W czasie wojny polsko–rosyjskiej 1919‐1921 był kapelanem 6. Siczowej Dywizji Strzelców, podporządkowanej krótkotrwałej Armii Ukraińskiej Republiki Ludowej, ale współpracującej operacyjnie z 3. Armią Wojska Polskiego. Armia ta wzięła udział m.in. w polskiej wyprawie kijowskiej w 05.1920 i w dalszych działaniach przeciw rosyjskiej inwazji, w tym w bitwie pod Komarowem, największej bitwie kawaleryjskiej tej wojny, będącej punktem zwrotnym na południowym froncie walk, w trakcie której siły polskie rozgromiły 1. Armię Konną Siemiona Budionnego.

W latach 1930. uznawany przez władze polskie, w tym władze województwa poleskiego, gdzie posługiwał, za aktywistę ukraińskiego — m.in. startował w wyborach do Senatu RP 23.11.1930, brał udział w kampanii „referendum szkolnego”, wyrażając poparcie dla szkół w języku ukraińskim, a także kampanii namawiania mieszkańców Polesia do deklarowania narodowości ukraińskiej podczas spisu powszechnego w 1931. W 1932, pod presją wojewody poleskiego, zmuszony przez swego biskupa do opuszczenia swej parafii i udania się w „stan spoczynku”.

Od ok. 03.1939 ponownie w „stanie spoczynku”, rezydując w swoim gospodarstwie, k. wsi Udryck, ok. 10 km na północ od miasteczka Wysock, wówczas w pow. Stolin polskiego woj. poleskiego, położonego w widłach rzeki Horyń i jej dopływów Syrec (Seret) i Bałamutka, w dorzeczu Prypeci, niedaleko linii kolejowej Łuniniec–Stolin–Sarny–Równe. W Wysocku mieszkało wówczas szacunkowo ok. 3,000 osób, z czego ortodoksyjni Ukraińcy stanowili ok. 60%, rzymskokatoliccy Polacy ok. 5‐10%, a Żydzi ok. 25%. Generalnie odzwierciedlało to strukturę narodowościową całego powiatu Stolin, i.e. znaczącą większość prawosławnych Ukraińców, acz w powiecie żyło też ok. 12% rzymskokatolickich Polaków, których liczba systematycznie rosła, w związku z polityką państwa polskiego, osiedlającego na Wołyniu — na ziemiach pochodzących z podziału wielkich posiadłości magnackich — kombatantów wojen o polskie granice 1918‐1921 oraz małorolnych chłopów z zachodu Polski.

Po niemieckiej i rosyjskiej inwazji Polski w 09.1939 i rozpoczęciu II wojny światowej, na mocy ludobójczej umowy niemiecko–rosyjskiej z 23.08.1939, zwanej paktem Ribbentrop–Mołotow, potwierdzonej 28.09.1939 tzw. „Traktatem o granicach i przyjaźni Niemcy–Rosja”, zwanym też 2. paktem Ribbentrop–Mołotow, jego parafia znalazła się na terytorium przyznanym przez sojuszników Rosji. Rozpoczęła się okupacja rosyjska. Rosjanie represjom poddali szczególnie Polaków, dokonując aresztowań polskiej inteligencji, nauczycieli, lekarzy, ziemian, urzędników państwowych, leśników, policjantów. W latach 1940‐1941 wielu Polaków stało się ofiarami czterech wielkich fal deportacji „na Syberię”. Rozpoczęła się inwigilacja duchowieństwa, także prawosławnego. Nałożono nań astronomiczne podatki, usunięto nauczanie religii ze szkół.

Po niemieckim ataku 22.06.1941 na uprzedniego sojusznika, Rosjan, ludność ukraińska miasteczka Wysock witała wkraczających żołdaków niemieckich — zgodnie ze źródłami żydowskimi — „chlebem i solą”. Po rozpoczęciu okupacji niemieckiej Wysock wszedł w skład niem. Bezirk Sarny (pl. powiat Sarny) w niem. Generalbezirk Wolhynien–Podolien (pl. Okręg generalny Wołyń–Podole) okupacyjnego organizmu administracyjnego niem. Reichskommissariat Ukraine (pl. Komisariat Rzeszy Ukraina).

