Od 1934 posługiwał jako ekspozyt parafii Rosochowaciec w Bieniawie, wówczas w polskim pow. Podhajce woj. tarnopolskiego. W wiosce Bieniawa, ok. 25 km na południe od Tarnopola i ok. 20 km na wschód od Podhajec, w 1939 mieszkało szacunkowo ok. 1,250 osób, z czego rzymskokatoliccy Polacy stanowili ok. 68%, greckokatoliccy Ukraińcy ok. 31%. Poza tym w wiosce żyło kilkoro Żydów. Do wiernych jego kuracji w 1938 należały 1,322 osoby.

Po niemieckim i rosyjskim najeździe na Polskę w 09.1939 i rozpoczęciu II wojny światowej — w rezultacie ludobójczej umowy niemiecko–rosyjskiej z 23.08.1939, zwanej paktem Ribbentrop–Mołotow, potwierdzonej 28.09.1939 tzw. „Traktatem o granicach i przyjaźni Niemcy–Rosja”, zwanym też 2. paktem Ribbentrop–Mołotow — okolica okupowana była przez Rosjan. Wyjechał wówczas w rodzinne strony, ok. 70 km na północ, w okolice Złoczowa. Jak podaje jedno ze źródeł „Został upomniany w lwowskiej kurii. Zarzucono mu, że uciekł i zostawił swoich parafian”. Wrócił więc po kilku miesiącach, ale prawd. nie mógł zamieszkać w budynku probostwa, który zajęty zostal przez ludobójcze rosyjskie NKWD. Zamieszkał więc u znajomej rodziny ukraińskiej, która wszelako po jakimś czasie — zastraszana przez ukraińskich sąsiadów — musiała odmówić mu noclegów. Odtąd, prawd.do końca okupacji rosyjskiej, rezydował w domach polskich mieszkańców Bieniawy.

Rosjanie represjom poddali szczególnie Polaków, dokonując aresztowań polskiej inteligencji, nauczycieli, lekarzy, ziemian, urzędników państwowych, leśników, policjantów, a także rodzin polskich wojskowych. Wielu innych Polaków stało się ofiarami czterech wielkich fal deportacji „na Syberię”. W relacjach często pojawia się informacja, iż „przychodzili nocą, bez uprzedzenia i zabierali całe rodziny, od niemowląt po staruszków”. „Gdy wyszliśmy na podwórze matce pozwolili zajrzeć do skrzyni — była niestety pusta, bo nasi sąsiedzi zdążyli ją już opróżnić. Praktycznie nie zabraliśmy niczego, bo nie pozwolili nam poruszać się po domu […] Były wtedy duże zaspy i silny mróz”. Tylko w pierwszej wielkiej deportacji, ok.10.02.1940 wywieziono „na Syberię” ok. 140,000 Polaków, w tym 15 polskich rodzin z jego Bieniawy. Ponadto 150,000‐200,000 mężczyzn wcielono do armii rosyjskiej, a ok. 100,000 zmuszono do pracy na rzecz przemysłu rosyjskiego, głównie w kopalniach Zagłębia Donieckiego, w zakładach przemysłu ciężkiego na Uralu i na Syberii. Następnie rozpoczęła się inwigilacja księży i zakonników. Na duchowieństwo nałożono wysokie podatki, usunięto nauczanie religii ze szkół.

Po niemieckim ataku 22.06.1941 na uprzedniego sojusznika, Rosjan, po rozpoczęciu okupacji niemieckiej, kuracja Bieniawa znalazła się w niem. Kreishauptmannschaft Brzeżany (pl. powiat Brzeżany), wchodzącego w skład niem. Distrikt Galizien (pl. Dystrykt Galicja), części rozszerzonego na Galicję okupowanego i zarządzanego przez Niemców quasi‐państwa, zwanego niem. Generalgouvernement (pl. Generalne Gubernatorstwo), i.e. GG, rozszerzonego o Galicję Wschodnią.

