kwiatami”, podaje żydowska „Encyklopedia obozów i gett”. Następnego dnia, 25.06.1941, Niemcy nakazali mieszkańcom pojawić się na miejskim rynku, po czym rzucili granaty zapalające do domów. Prawd. połowa domów w mieście spłonęła, głównie nieżydowskich. Pod koniec 06.1941 Niemcy zaaresztowali i zastrzelili 7 osób, prawd. Żydów, oskarżanych o kolaborację z Rosjanami. Następnie powołali ukraińska policję, przekształconą później w niem. Ukrainische Hilfspolizei (pl. Ukraińska Policja Pomocnicza), która według tego samego żydowskiego źródła „była nieubłagana dla Żydów. Wszystkich schwytanych Żydów torturowała i rabowała ich domy”. Taki pogrom, w trakcie którego zabito dwóch Żydów, miał miejsce w 07.1941. Spalono synagogę. 12.08.1941 do Horochowa przybył oddział niem. Ukrainische Hilfspolizei z Łucka, pod dowództwem niem. Geheime Staatspolizei (pl. Tajna Policja Państwowa), i.e. Gestapo. Ukraińcy zgarnęli 300 Żydów, „prominentnych mieszkańców”, zmusili ich do wykopania rowu w lokalnym lasku, po czym wszystkich w nim zamordowali i zakopali. Kolejne 70‐80 osób zamordowano 23.08.1941. Na początku 11.1941 Niemcy utworzyli getto, otoczone drewnianym płotem zwieńczonym drutem kolczastym. Wszystkich zmuszano do niewolniczej pracy przymusowej. Za realizację niemieckich poleceń przez społeczeństwo żydowskie odpowiedzialny był niem. Judenrat (pl. Rada Żydowska), który do pomocy miał niem. Jüdischer Ordnungsdienst (pl. Żydowska Służba Porządkowa). Dwóch bram/wejść do getta strzegła niem. Ukrainische Hilfspolizei. Ok. 200 Żydów próbowało uciec, ale większość została schwytana przez Ukraińców i zamordowana. Ostateczna niem. Aktion (pl. akcja) miała miejsce 08/14.09.1942. Ok. 2,500 Żydów — według innych źródeł nawet ok. 5,000, w tym Żydów z sąsiednich wsi, prawd. także z jego Ochłopowa — zamordowano nad rowami wykopanymi przy drodze prowadzącej na południe, do Drużkopola, w kierunku Ochłopowa. Niemcy mogli dumnie raportować, iż niem. Kreisgebiet Gorochow był niem. „Judenrein” (pl. „wolne od Żydów”).

Zaraz potem, bo w 02.1943, na Wołyniu, Roman Szuchewycz ps. „Taras Czuprynka”, komendant ukraińskiej, ludobójczej organizacji OUN/UPA, który w 1941 był członkiem ukraińskiej niem. Sondergruppe Nachtigall (pl. Grupa Specjalna Słowik) — jednostki niem. Wehrmacht (pl. Siły Zbrojne) biorącej udział w niemieckim ataku na Rosjan w 1941, oskarżanej o uczestnictwo w pogromie Żydów we Lwowie w 1941 — a później członkiem niem. Schutzmannschaftsbataillon 201 (pl. 201. Batalion Zespołu ochrony) — odpowiedzialnego za mordy Żydów i ludności cywilnej na terytorium Białorusi — wydał rozkaz: „Akcję wytępienia [Polaków] przeprowadzić należy na zasadach następujących: Wsie polskie mają być palone, ich zaś ludność wycinana w pień. Napady na miasta nastąpią w biały dzień, nie zaś w nocy. We wsiach mieszanych należy likwidować samą ludność polską, zagrody natomiast palić tylko w takich wypadkach, jeśli są one o 15 metrów i gdy w ogóle nie grozi przerzucenie się ognia na sąsiednie budynki ukraińskie. Ludność ukraińska otrzyma wskazówki co do miejsca, gdzie ma się zgrupować w czasie trwania napadu […] Za każdego Ukraińca zamordowanego czy to przez Polaków, czy też Niemców stracić 100 (stu) Polaków”.

Był to de facto sygnał do rozpoczęcia «Genocidium Atrox» — i.e. ludobójstwa popełnionego przez Ukraińców na Polakach, zwanego „wołyńskim”.

A w 03.1943 UPA wydało apel skierowany do członków kolaboracyjnej niem. Ukrainische Hilfspolizei o dezercję i wstępowanie w szeregi UPA. Być może nawet 10,000 Ukraińców tak uczyniło.

Taktykę ludobójczych Ukraińców uszczegółowiał rozkaz dowódcy UPA na Wołyniu Dmytro Kłaczkiwskiego ps. „Kłym Sawur” z 06.1943, który przewidując klęskę Niemiec w wojnie z Rosją, wyjaśniał i rozkazywał: „Powinniśmy przeprowadzić wielką akcję likwidacji polskiego elementu. Przy odejściu wojsk niemieckich należy wykorzystać ten dogodny moment dla zlikwidowania całej ludności męskiej w wieku od 16 do 60 lat […] Tej walki nie możemy przegrać, i za każdą cenę trzeba osłabić polskie siły. Leśne wsie oraz wioski położone obok leśnych masywów powinny zniknąć z powierzchni ziemi”.