Prawd. wówczas został niem. Bürgermeister (pl. burmistrz) Wysocka. W praktyce wielu „burmistrzów” w niem. Reichskommissariat Ukraine było lokalnymi Ukraińcami, formalnie zatwierdzanymi przez niemieckiego niem. Gebietskommissar (pl. komisarz okręgu). Zakres ich kompetencji i odpowiedzialności obejmował nadzór nad kolaboracyjną policją pomocniczą, i.e. niem. Ukrainische Hilfspolizei (pl. Ukraińska Policja Pomocnicza), rejestrację ludności, dostawę kontyngentów od chłopów, organizowanie robót przymusowych, aprowizację, etc.

Skutkiem niemieckiej okupacji był też podział w ukraińskiej Cerkwi Prawosławnej. 18.08.1941, w Ławrze Poczajowskiej, synod ukraińskich biskupów prawosławnych, proklamował powstanie Autonomicznej Ukraińskiej Cerkwi Prawosławnej AUCP. AUCP miała dążyć do autokefalii, i.e. usamodzielnienia, ale uznając zwierzchnictwo Patriarchatu Moskiewskiego. W odpowiedzi inna grupa prawosławnych biskupów oznajmiła 08‐10.02.1942 o powstaniu Ukraińskiej Autokefalicznej Cerkwi Prawosławnej UACP, pod auspicjami Polskiej Autokefalicznej Cerkwi Prawosławnej PACP, która z kolei jeszcze w 1940 złożyła akt lojalności wobec niemieckiego ludobójcy Hansa Franka, niem. Generalgouverneur (pl. Generalny Gubernator) okupowanego i zarządzanego przez Niemców quasi‐państwa, zwanego niem. Generalgouvernement (pl. Generalne Gubernatorstwo), i.e. GG. Na obszarze niem. Reichskommissariat Ukraine biskupi UACP uznali się za następców PACP, której autokefalię przyznał Patriarchat Konstantynopolitański. Wydaje się więcej niż prawdopodobne — na to wskazuje cała jego droga życiowa — że zaangażował się po stronie UACP, a to oznaczało wsparcie coraz bardziej radykalizującego się nacjonalistycznego ruchu ukraińskiego, w szczególności ludobójczego OUN.

Gdy biskupi i duchowieństwo prawosławne debatowało nad strategią, na przełomie 1941/1942, Niemcy rozpoczęli realizację ludobójczego plan niem. «Endlösung der Judenfrage» (pl. Ostateczne rozwiązanie kwestii żydowskiej). W Wysocku już latem 1941 Niemcy powołali niem. Judenrat (pl. Rada Żydowska), z odpowiedzialnością za całokształ życia lokalnej społeczności żydowskiej, egzekwowanie poleceń której wymuszać miała niem. Jüdischer Ordnungsdienst (pl. Żydowska Służba Porządkowa). Żydów zmuszano do niewolniczej pracy przymusowej, a niem. Ukrainische Hilfspolizei dopuszczała się rabunków na Żydach i szantaży. W 07.1942 Niemcy zorganizowali w Wysocku getto, otaczając drutem kolczastym kilka budynków w centrum miasteczka, i zwożąc doń Żydów z okolicznych wsi i miasteczek. Stłoczono w nim ponad 1,500 osób. Żydzi próbujący się wydostać z getta byli mordowani. Wczesnym rankiem 09.09.1942 do Wysocka dotarł z Pińska niemiecki ludobójczy oddział niem. Sicherheitsdienst des Reichsführers SS (pl. Służba Bezpieczeństwa Reichsführera SS), i.e. «SD». Z udziałem lokalnej żandarmerii niemieckiej i kolaboracyjnej niem. Ukrainische Hilfspolizei otoczono getto. Według źródeł żydowskich wszystkich poprowadzono — w trzech grupach, trzema różnymi drogami — ok. 2,5 km na południe od miasteczka, na karczowisko/polanę (ros. лядо) nad rzeką Horyń, i tam wszystkich zmuszono do położenia się w jednym z dołów — każdy ok. 100×10 m, wykopanych pod pretekstem budowy zbiorników na paliwo przez lokalnych Ukraińców — po czym wszystkich zamordowano. Doły zasypywali lokalni Ukraińcy. Razem zamordowano wówczas 1,600‐1,800 osób. Tych, którym udało się uciec, m.in. wpław przez rzekę Horyń, Niemcy i kolaboracyjna niem. Ukrainische Hilfspolizei ścigali łodziami, schwytanych rozstrzeliwując na miejscu, bądź gnając na miejsce masowego mordu.

