Już w 1922 uczył się w prawosławnej szkole w Polsce, w progimnazjum w Dermaniu. Nie wiadomo, kiedy i w jaki sposób przedostał się na teren Polski — czy w czasie wojny polsko–rosyjskiej 1919‐1921, e.g. wraz z wycofującymi się pod naporem rosyjskim wojskami polskimi; czy po jej zakończeniu, być może nielegalnie. Jego rodzinne strony weszły bowiem — po pokoju ryskim z 18.03.1921 — w skład bolszewickiej Rosji.

W 1938 rozpoczął posługę w wiosce Siedliszcze w pow. Kowel polskiego woj. wołyńskiego. We wsi mieszkało szacunkowo ok. 1,500 osób, w ok. 98% prawosławnych Ukraińców, oraz prawd. ok. 30 Żydów. Generalnie odzwierciedlało to strukturę narodowościową całego powiatu Kowel, i.e. znaczącą większość prawosławnych Ukraińców, acz w powiecie żyło też ok. 12% rzymskokatolickich Polaków, których liczba systematycznie rosła, w związku z polityką państwa polskiego, osiedlającego na Wołyniu — na ziemiach pochodzących z podziału wielkich posiadłości magnackich — kombatantów wspomnianej wojny polsko–rosyjskiej oraz małorolnych chłopów z zachodu Polski. W szczególności w jego parafii — i w gminie Siedliszcze — znajdowały się dwie wioski, w których zamieszkali polscy koloniści: w oddalonej o ok. 3 km wsi Czeremszanka, gdzie szacunkowo mieszkało ok. 800 osób, z czego rzymskokatoliccy Polacy stanowili ok. 25%; oraz oddalonej o ok. 7 km wsi Piaseczno, zamieszkanej przez ok. 1,300 osób, w tym ok. 8% Polaków.

Po niemieckim i rosyjskim najeździe na Polskę w 09.1939 i rozpoczęciu II wojny światowej, Wołyń znalazł się — zgodnie z ustaleniami ludobójczego paktu Ribbentrop–Mołotow z 23.08.1939 — pod okupacją rosyjską. Rosjanie represjom poddali szczególnie Polaków, wielu wysyłając w czterech wielkich deportacjach w głąb Rosji, „na Syberię”. Zastosowali także represje wobec duchowieństwa, w tym prawosławnego, w szczególności natury ekonomicznej, narzucając astronomiczne podatki, usuwając religię ze szkół. I właśnie wówczas — prawd. w 1940, ale być może już w 1939 — aresztowany przez Rosjan, z nieznanych przyczyn. Źródła ukraińskie podają, że z powodu „antyrosyjskiej działalności narodowej”, acz wcześniej nie był znany z sympatii do nacjonalistycznego ruchu ukraińskiego.

Nie wiadomo, gdzie był przetrzymywany — wymieniane są więzienia w Łucku i w oddalonym o ok. 25 na południe Kowlu.

Zwolniony został już po niemieckim ataku 22.06.1941 na uprzedniego sojusznika, Rosjan, i rozpoczęciu okupacji niemieckiej. Jeśli był przetrzymywany przez Rosjan w więzieniu w Łucku, to musiał przeżyć ludobójczy mord na więźniach w tym mieście, podczas którego Rosjanie — z wydatną pomocą kolaborujących z nimi Żydów — zamordowali ok. 2,000 osób. W Kowlu takiej masakry nie było.

Powrócił do swej parafii Siedliszcze, która weszła w skład niem. Bezirk Kowel (pl. powiat Kowel) w niem. Generalbezirk Wolhynien–Podolien (pl. Okręg generalny Wołyń–Podole) okupacyjnego niem. Reichskommissariat Ukraine (pl. Komisariat Rzeszy Ukraina).