Prawd. wówczas wznowił budowę murowanego kościoła, w miejsce drewnianej, tymczasowej kaplicy, wystawionej przez Polaków w 1921.

Został też kapelanem powołanej 14.02.1942 polskiej kospiracyjnej Armii Krajowej AK (część Polskiego państwa Podziemnego) — być może nawet wcześniej był już kapelanem Związku Walki Zbrojnej ZWZ, na bazie którego utworzono AK — największego ruchu oporu w okupowanej Europie, w stopniu kapitana. Bieniawa podlegała Obwodowi ZWZ‐AK Podhajce, wchodzącego w skład Inspektoratu AK Brzeżany w Okręgu AK Tarnopol.

Okres 1941‐1943 znaczony był wszelako w szczególności eksterminacją Żydów. Od początku 1942 Niemcy realizowali ludobójczy plan niem. «Endlösung der Judenfrage» (pl. Ostateczne rozwiązanie kwestii żydowskiej), który w GG nosił kryptonim niem. «Aktion Reinhardt» (pl. Akcja Reinhardt). Lokalnym centrum żydowskiej społeczności były powiatowe Podhajce, gdzie w 1939 mogło żyć ok. 3,400 Żydów, i.e. ok. 55% mieszkańców. Tam już w 07.1941 Niemcy powołali — zgodnie z obowiązującymi w GG niemieckimi rozporządzeniami — niem. Judenrat (pl. Rada Żydowska), odpowiedzialną za społeczność żydowską, mającą do pomocy powołaną przez siebie niem. Jüdischer Ordnungsdienst (pl. Żydowska Służba Porządkowa). Potem de facto zabronili Żydom opuszczania miasteczka bez pozwolenia, bowiem od 25.10.1941 zaczął obowiązywać dekret niem. Generalgouverneur (pl. Generalny Gubernator) GG, Hansa Franka, zgodnie z którym „Żydzi, którzy bez upoważnienia opuszczają wyznaczoną im dzielnicę, podlegają karze śmierci. Tej samej karze podlegają osoby, które takim Żydom świadomie dają kryjówkę”, oraz „Podżegacze i pomocnicy podlegają tej samej karze jak sprawca, czyn usiłowany karany będzie jak czyn dokonany. W lżejszych wypadkach można orzec ciężkie więzienie lub więzienie”. 21.09.1942 Niemcy, ze wsparciem ukraińskiej, kolaboracyjnej niem. Ukrainische Hilfspolizei (pl. Ukraińska Policja Pomocnicza), działającej też jako niem. Schutzmannschaft (pl. Bataliony ochrony), i.e. Schuma — która brać udział miała we wszystkich takich niem. Aktion (pl. akcja) — a także niem. Jüdischer Ordnungsdienst, zagnali na stację kolejową ok. 1,000 Żydów, skąd wywieziono ich na śmierć, do niem. Vernichtungslager (pl. obóz zagłady) VL Belzec. Przy okazji ok. 50 Żydów zamordowano na cmentarzu żydowskim. Zaraz potem formalnie utworzono w Podhajcach getto, początkowo o charakterze „otwartym”, bez ograniczającego płotu. 30.10.1942 miała miejsce druga niem. Aktion. Do VL Belzec wywieziono ponad 1,200 Żydów, a kilkudziesięciu zamordowano podczas zagonu. W tym samym mniej więcej okresie do getta przygnano Żydów z otaczających wsi, w tym prawd. z Bieniawy, a w 12.1942 getto — ok. 2,500 osób — „zamknięto”, i.e. otoczono drewnianym płotem, zwieńczonym drutem kolczastym. 12.04.1943 ok. 40‐50 chorych Żydów zamordowano na cmentarzu żydowskim. Likwidacja getta nastąpiła 06.06.1943. Niemcy i niem. Ukrainische Hilfspolizei zamordowali wówczas ok. 1,070 Żydów w dwóch rowach wykopanych w części Podhajec zwanej Starym Miastem. 08.06.1943 zdołano wyciągnąć z ukrycia ok. 750 Żydów, obiecując im przeniesienie do Tarnopola. Wszystkich wyprowadzono poza miasteczko i w pobliżu oddalonej o ok. 2 km wioski Zahajce Niemcy i Ukraińcy dokonali ich mordu. W ciągu następnych kilku miesięcy Niemcy i niem. Ukrainische Hilfspolizei systematycznie przeszukiwali getto polując na Żydów. Ok. 300 schwytanych zamordowano na cmentarzu żydowskim. Władze niemieckie mogły zadeklarować, że Podhajce i okolice były niem. „Judenfrei” (pl. „wolne od Żydów”).

