Proboszczem w Malinie zwanym Ruskim, niewielkiej wsi zamieszkałej w 1939 przez szacunkowo ok. 550 osób, w ok. 99% wyznania prawosławnego — prawd. we wsi mieszkało jeszcze kilku Polaków — położonej wówczas w pow. Dubno w polskim województwie wołyńskim, był od ok. 1937. Ok. 1 km na wschód znajdowała się kolonia Malin, zamieszkała wówczas przez szacunkowo ok. 530 osób, w tym stanowiących ok. 94% mieszkańców prawosławnych potomków czeskich kolonistów z XIX w., i.e. z czasów rządów zaborczej Austro–Węgierskiej Monarchii — i dlatego zwana Czeskim Malinem — oraz ok. 30 Polaków.

Posługiwał tam też w czasie rosyjskiej okupacji, po niemieckiej i rosyjskiej inwazji Polski w 09.1939 i rozpoczęciu II wojny światowej, gdy okupacyjne władze rosyjskie przymusowo wcieliły wszystkich kapłanów prawosławnych do Cerkwi Rosyjskiej Patriarchatu Moskiewskiego.

Po niemieckim ataku 22.06.1941 na uprzedniego sojusznika, Rosjan, i rozpoczęciu okupacji niemieckiej, obie wsie weszły w skład niem. Bezirk Dubno (pl. powiat Dubno) w niem. Generalbezirk Wolhynien–Podolien (pl. Okręg generalny Wołyń–Podole) okupacyjnego niem. Reichskommissariat Ukraine (pl. Komisariat Rzeszy Ukraina).

Nie jest jasne, do jakiej frakcji Cerkwi prawosławnej wstąpił. Jedną z nich była Autonomiczna Ukraińska Cerkiew Prawosławna AUCP, której kanoniczne proklamowanie ogłosił 18.08.1941 synod ukraińskich biskupów prawosławnych w Ławrze Poczajowskiej. AUCP dążyła do autokefalii, i.e. usamodzielnienia, ale uznając zwierzchnictwo Patriarchatu Moskiewskiego. 08‐10.02.1942 wszelako, inna grupa biskupów prawosławnych, oznajmiła powstanie Ukraińskiej Autokefalicznej Cerkwi Prawosławnej UACP, pod auspicjami Polskiej Autokefalicznej Cerkwi Prawosławnej PACP, która z kolei jeszcze w 1940 złożyła akt lojalności wobec niemieckiego ludobójcy Hansa Franka, niem. Generalgouverneur (pl. Generalny Gubernator) okupowanego i zarządzanego przez Niemców quasi‐państwa, zwanego niem. Generalgouvernement (pl. Generalne Gubernatorstwo), i.e. GG. Na obszarze niem. Reichskommissariat Ukraine biskupi UACP uważali się za następców PACP, której autokefalię przyznał Patriarchat Konstantynopolitański.

Obie strony były w mocnym konflikcie, gdy w 02.1943, Roman Szuchewycz ps. „Taras Czuprynka”, komendant ukraińskiej, ludobójczej organizacji OUN/UPA, który w 1941 był członkiem ukraińskiej niem. Sondergruppe Nachtigall (pl. Grupa Specjalna Słowik) — jednostki niem. Wehrmacht (pl. Siły Zbrojne) biorącej udział w niemieckim ataku na Rosjan w 1941, oskarżanej o uczestnictwo w pogromie Żydów we Lwowie w 1941 — a później członkiem niem. Schutzmannschaftsbataillon 201 (pl. 201. Batalion Zespołu ochrony) — odpowiedzialnego za mordy Żydów i ludności cywilnej na terytorium Białorusi — wydał rozkaz: „Akcję wytępienia [Polaków] przeprowadzić należy na zasadach następujących: Wsie polskie mają być palone, ich zaś ludność wycinana w pień. Napady na miasta nastąpią w biały dzień, nie zaś w nocy. We wsiach mieszanych należy likwidować samą ludność polską, zagrody natomiast palić tylko w takich wypadkach, jeśli są one o 15 metrów i gdy w ogóle nie grozi przerzucenie się ognia na sąsiednie budynki ukraińskie. Ludność ukraińska otrzyma wskazówki co do miejsca, gdzie ma się zgrupować w czasie trwania napadu […] Za każdego Ukraińca zamordowanego czy to przez Polaków, czy też Niemców stracić 100 (stu) Polaków”.

Był to de facto sygnał do rozpoczęcia «Genocidium Atrox» — i.e. ludobójstwa popełnionego przez Ukraińców na Polakach, zwanego „wołyńskim”.

Zaraz potem, w 03.1943 UPA wydało apel skierowany do członków kolaboracyjnej niem. Ukrainische Hilfspolizei (pl. Ukraińska Policja Pomocnicza), w niektórych regionach określanej też jako niem. Schutzmannschaft (pl. Bataliony ochrony), i.e. Schuma, która współuczestniczyła w realizacji niemieckiego, ludobójczego planu niem. «Endlösung der Judenfrage» (pl. Ostateczne rozwiązanie kwestii żydowskiej) — m.in. współuczestniczyła w eksterminacji Żydów z oddalonego ok. 40 km na południe powiatowego Dubna, gdy w czterech niem. Aktion (pl. akcja) Niemcy, wraz z niem. Ukrainische Hilfspolizei, a także niem. Jüdischer Ordnungsdienst (pl. Żydowska Służba Porządkowa), zamordowali w 1942 w okolicy Dubna wszystkich, i.e. ok. 11,000, żydowskich mieszkańców getta, w tym małe dzieci, które po prostu wpychano do dołów śmierci, po czym obrzucano je granatami — o dezercję i wstępowanie w szeregi UPA. Być może nawet 10,000 Ukraińców tak uczyniło.