W ukraińskiej Cerkwi Prawosławnej nastąpił wówczas podział. 18.08.1941, w Ławrze Poczajowskiej, synod ukraińskich biskupów prawosławnych, proklamował powstanie Autonomicznej Ukraińskiej Cerkwi Prawosławnej AUCP. AUCP miała dążyć do autokefalii, i.e. usamodzielnienia, ale uznając zwierzchnictwo Patriarchatu Moskiewskiego. W odpowiedzi inna grupa prawosławnych biskupów, oznajmiła 08‐10.02.1942 o powstaniu Ukraińskiej Autokefalicznej Cerkwi Prawosławnej UACP, pod auspicjami Polskiej Autokefalicznej Cerkwi Prawosławnej PACP, która z kolei jeszcze w 1940 złożyła akt lojalności wobec niemieckiego ludobójcy Hansa Franka, niem. Generalgouverneur (pl. Generalny Gubernator) okupowanego i zarządzanego przez Niemców quasi‐państwa, zwanego niem. Generalgouvernement (pl. Generalne Gubernatorstwo), i.e. GG. Na obszarze niem. Reichskommissariat Ukraine biskupi UACP uznali się za następców PACP, której autokefalię przyznał Patriarchat Konstantynopolitański. Zaangażował się po stronie UACP, a to oznaczało wsparcie coraz bardziej radykalizującego się nacjonalistycznego ruchu ukraińskiego, w szczególności ludobójczego OUN.

W 1942 wziął udział w co najmniej dwóch synodach prawosławnych w Kowlu, pełniąc funkcję ich sekretarza. Krytykował zwolenników AUCP, nazywając ich „NKWD‐zistami w czarnych sutannach”.

Gdy pod koniec 1942 przemawiał na symbolicznym pogrzebie ofiar bolszewizmu zorganizowanym — zapewne za zgodą niemieckiego okupanta — w Kowlu, ok. 40% mieszkańców miasta, którzy tam rezydowali w 1939, już nie żyła. W 1942 bowiem, gdy w Kowlu odbywały się synody duchowieństwa debatującego nad przyszłością prawosławia na Wołyniu, Niemcy realizowali ludobójczy plan niem. «Endlösung der Judenfrage» (pl. Ostateczne rozwiązanie kwestii żydowskiej). Już kilka tygodni po rozpoczęciu okupacji niemieckiej, latem 1941, Niemcy — z udziałem kolaboracyjnej, ukraińskiej niem. Ukrainische Hilfspolizei (pl. Ukraińska Policja Pomocnicza), w niektórych regionach określana też jako niem. Schutzmannschaft (pl. Bataliony ochrony), i.e. Schuma — zamordowali w Kowlu ok. 1,000 Żydów, spośród ok. 15,000 przebywających wówczas w Kowlu, i.e. ok. 13,000 stałych mieszkańców miasta i ok. 2,000 uchodźców, którzy się tam znaleźli. Ukraińcy m.in. w oknie siedziby ukraińskiej spółdzielni w Kowlu wystawili głowę zamordowanego rabina hasydzkiej sekty Trisker.

W 05.1942 Niemcy utworzyli w Kowlu dwa getta, oba otoczone 2 m drewnianym płotem uwieńczonym drutem kolczastym. Bramy i płot dozorowane były przez niem. Ukrainische Hilfspolizei. 03‐05.06.1942, w pierwszej niem. Aktion (pl. akcja) Niemcy i niem. Ukrainische Hilfspolizei wywieźli z miasta koleją ok. 9,000 Żydów z pierwszego z gett — mężczyzn, kobiet, dzieci — i wszystkich zamordowali w dołach w piaskowni w wiosce Bachów, ok. 6 km na północ od Kowla. Ok. 300 zastrzelili podczas transportu. 19.08.1942 zamordowali ok. 6,500 Żydów z drugiego getta i ok. 150 Romów na cmentarzu żydowskim. Przez następne półtorej miesiąca Niemcy i Ukraińcy tropili i ścigali ukrywających się. Do 06.10.1942 zamordowali jeszcze ok. 2,000 osób, grzebiąc ich na cmentarzu rzymskokatolickim.

Razem Niemcy wraz z Ukraińcami zamordowali w Kowlu i okolicy ok. 18,000 Żydów, w tym ok. 3,000 Żydów z całego niem. Bezirk Kowel, także z jego parafialnych Siedliszcz, po czym mogli raportować, że okolice, według niemieckiej terminologii, stały się niem. Judenfrei (pl. wolne od Żydów).