W niewielkiej Bieniawie, w której 01.03.1943 mieszkało ledwie 1,126 osób, z czego — po wywózkach „na Syberię” — prawd. ok. 50% stanowili Polacy, i wszyscy się dobrze znali i doskonale wiedzieli, co robią sąsiedzi, Anna Urban i jej syn Jan, polscy mieszkańcy, ukrywali Żydów. W 1983 Instytut Pamięci Męczenników i Bohaterów Holokaustu Jad Waszem w Jerozolimie uhonorował ich za to tytułami „Sprawiedliwych wśród Narodów Świata”.

W tym samym czasie, i.e. w 02.1943, w oddalonym o ok. 150 km na północ Wołyniu, Roman Szuchewycz ps. „Taras Czuprynka”, komendant ukraińskiej, ludobójczej organizacji OUN/UPA, który w 1941 był członkiem ukraińskiej niem. Sondergruppe Nachtigall (pl. Grupa Specjalna Słowik) — jednostki niem. Wehrmacht (pl. Siły Zbrojne) biorącej udział w niemieckim ataku na Rosjan w 1941, oskarżanej o uczestnictwo w pogromie Żydów we Lwowie w 1941 — a później członkiem niem. Schutzmannschaftsbataillon 201 (pl. 201. Batalion Zespołu ochrony) — odpowiedzialnego za mordy Żydów i ludności cywilnej na terytorium Białorusi — wydał rozkaz: „Akcję wytępienia [Polaków] przeprowadzić należy na zasadach następujących: Wsie polskie mają być palone, ich zaś ludność wycinana w pień. Napady na miasta nastąpią w biały dzień, nie zaś w nocy. We wsiach mieszanych należy likwidować samą ludność polską, zagrody natomiast palić tylko w takich wypadkach, jeśli są one o 15 metrów i gdy w ogóle nie grozi przerzucenie się ognia na sąsiednie budynki ukraińskie. Ludność ukraińska otrzyma wskazówki co do miejsca, gdzie ma się zgrupować w czasie trwania napadu […] Za każdego Ukraińca zamordowanego czy to przez Polaków, czy też Niemców stracić 100 (stu) Polaków”.

Był to de facto sygnał do rozpoczęcia «Genocidium Atrox» — i.e. ludobójstwa popełnionego przez Ukraińców na Polakach, zwanego „wołyńskim”.

Zaraz potem, w 03.1943 UPA wydało apel skierowany do członków kolaboracyjnej niem. Ukrainische Hilfspolizei o dezercję i wstępowanie w szeregi UPA. Być może nawet 10,000 Ukraińców tak uczyniło.

Wołyń spłynął polską krwią. Dziesiątki tysięcy Polaków zostało przez Ukraińców zamordowanych — przy bierności Niemców — w niezwykle barbarzyński sposób. Setki wsi spłonęły.