A zaraz później, w 02.1943, Roman Szuchewycz ps. „Taras Czuprynka”, komendant ukraińskiej, ludobójczej organizacji OUN/UPA, który w 1941 był członkiem ukraińskiej niem. Sondergruppe Nachtigall (pl. Grupa Specjalna Słowik) — jednostki niem. Wehrmacht (pl. Siły Zbrojne) biorącej udział w niemieckim ataku na Rosjan w 1941, oskarżanej o uczestnictwo w pogromie Żydów we Lwowie w 1941 — a później członkiem niem. Schutzmannschaftsbataillon 201 (pl. 201. Batalion Zespołu ochrony) — odpowiedzialnego za mordy Żydów i ludności cywilnej na terytorium Białorusi — wydał na Wołyniu rozkaz: „Akcję wytępienia [Polaków] przeprowadzić należy na zasadach następujących: Wsie polskie mają być palone, ich zaś ludność wycinana w pień. Napady na miasta nastąpią w biały dzień, nie zaś w nocy. We wsiach mieszanych należy likwidować samą ludność polską, zagrody natomiast palić tylko w takich wypadkach, jeśli są one o 15 metrów i gdy w ogóle nie grozi przerzucenie się ognia na sąsiednie budynki ukraińskie. Ludność ukraińska otrzyma wskazówki co do miejsca, gdzie ma się zgrupować w czasie trwania napadu […] Za każdego Ukraińca zamordowanego czy to przez Polaków, czy też Niemców stracić 100 (stu) Polaków”.

Był to de facto sygnał do rozpoczęcia «Genocidium Atrox» — i.e. ludobójstwa popełnionego przez Ukraińców na Polakach, zwanego „wołyńskim”.

Miesiąc później, w 03.1943 UPA wydało apel skierowany do członków kolaboracyjnej niem. Ukrainische Hilfspolizei o dezercję i wstępowanie w szeregi UPA. Być może nawet 10,000 Ukraińców tak uczyniło.

22.02.1943, w pobliżu Wysocka, zginął w walce z Niemcami Hryhorij Perehijniak — rzeźnik–ludobójca, skazany w 1935 przez władze polskie na dożywocie na zabójstwo polskiego sołtysa, zwolniony po ataku niemieckim na Polskę w 09.1939, szkolny w GG przez Niemców i OUN, dywersant niemiecki na terenie Wołynia przed atakiem niemieckim na Rosjan w 1941, a końcu funkcjonariusz niem. Ukrainische Hilfspolizei, zaprawiony w ludobójstwie Żydów — dowódca oddziału uważanego za pierwszą sotnię UPA. Ten sam, który dowodził grupą UPA, która 09.02.1943 wjechała „50 saniami do Parośli”, polskiej kolonii w środku lasów nad Horyniem, i zamordowała 155‐173 osoby. Świadek opisywał: „W poszczególnych domach o godzinie szesnastej sotnicy wydali rozkazy, żeby wszyscy domownicy położyli się na podłodze, gdyż będą strzelać do rzekomo zbliżających się Niemców i przypadkowo ktoś mógłby zostać raniony lub zabity. Gdy ludzie leżeli twarzami do podłogi "partyzanci" siekierami rozrąbywali głowy wszystkim. W główki dzieci uderzano obuchami siekier lub toporów. W niektórych domach Polacy nie wykonali rozkazów, nie kładli się na podłogach, wtedy Ukraińcy łapali poszczególne osoby i mordowali w okrutny sposób. Kobietom obcinano piersi, nosy, uszy, zrywano paznokcie, odcinano dłonie, nogi, rozpruwano brzuchy. Mężczyznom odrąbywano narządy płciowe, odcinano po kawałku dłonie, ręce, stopy, rozpruwano brzuchy, rozpalonymi drutami wypalano oczy, obcinano języki, nosy, uszy, na to sypali sól. Rozrąbywali głowy plastrami, po kawałku. W okropnych męczarniach ci ludzie konali, a mordercy — "striłci" UPA z ironią i uśmiechem na twarzach mówili: «Przeklęte Lachi, sobacze syny, tutaj wasza Polska, już jej nie zobaczycie»”. Mord uznawany jest za pierwszy akt głównej fali «Genocidium Atrox».