Zaraz potem, w 02.1943, Roman Szuchewycz ps. „Taras Czuprynka”, komendant ukraińskiej, ludobójczej organizacji OUN/UPA, który w 1941 był członkiem ukraińskiej niem. Sondergruppe Nachtigall (pl. Grupa Specjalna Słowik) — jednostki niem. Wehrmacht (pl. Siły Zbrojne) biorącej udział w niemieckim ataku na Rosjan w 1941, oskarżanej o uczestnictwo w pogromie Żydów we Lwowie w 1941 — a później członkiem niem. Schutzmannschaftsbataillon 201 (pl. 201. Batalion Zespołu ochrony) — odpowiedzialnego za mordy Żydów i ludności cywilnej na terytorium Białorusi — wydał rozkaz: „Akcję wytępienia [Polaków] przeprowadzić należy na zasadach następujących: Wsie polskie mają być palone, ich zaś ludność wycinana w pień. Napady na miasta nastąpią w biały dzień, nie zaś w nocy. We wsiach mieszanych należy likwidować samą ludność polską, zagrody natomiast palić tylko w takich wypadkach, jeśli są one o 15 metrów i gdy w ogóle nie grozi przerzucenie się ognia na sąsiednie budynki ukraińskie. Ludność ukraińska otrzyma wskazówki co do miejsca, gdzie ma się zgrupować w czasie trwania napadu […] Za każdego Ukraińca zamordowanego czy to przez Polaków, czy też Niemców stracić 100 (stu) Polaków”.

Był to de facto sygnał do rozpoczęcia «Genocidium Atrox» — i.e. ludobójstwa popełnionego przez Ukraińców na Polakach, zwanego „wołyńskim”.

I już w 03.1943 UPA wydało apel skierowany do członków kolaboracyjnej niem. Ukrainische Hilfspolizei o dezercję i wstępowanie w szeregi UPA. Być może nawet 10,000 bezrobotnych — po niem. «Endlösung der Judenfrage» — Ukraińców tak uczyniło.

Taktykę ludobójczych Ukraińców uszczegółowiał rozkaz dowódcy UPA na Wołyniu — od 11.1943 dowódcy grupy operacyjnej „UPA‐Północ” — Dmytro Kłaczkiwskiego ps. „Kłym Sawur” z 06.1943, który przewidując klęskę Niemiec w wojnie z Rosją, wyjaśniał i rozkazywał: „Powinniśmy przeprowadzić wielką akcję likwidacji polskiego elementu. Przy odejściu wojsk niemieckich należy wykorzystać ten dogodny moment dla zlikwidowania całej ludności męskiej w wieku od 16 do 60 lat […] Tej walki nie możemy przegrać, i za każdą cenę trzeba osłabić polskie siły. Leśne wsie oraz wioski położone obok leśnych masywów powinny zniknąć z powierzchni ziemi”.

Wołyń spłynął polską krwią. Dziesiątki tysięcy Polaków zostało przez Ukraińców zamordowanych — przy bierności Niemców — w niezwykle barbarzyński sposób. Setki wsi spłonęły.

Tak też stało się — prawd. w 09.1943 — w sąsiadujących z jego parafialnymi Siedliszczami wspomnianych już wioskach Czeremszanka i Piaseczno. W tej pierwszej, jak podają źródła „mieszkańcy tej wsi narodowości ukraińskiej, łącznie z kobietami, dziećmi i starcami, uzbrojeni w siekiery, widły, noże itp.

wymordowali […] łącznie 163 Polaków […] Wcześniej, gdy Polacy szykowali się do wyjazdu ‐ przestraszeni mordami w okolicy ‐ przyszła delegacja Ukraińców z zapewnieniami, że nic im nie grozi i mogą pozostać. Majątek zamordowanych został rozgrabiony”. W tej drugiej „upowcy i chłopi ukraińscy zarąbali siekierami, zakłuli nożami i innymi narzędziami co najmniej 94 Polaków”. Henryk Frantczak, ugodzony nożem 38 razy wspominał: „Była niedziela […] Miałem wtedy 13 lat. Wtem znienacka otoczyli nas uzbrojeni Ukraińcy mający maski na twarzach […] W mieszkaniu zaczęli tatusia bić, dźgać lufami w głowę. Na ten widok ja schowałem się za drzwi. Wkrótce jeden z bandytów znalazł mnie za drzwiami, chwycił za gardło i wyprowadził na dwór. Następnie przycisnął mnie do ściany domu i zaczął zadawać ciosy nożem w piersi. Czułem ból, jak gdyby silne ukąszenie muchy. Potem straciłem przytomność […] Jak we śnie widziałem, jak mordują moją mamę Stanisławę. Słyszałem jęki ojca. Kiedy stałem się bardziej przytomny […] ujrzałem leżącą matkę z ukośnie rozrąbaną głową. Dalej leżał i jęczał mój trzyletni braciszek Kazio. Miał wbity kołek w brzuch i tak konał przygwożdżony do ziemi […] Tak przeleżałem do rana […] Z rozprutego brzucha wychodziły mi kiszki, więc wziąłem ręcznik i przepasałem się nim”.