Choć rozkaz Szuchewycza formalnie nie był skierowany do oddziałów niem. Ukrainische Hilfspolizei w niem. Distrikt Galizien — tam bowiem w 1943 ludobójcza OUN nie powołała zbrojnego ramienia pod nazwą UPA, ale formowała oddziały zbrojne pod eufemistyczną nazwą, dla „zmylenia” Niemców, ukr. Українська Народна Самооборона (pl. Ukraińska Narodowa Samoobrona), i.e. UNS — ale de facto również i tam ludobójcy ukraińscy, „bezrobotni” po zakończeniu niem. «Aktion Reinhardt», dezerterowali i wstępowali do UNS. Ale w 12.1943 — gdy stało się jasne, że Niemcy wojnę na wschodzie przegrywają, i.a. 24.12.1943 rozpoczęła się wielka ofensywa rosyjska zwana operacją dnieprowsko–karpacką — UNS został formalnie przekształcony w jednostkę ludobójczej OUN/UPA „UPA‐Zachód”. W 01.1944 jego dowódcą został inny z ukraińskich „wychowanków” niem. Sondergruppe Nachtigall i niem. Schutzmannschaftsbataillon 201, degenerat Wasyl Sydor ps. „Szełest”, który prawie natychmiast rozkazał „nieustannie uderzać w Polaków aż do wyniszczenia ich do ostatniego z tych ziem”. «Genocidium Atrox» rozpoczęło się w niem. Distrikt Galizien.

UNS/UPA nie miała zresztą wtedy nic innego do roboty, bowiem — jak potwierdza to nawet ukraińska Wikipedia — „podczas ostatnich miesięcy 1943 oddziały UNS nie prowadziły operacji zbrojnych w związku z wprowadzeniem 02.10.1943 przez Niemców w Galicji systemu [odpowiedzialności zbiorowej] egzekucji 10 zakładników za zabójstwa każdego żołnierza niemieckiego lub przedstawiciela władz”. Polacy nie uczestniczyli w strukturach niemieckiej okupacyjnej władzy. A Niemcy zachowywali się wobec ludobójczych aktów UNS/UPA pasywnie, nie podejmując w zasadzie większych operacji przeciw Ukraińcom.

W okolicy Podhajec rozkazy ludobójcy Sydora realizował jeszcze inny degenerat, dowódca Okręgu Wojskowego UPA WO‐3 „Łysonia”, Emilian (Omelian) Polowy ps. „Ostap”, o „ścieżce kariery” identycznej, jak jego przełożeni — i.e. przez niem. Sondergruppe Nachtigall i niem. Schutzmannschaftsbataillon 201, gdzie doświadczenia nabywali przy eksterminacji Żydów. Jeden z ukraińskich mieszkańców wioski Białokrynica, ok. 15 km od Bieniawy, po latach wspominał — po ucieczce na emigrację w Kanadzie — że „w połowie 1943 zaczęto tworzyć oddziały UPA [i.e. UNS]. Z nich sformowano sotnię z samych mieszkańców powiatu podhajeckiego […] W listopadzie–grudniu 1943 i styczniu 1944 [odbywali] szkolenie wojskowe na Wołyniu we wsi Dermań”, w tej samej miejscowości, w której OUN/UPA w 1943 wymordowała ok. 190 jej polskich mieszkańców.

Mordy Polaków rozpoczęły się już w ostatnim kwartale 1943, a nasiliły się na początku 1944. Niektóre źródła podają, że już w 1943 miał być „wydany na niego zaoczny wyrok śmierci”. Jednocześnie w tym samym 1943 miał otrzymać niemiecki nakaz opuszczcznia plebanii. „Zamieszkał najpierw w mieszanym domu. Gospodyni była Polką, a jej mąż Ukraińcem. Po kilku tygodniach musiał ich opuścić. Gospodarze bali się innych Ukraińców. [Prawd. w 01.1944] trafił do domu Anny i Wacława Szpulaków.