Wołyń miał spłynąć polską krwią. I spłynął. Dziesiątki tysięcy Polaków zostało przez Ukraińców zamordowanych — przy bierności Niemców — w niezwykle barbarzyński sposób. Setki wsi spłonęły. Wybór Wołynia na rozpoczęcie «Genocidium Atrox» i ludobójstwa Polaków przez OUN/UPA nie był przypadkowy. Po pierwsze Wołyń w Polsce przedwojennej miał prawd. najmniejszy odsetek ludności polskiej w całym państwie. Po wtóre był bodajże najsłabiej rozwiniętym gospodarczo województwem Polski, co spowodowane było celową polityką zaborczych Rosjan w XIX w. — przez Wołyń wiedzie bowiem najprostsza droga do serca Rosji, do Moskwy, więc nie wytyczano tam dróg, nie budowano mostów, nie osuszano bagnistych obszarów nad Prypecią, nie lokowano przemysłu, nie zakładano szkół. Po trzecie wreszcie to właśnie Wołyń (i Chełmszczyzna) uznany został przez zmagające się w czasie I wojny światowej Państwa Centralne, i.e. Cesarstwo Niemieckie i Monarchię Austro–Węgierską, w traktacie brzeskim z 09.02.1918, zawartym z Rosją bolszewicką, jako część krótkotrwałego państwa ukraińskiego URL. W 1943 Niemcy po prostu realizowali zobowiązania wówczas podjęte.

I wówczas został, wraz z żoną, zamordowany.

Źródła nie są zgodne: ukraińskie przypisują mord partyzantom rosyjskim; rosyjskie — Niemcom.

Źródła ukraińskie mówiąc o partyzantach, wspominają — a jakże! — o Polakach w ich składzie. Inne informują, że ponoć UPA raportowała, iż w okolicy Wysocka działała grupka rosyjskich partyzantów im. Kotowskiego — Grigorij Kotowski był bolszewickim watażką — z siedzibą we wsi Wielugi/Weliuhy, której nie sposób dziś zidentyfikować, pisząc: „Grupa ta mocno rabuje ludność, dlatego ludzie jej nienawidzą jako grabieżców i pijaków”. Jako przyczynę mordu wskazują na współpracę z Niemcami.

Źródła głównie rosyjskie wskazują na Niemców, jako sprawców, bez uzasadnienia stawianej tezy.

Zwłoki miano podpalić wraz z domem.

12.10.2007 ludobójca Roman Szuchewycz został pośmiertnie nagrodzony tytułem Bohatera Ukrainy. W kilku miejscowościach temu łac. „hostis humani generis” wystawiono pomniki i tablice pamiątkowe, nazwano szkoły i ulice jego imieniem. Swoją ulicę ma też ludobójca Hryhorij Perehijniak, a Wikipedia podaje, że w jego rodzinnej wsi trwają przygotowania do wystawienia mu tablicy pamiątkowej / pomnika.

łac. „O Tempora! O mores!”