Nie jest jasne, czy był jeszcze wówczas w Siedliszczach. Źródła ukraińskie podają, że gdzieś w połowie 1943, „uciekając przed prześladowaniami okupanta”, opuścił wraz z rodziną parafię. W każdym razie w 10.1943 znalazł schronienie w klasztorze prawosławnym w oddalonych o ok. 20 km na wschód Mielcach.

Nie jest też jasne, kiedy nawiązał kontakt z ludobójczą OUN/UPA. Niektóre źródła ukraińskie podają, że już w 1943 „chodził po lesie z bronią w ręku”. Po przybyciu do Mielca, miał „wzywać wiernych do wstępowania do UPA i wspieranie OUN/UPA w walce z Niemcami, a potem z Rosjanami”. Miał już być wówczas aktywnym członkiem ludobójczej OUN/UPA ps. „Gawrylenko” — później przyjął ps. ukr. „Сковорода” (pl. „Patelnia”).

W 11.1943 miał brać udział w zebraniach lokalnych przywódców ludobójczego OUN/UPA, na których otrzymać miał zadanie „organizowania duchowieństwa prawosławnego” w walce o Ukrainę. Spotkać się miał nawet z ludobójcą Dmytro Kłaczkiwskim ps. „Kłym Sawur”. Przyjął też kolejny pseudonim „Nestor Bondarenko”.

Dalsze losy niejasne. Ukraińskie źródła oparte są głównie o szczątkowe akta z jego przesłuchań przez rosyjskie NKWD, o akta innych prawosławnych kapłanów aresztowanych i sądzonych przez Rosjan, w których jest wymieniany.

Prawd. więc 11‐12.02.1944, wobec zbliżania się frontu rosyjsko–niemieckiego — m.in. już 02.02.1944 Rosjanie, w trakcie ofensywy zwanej operacją dnieprowsko–karpacką, zdobyli Łuck — rosyjscy partyzanci, i.e. rosyjscy zrzutkowie–sabotażyści działający za linią frontu, wkroczyli do wsi Mielce i do klasztoru prawosławnego. De facto aresztowali przebywających tam prawosławnych kapłanów, w tym i jego.

Prawd. w 04.1944, gdy Rosjanie podeszli pod Kowel i rozpoczęli oblężenie tego miasta, partyzanci przekazali go w ręce ludobójczego rosyjskiego NKWD.

Wielokrotnie przesłuchiwany, w Łucku, być może nawet w Kijowie. Według źródeł ukraińskich prawd. się załamał i zaczął współpracę z NKWD.

Wobec tego Rosjanie prawd. nie wszczęli wobec niego formalnego śledztwa i został w połowie 1944 zwolniony, z zadaniem przekazywania informacji o OUN/UPA i swojej Cerkwi.

Wydaje się jednak, że pod koniec 1944 zerwał współpracę z NKWD i zszedł do podziemia, do partyzantki ludobójczej OUN/UPA. Niektóre źródła twierdzą, że ukrywał się wraz ze swoimi dwoma siostrami.

Zginął w nieznanych okolicznościach w 1945‐1947. Prawd. został zamordowany przez ludobójczą OUN/UPA, która zorientowała się w jego kontaktach z rosyjskim NKWD.

12.10.2007 ludobójca Roman Szuchewycz został pośmiertnie nagrodzony tytułem Bohatera Ukrainy. W 12.2020 Rada Najwyższa Ukrainy w uchwale uznała ludobójcę Dymitra Kłaczkiwskiego „kierownikiem Ukraińskiej Powstańczej Armii na Wołyniu i uczestnikiem walk o niepodległość Ukrainy w XX wieku”. W kilku miejscowościach owym łac. „hostis humani generis” wystawiono pomniki i tablice pamiątkowe, nazwano szkoły ich imieniem.

łac. „O Tempora! O mores!”

Według innych źródeł aresztowany przez Rosjan ok. 1946. Oskarżony o to, że „w czasie okupacji niemieckiej sprawował duchową opiekę nad żołnierzami oddziałów UPA”. Rozstrzelany.