Dzień ksiądz spędzał w kościele lub w domu. Nocami, razem z Wacławem Szpulakiem, szli na strych”. Podobnie było w innych polskich domach. Współczesne źródło tak literacko opisuje atmosferę w wiosce: „Młodzi chłopcy z kilku okolicznych wsi, pod wodzą starszych, zorganizowali się w zbrojny oddział. Polacy nazwali go bandą. Nocami oddział nawiedzał polskie domy głównie po to, żeby zabrać dobytek. Padały słowa: "Dzień jest wasz, ale noc i las są nasze. Uważajcie". Dlatego Polacy dnie spędzali w domach, a na spoczynek często szli na strychy, do stodół, komórek. Nikt nie wiedział, jak może się skończyć wizyta po zmroku”.

Docierały do nich bowiem informacje, że ukraińskie ataki mogły nie kończyć się tylko „nawiedzeniem polskich domów”. ok. 15.01.1944 dotarła pewnie do nich wiadomość, że w oddalonej o ok. 35 km na południowy zachód wsi Markowa ludobójcy ukraińscy zamordowali ok. 57 Polaków, w tym miejscowego proboszcza, o. Ignacego Mikołaja Ferenca. A bliżej, bo w oddalonych o ok. 9 km na północ Kupczyńcach nad Strypą, w 11.1944, i.e. w święto narodowe Polski, Ukraińcy zamordowali co najmniej 11 osób, w tym „9‐osobową rodzinę polską: 53‐letniego Kazimierza Poprowskiego, 47‐letnią żonę Pelagię, synów: 5‐letniego Dawida, 8‐letniego Włodzimierza, 10‐letniego Jana i 16‐letniego Mikołaja, córki: 1‐roczną Marię, 6‐letnią Anastazję i 14‐letnią Olgę”.

Ataki na Polaków w wioskach położonych nad Strypą, nad którą położona jest też Bieniawa, nasiliły się na początku 02.1944. Zbliżał się wszak koniec ukr. Мясопуст (pl. karnawał), w kościele greckokatolickim przypadający w tym roku 28.02.1944, i.e. w ukr. Чистий понеділо (pl. Czysty Poniedziałek), a w kościele rzymskokatolickim w Środę Popielcową 23.02.1944. I tak w nocy 09‐10.02.1944, w Sosnowie, ok. 4 km na południe od Bieniawy, „Ukraińcy zamordowali 10 Polaków (w tym małżeństwo i 4‐osobową rodzinę) oraz na osiedlu Studynka spalili żywcem w budynku 4‐osobową rodzinę Sychodulskich z 2 dzieci, a także zamordowali 2 dalsze osoby; łącznie zginęło 16 Polaków”.

13.02.1944, w niedzielę, przyszła kolej na Bieniawę. Jedna z relacji opisuje wydarzenie tak: „Na dworze panował mocny mróz. Do wsi zbliżał się ze wschodu front. Na Podolu od trzech lat siedzieli Niemcy. W Bieniawie się nie pojawili. Tu panowali Ukraińcy. Wszystko według zasady: "noc i las…".

Ksiądz wrócił z kościoła i powiedział, że więcej na strychu spać nie będzie, bo jest zmęczony, przemarznięty i nawet śpiewać nie może potem w czasie mszy. Stwierdził, że tej nocy zostanie w domu. Wacław Szpulak rzucił: — "Może ksiądz, mogę i ja"”.

Polski Komitet Opiekuńczy PolKO z Brzeżan — agendy jedynej polskiej organizacji charytatywnej, i.e. Rady Głównej Opiekuńczej RGO, której Niemcy pozwolili na funkcjonowanie w GG — w piśmie z 25.02.1944 tak pisał do Delegata RGO we Lwowie: „W poniedziałek 14 lutego 1944 r. najechało kilkunastu terrorystów ukraińskich na wieś Bieniawę w powiecie podhajeckim. Byli oni ubrani w niemieckie mundury i uzbrojeni w broń palną. Mówili złym językiem polskim […] Kilku z nich otoczyło dom Szpulaka Wacława, lat około 40, u którego mieszkał od miesiąca miejscowy proboszcz ks. Żygiel Władysław, lat 38 ze Złoczowa”.