Wołyń spłynął polską krwią. Dziesiątki tysięcy Polaków zostało przez Ukraińców zamordowanych — przy bierności Niemców — w niezwykle barbarzyński sposób. Setki wsi spłonęły.

I wówczas, na początku «Genocidium Atrox», zginął.

Polski Instytut Pamięci Narodowej IPN podaje, że „zamordowany 1 lipca 1943 r. przez bandę OUN”.

Inne źródła podają, że w Ochłopowie funkcjonowała wówczas „bojówka UPA”. A Horochów i okolice stały się miejscem wielu ludobójczych ataków OUN/UPA na polskie wsie i osady w tym czasie. I tak w oddalonej o ok. 4‐5 km na północ od Ochłopowa wsi Pieczychwosty, w 05‐07.1943, zamordowano ok kilkunastu do stu Polaków — „część Polaków zginęła na miejscu, inni zostali uprowadzeni do okolicznych lasów”. 04.07.1943 we wsi Bodziaczów, ok. 5 km na północny zachód, zamordowano ponad 20 osób (4 rodziny), w tym „16‐letnią Zielińską Danutę […] 5 zbirów, zamordowawszy uprzednio dziadków w piwnicy, w bestialski sposób niewinne dziewczę zeszpeciło, później w sposób krew mrożący w żyłach, odciąwszy piersi, ręce, uszy i nos, zamordowali ją”. Największe nasilenie mordów miało miejsce ok. 11.07.1941, dnia zwanego „krwawą niedzielą”, gdy ludobójcze OUN/UPA dokonało napadów na ok. 99 miejscowości, w szczególności w sąsiadujących niem. Kreisgebiete Gorochow i niem. Kreisgebiete Wladimir Wolinsk (pl. powiat Włodzimierz Wołyński). W tych dniach w okolicy Ochłopowa miała cała seria morderczych napadów. I tak w oddalonym o ok. 12 km na północ Koziatynie 11.07.1943 zamordowano 19 osób. W najbliższych Zagajach, ledwie ok. 3 km na północny zachód, ludobójcza OUN/UPA 11‐12.07.1943, zniszczyła całą wieś. Polaków mordowano w domach, na polach, podczas prób ucieczki, przy użyciu broni palnej oraz narzędzi gospodarskich. „O okrucieństwie napastników niech świadczy fakt, że jednemu z mieszkańców wioski, który pasł konie, po złapaniu wycięto język i wykłuto oczy, a potem szyderczo pytano, czy wie, kto to zrobił. Ukraińscy zbrodniarze zostawili go w kałuży krwi, by konał w męczarniach i odjechali”. Razem w Zagajach zamordowano ok. 260 osób. We wsi i kolonii Poluchno, ok. 4‐5 km na północny wschód, 12.07.1943 zamordowano łącznie 89 Polaków. A w Lemieszowie k. wspomnianego Koziatyna, w 08.1943, podczas ataków na pojedyncze polskie gospodarstwa oraz uciekinierów z atakowanych polskich wiosek, zamordowano co najmniej 2 rodziny, i.e. 11 osób. W całym 07.1943 zamordowano 10,000‐20,000 Polaków.

Nie wiadomo, jaka była przyczyna jego mordu. Nie zachowały się informacje o mordach Polaków w samym Ochłopowie, ale zarówno wspomniane Zagaje, Poluchno, Pieczychwosty czy Bodziaczów leżały na terenie jego parafii. Zamordowany został ok. 10 dni przez „krwawą niedzielą”, gdy musiały już trwać przygotowania do ludobójczych ataków. Czy sprzeciwiał się planom bojówki OUN/UPA? Czy może mord był związany z podziałem w Cerkwi prawosławnej? Nie wiadomo.

Wiadomo natomiast, że 12.10.2007 ludobójca Roman Szuchewycz został pośmiertnie nagrodzony tytułem Bohatera Ukrainy. W 12.2020 Rada Najwyższa Ukrainy w uchwale uznała ludobójcę Dymitra Kłaczkiwskiego „kierownikiem Ukraińskiej Powstańczej Armii na Wołyniu i uczestnikiem walk o niepodległość Ukrainy w XX wieku”. W kilku miejscowościach owym łac. „hostis humani generis” wystawiono pomniki i tablice pamiątkowe, nazwano szkoły ich imieniem.

łac. „O Tempora! O mores!”

Według innej wersji ukraińskiej, od 1955 propagowanej przez ukraińskich uchodźców w Kanadzie, w większości związanych z ludobójczą OUN/UPA, zamordować go mieli „Niemcy”. Ponoć jego parafialny Ochłopów kilkukrotnie stał się miejscem „karnych ekspedycji” niemieckich. Jak podają źródła ich przyczyną miała być „legenda”, jakoby pierwsze oddziały ludobójczej ukraińskiej organizacji OUN/UPA miały być sformowane właśnie tam, w okolicy. Jedna z takich „karnych ekspedycji” miała miejsce w 1943, gdy wieś zostać miała spalona.