Taktykę ludobójczych Ukraińców uszczegółowiał rozkaz dowódcy UPA na Wołyniu, Dmytro Kłaczkiwskiego ps. „Kłym Sawur” z 06.1943, który przewidując klęskę Niemiec w wojnie z Rosją, wyjaśniał i rozkazywał: „Powinniśmy przeprowadzić wielką akcję likwidacji polskiego elementu. Przy odejściu wojsk niemieckich należy wykorzystać ten dogodny moment dla zlikwidowania całej ludności męskiej w wieku od 16 do 60 lat […] Tej walki nie możemy przegrać, i za każdą cenę trzeba osłabić polskie siły. Leśne wsie oraz wioski położone obok leśnych masywów powinny zniknąć z powierzchni ziemi”.

Wołyń spłynął polską krwią. Dziesiątki tysięcy Polaków zostało przez Ukraińców zamordowanych — przy bierności Niemców — w niezwykle barbarzyński sposób. Setki wsi spłonęły.

I wówczas, w 1943, został zamordowany, w nieznanych okolicznościach.

Źródła prawosławne podają, iż został spalony w cerkwi, wraz z parafianami.

Jego śmierć najprawdopodobniej jest związana z wydarzeniami w Malinie 13.07.1943. Było to dwa dni po tzw. „krwawej niedzieli”, gdy ludobójcy z OUN/UPA zaatakowali ok. 99 polskich miejscowości, mordując w barbarzyński sposób ponad 10,000 Polaków, mężczyzn, kobiety, dzieci, paląc domy, gospodarstwa, kościoły. W następnych dniach ludobójcy ukraińscy kontynuowali akcję. Większość mordów wszelako miała wówczas miejsce na zachód od niem. Bezirk Dubno, w niem. Bezirk Gorochow (pl. powiat Horochów) i niem. Bezirk Wladimir–Wolynsk (pl. powiat Włodzimierz Wołyński).

Ok. tydzień wcześniej przez Malin i okolice przedzierał się oddział ok. 2,000 rosyjskich partyzantów, pod dowództwem ukraińskiego komunisty, Sidora Kowpaka. Otrzymawszy rozkaz zorganizowania rosyjskiej partyzantki na obszarze zachodniej Ukrainy oraz dywersji na liniach komunikacyjnych i zaopatrzeniowych niemieckich armii — front walk niemiecko–rosyjskich znajdował się wówczas na tzw. łuku kurskim — partyzanci Kowpaka, poczynając od 12.06.1943, przedzierali się z południowej Białorusi w kierunku Stanisławowa i Karpat. Oddział przebył ponad 2,000 km, niszcząc 19 niemieckich transportów kolejowych i 51 składów, wysadzając 52 mosty oraz prowadząc sabotaż w elektrowniach i punktach wydobycia ropy w Borysławsko–Drohobyckim Zagłębiu Naftowym. Mniej więcej w połowie drogi przeszedł przez Wołyń w okolicy Malina, gdzie partyzanci zostali przyjęci i nakarmieni.

Prawd. dlatego owego 13.07.1943 w Malinie pojawił się ok. 1,500 osobowy oddział niemiecki. Źródła nie podają nazwy jednostki, wskazując aliści, że prawd. był to oddział niem. Die Schutzstaffel der NSDAP (pl. Oddział ochronny NSDAP), i.e. «SS», paramilitarnej formacji podległej rządzącej w Niemczech Narodowosocjalistycznej Niemieckiej Partii Robotników NSDAP, z oddalonej o ok. 15 km Ołyki. Być może wśród jego członków były osoby pochodzenia polskiego i ukraińskiego.

Niemcy otoczyli obie miejscowości, po czym zagnali mieszkańców Malina Czeskiego na plac w Malinie Ruskim. Strzelali do uciekających i próbujących się ukryć. Następnie mężczyzn oraz niektóre kobiety zagonili do cerkwi, szkoły i kilku innych budynków, po czym je podpalili. Próbujących się wydostać mordowano z karabinów maszynowych. Kobiety i dzieci zagoniono z powrotem do Malina Czeskiego. Tam wszystkich zamordowano, podpalając kolonię. W końcu podpalono wszystkie chaty w Malinie Ruskim.

Jak podają źródła Niemcy zamordowali wówczas 374 Czechów — w tym 104 mężczyzn, 161 kobiet, 65 chłopców i 40 dziewczynek poniżej 14 roku życia, mieszkańców Malina Czeskiego (mieszkać miało w nim wówczas 444 Czechów i 26 Polaków) — oraz wspomnianych 26 Polaków. Śmierć poniosło także 132 ukraińskich mieszkańców Malina Ruskiego.

Prawd. był jedną z ukraińskich ofiar zamordowanych w Malinie Ruskim — spalony w swojej cerkwi.

Według niektórych źródeł miał przeżyć i być zesłanym, wraz z dwojgiem dorosłych dzieci, po niemieckiej klęsce i rozpoczęciu w 1944 kolejnej okupacji rosyjskiej, ok. 3,000 km na wschód, do rosyjskiego okręgu tiumeńskiego — być może dlatego, że jego córka była członkiem ludobójczej OUN/UPA i/lub że był zwolennikiem Ukraińskiej Autokefalicznej Cerkwi Prawosławnej UACP. Dalsze losy nieznane.