Świadek wydarzeń z rodziny Szpulaków wspominała: „Koło 22 usłyszeliśmy stukanie do drzwi. Ojciec zdziwił się, że tak wcześnie ktoś przyszedł po konie. Po chwili znów mocniejsze stukanie. Zaświecili tak mocną lampą w okno, że igły na podłodze można by zbierać. Wyjrzałam. Na zewnątrz było sporo ludzi.

Mama poszła otworzyć, ale oni byli już w środku. Wyłamali drzwi. Większość została na dworze, a kilka osób, mówiących po polsku i w polskich przedwojennych mundurach, ruszyło prosto do pokoju księdza. Stanęli pod obitymi blachą drzwiami i zaczęli walić kolbami karabinów.

On nie otwierał […] Matka rozmawiała z nimi, siostry Anna i Janina truchlały, pięcioletni malec, który spał z ojcem, siedział na łóżku. Wacław Szpulak zakopał się w pierzynie. Najmłodszy z rodzeństwa, kilkumiesięczny Zbyszek, jako jedyny nie zdawał sobie sprawy z tego, co się dzieje”.

Relacja PolKO kontynuuje: „W sieniach dali wystrzał na postrach, wobec czego ksiądz Żygiel otworzył im drzwi.

Ukraińcy wpadli wtedy do pokoju i zastrzelili gospodynię księdza Marię, niewiadomego nazwiska, po czym usiłowali i porwać księdza i uprowadzić go w pola.

Ksiądz Żygiel począł się prosić, żeby darowali mu życie, oddawał im pieniądze, odzież, obuwie i całe urządzenie domowe, napastnicy jednak na jego prośby i łzy odpowiedzieli, że "my nie chcemy nic, tylko twojej duszy", po czym zaczęli go wyciągać przemocą z pokoju”.

Wspomniany świadek tak to zapamiętała: „Stał w tych oficerskich butach, rajtkach [i.e. żołnierskich spodniach zwężanych tak, by weszły w cholewy] i koszuli. Kazali mu się ubrać. Powiedzieli, że jest aresztowany i zabierają go do Podhajec. Próbowali założyć mu płaszcz.

On zapierał się. Nie mogli mu dać rady, bo to były w większości chłopaki, a on postawny, silny, 42‐letni chłop zaparł się o framugę.

Mamie kazali zgasić światło. Ksiądz nagle zaczął krzyczeć. Tak strasznie — jak nieczłowiek. Chwilę potem usłyszeliśmy strzał.

On zwalił się z nóg, a obcy pootwierali wszystkie drzwi i wyszli.

Odeszli razem z tymi wszystkimi, którzy stali na podwórku. Mama kazała mi iść pozamykać, ale się bałam. Ksiądz został tam, gdzie upadł — w progu. Obok niego leżała gospodyni, której jeden z obcych przebił kark bagnetem (prawdopodobnie dlatego ksiądz krzyczał)”.

A współczesny felietonista tak opisuje ostatnie chwile jego życia: „Byli to młodzi, w większości kilkunastoletni chłopcy. Usiłowali uprowadzić swoją ofiarę, ale nie starczyło im siły fizycznej, aby ruszyć z miejsca zapartego o framugę drzwi rosłego mężczyznę. Ks. Władysław stał w drzwiach w błyszczących oficerskich butach, w bryczesach i białej koszuli przyjmując żołnierską postawę. W tym momencie zdesperowany morderca oddał do swej ofiary z broni palnej trzy strzały z odległości jednego metra — jeden strzał w głowę i dwa w pierś ze skutkiem śmiertelnym. Ofiara z łoskotem pada na ziemię i kończy życie”.

Raport PolKO konkluduje: „Po tryumfalnym objeździe całej wsi, [banderowcy] odjechali w kierunku Bohatkowiec”. Tego dnia w Bieniawie ludobójcy ukraińscy zamordowali ok. 25‐28 Polaków.

Inny świadek uzupełnia: „Leżeli tak trzy dni, bo rodzice pojechali do Podhajec i tam dowiedzieli się, że ma przyjechać jakaś komisja i zbadać sprawę. Nie przyjechali. Na podłodze została plama po krwi, której nie dało się zmyć. W czwartek był pogrzeb”.

Według wielu źródeł mordercą księdza był niejaki Paweł Pasiecznik. Jeden ze świadków kończy swą relację: „Kiedy zabił księdza, miał najwyżej 18 lat. Potem żył [w Bieniawie] ze świadomością tego, co zrobił. Kilka lat temu [i.e. w 1973] powiesił się, zostawiając list pożegnalny, w którym wyznał, że nie mógł wytrzymać wyrzutów sumienia”.

Po tym ataku ludobójcom ukraińskim pozostało jeszcze parę dni do Wielkiego Postu. Więc w Bohatkowcach, ok. 5 km na wschód o Bieniawy, „zamordowali 21 Polaków, w tym 8‐osobową rodzinę Rogalskich i 7‐osobową rodzinę Stachurskich”. W Małowodach, ok. 6 km na zachód, „zamordowali 4 Polaków, w tym 3‐osobową rodzinę: matkę o nazwisku Hawiak z małym dzieckiem spalili, jej bratu Władysławowi odcięli siekierą głowę i pozostawili na podwórzu, a tułów wrzucili do studni”. W Sokołowie, ok. 6 km na południe, „zamordowali 15 Polaków”. W Złotnikach, ok. 9 km na południe, 22.02.1944, ostatni dzień rzymskokatolickiego karnawału, „zamordowali 72 Polaków. Cudem ocalał ks. Ignacy Tokarczuk, późniejszy arcybiskup ordynariusz przemyski”. Wreszcie 23.02.1944, w rzymskokatolicką Środę Popielcową — grekokatolicy nadal cieszyli się ukr. Мясопуст — „w okrutny sposób zamordowali 15 Polaków; wydłubywali oczy, obcinali genitalia; ofiary konały przez kilka godzin”.

Murowany kościół, który budował w Bieniawie, służy dziś Kościołowi greckokatolickiemu. Nie został zwrócony Polakom i Kościołowi rzymskokatolickiemu. Kościół greckokatolicki istniejący w 1944 w Bieniawie uległ zniszczeniu podczas wkraczania do wsi wojsk rosyjskich. Jak podaje jedno ze źródeł „jeden z pocisków trafił w dach cerkwi, a znajdujący się pod cerkwią "upowski" magazyn broni eksplodował, doszczętnie niszcząc cały budynek”. Żaden zresztą kościół rzymskokatolicki, wystawiony wysiłkiem pokoleń Polaków w części archidiecezji lwowskiej dziś znajdującej się na Ukranie, którzy następnie deportowani zostali na ziemie zachodnie rosyjskiej republiki polskiej, zwanej „prl” — o ile nie zostali zamordowani przez ludobójcze OUN/UPA — nie został zwrócony Kościołowi katolickiemu. Wszystkie przejęte zostały przez inne Kościoły, w tym Kościół greckokatolicki. Żaden.

12.10.2007 ludobójca Roman Szuchewycz został pośmiertnie nagrodzony tytułem Bohatera Ukrainy. 10.12.2017, w imieniu „Rady Koordynacyjnej ds. Upamiętnienia Odznaczonych Rycerzy OUN i UPA”, ludobójca Wasyl Sydor odznaczony został pośmiertnie we Lwowie Srebrnym Krzyżem Zasługi Wojskowej UPA I klasy (nr 009). Degenerat Emilian Polowy też miał 14.01.1945 otrzymać Brązowy Krzyż Zasługi Wojskowej UPA. W kilku miejscowościach owym łac. „hostis humani generis” wystawiono pomniki i tablice pamiątkowe, nazwano szkoły i ulice ich imieniem.

łac. „O Tempora! O mores!”