Rzymskokatolicka Parafia
pw. św. Zygmunta
05-507 Słomczyn
ul. Wiślana 85
dekanat konstanciński
archidiecezja warszawska
pełna lista:
wyświetlKliknij by wyświetlić pełną listę
przeszukujKliknij by wyświetlić listę z selekcją kategorii
displayClick to display full list in English
searchClick to display selectable list in English
Martyrologium duchowieństwa — Polska
XX w. (lata 1914 – 1989)
dane osobowe
status
Służebnica Boża
nazwisko
USTYANOWICZ
inne wersje nazwiska
USTYNOWICZ
imiona
Matylda Stefania Anna
inne wersje imion
Anna
imiona zakonne
Maria Zofia od Serca Jezusowego
funkcja
siostra zakonna
wyznanie
Kościół łaciński (rzymskokatolicki) RKwięcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2014.09.21]
zakon
Zgromadzenie Sióstr Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny CSICwięcej na
www.niepokalanki.pl
[dostęp: 2012.11.23]
(i.e. Niepokalanki)
diecezja / prowincja
archidiecezja lwowskawięcej na
www.rkc.lviv.ua
[dostęp: 2013.05.19]
honorowe wyróżnienia
„Krzyż Zasługi” — Złotywięcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2021.12.19]
(05.09.1938)
Dyplom Uznania Komitetu Głównego Polskiego Czerwonego Krzyża PCK
(14.11.1922)
Odznaka Czerwonego Krzyża i.e. niem. Verdienste um das Rote Kreuz (Austro–Węgry) — Medal Srebrny Honorowywięcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2022.04.17]
(03.09.1915)
data i miejsce
śmierci
23.08.1944
Rusiłówdziś: grom. Potok Złoty, rej. Czortków, obw. Tarnopol, Ukraina
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.07.31]
alt. daty i miejsca
śmierci
08.1944
szczegóły śmierci
W czasie I wojny światowej, w latach 1915‐1916, w domu Zgromadzenia w Niżniowie, gdzie była przełożoną, wojskowe władze Cesarstwa Austro–Węgier prowadziły szpital polowy nr 1/13 (lazaret) — posługiwała w nim.
Po niemieckim i rosyjskim najeździe na Rzeczpospolitą w 09.1939 i rozpoczęciu II wojny światowej, po rozpoczęciu okupacji rosyjskiej, wyrzucona 07.10.1939 wraz ze współsiostrami przez Rosjan ze swego domu Zgromadzenia w Maciejowie. Mogła zabrać tylko rzeczy osobiste. W czasie okupacji rosyjskiej mieszkała we Lwowie, Kowlu i ponownie we Lwowie.
W 1941, już po niemieckim ataku 22.06.1941 na uprzedniego sojusznika, Rosjan, i rozpoczęciu okupacji niemieckiej, powróciła do domu macierzystego w Jazłowcu. Do 1939 ss. Niepokalanki CSIC prowadziły w Jazłowcu Zakład Naukowo–Wychowawczy, składający się z liceum ogólnokształcącego oraz seminarium gospodarczego wraz z internatem, uznawany za czołową żeńską szkołę średnią w Polsce. Okupant rosyjski Zakład w 1939 zamknął i zrabował. Dodatkowo zakonnice były de facto kustoszami i opiekunkami słynącego z łask, wykonanego z białego marmuru karraryjskiego, posągu Matki Bożej, zwanego „Matką Bożą Jazłowiecką”. Posąg poświęcił abp Zygmunt Szczęsny Feliński, dziś święty Kościoła Rzymskokatolickiego, który w 08.1883, tuż po zwolnieniu przez Rosjan z 20‐letniego zesłania do Jarosławia nad Wołgą, przybył do Jazłowca, wówczas będącego częścią zaborzej monarchii Austro–Węgierskiej. 09.07.1939, figurę koronował — szczerozłotą koroną, ozdobioną drogocennymi kamieniami — Prymas Polski, August kard. Hlond.
Stała się świadkiem uzewnętrznienia pierwszej wielkiej fali nienawiści ukraińskiej wobec ludności polskiej. Jazłowiec — ok. 13 km na południe od Buczacza, nad wpływającą do Dniestru rzeczką Strypa — w 1939 zamieszkiwało szacunkowo ok. 3,500 osób, w tym ok. 2,000 Polaków, rzymskokatolików, stanowiących ok. 58% większość, 25% Ukraińców i kilkuset, i.e. 18% Żydów. Wielu nauczycieli, oficerów i osadników wojskowych, działaczy politycznych, właścicieli majątków, biznesmenów, urzędników i innych majętnych osób, uznawanych za „wrogi i szkodliwy element”, zostało wywiezionych przez Rosjan w głąb Rosji, „na Syberię”, w szczególności ok. 10.02.1940, daty wielkiej deportacji Polaków. Gdy przyjechała do miasteczka — Jazłowiec wszedł w skład niem. Landkreis Czortków (pl. powiat Czortków), w ramach niem. Distrikt Galizien (pl. Dystrykt Galicja), części okupowanego i zarządzanego przez Niemców quasi‐państwa, zwanego niem. Generalgouvernement (pl. Generalne Gubernatorstwo), i.e. GG — polskie rodziny, także w Jazłowcu, leczyły jeszcze rany okupacji rosyjskiej. 28.09.1941 zamieściła w liście do przełożonej znamienny wpis: „Trzeba się oddać ludności miejscowej (to mówię o pracy wychowawczej) […] Szerzenie nienawiści do wszystkiego, co polskie, zdeprawowało do reszty ten lud nieszczęsny. Stosunki socjalne po tej wojnie jeszcze więcej świat zmienią niż po tamtej [i.e. I wojnie światowej]”.
Rosjanie zbiegli z Jazłowca 27.06.1941. Główny front walk ominął Jazłowiec, więc wobec początkowego braku znaczniejszych jednostek niemieckich w miasteczku, władzę natychmiast przejęli Ukraińcy. Powołali swój „zarząd gminy”, zorganizowali policyjne bojówki, które nazwali „Siczą Ukraińską”. Urządzili wielką manifestację, wspieraną przez miejscowego greckokatolickiego kapłana, na której wrzeszczeli ukr. „Смерть` Лахам та єврейкомуністом” (pl. „śmierć Lachom i żydokomunistom”). Aresztowano kilkunastu/kilkudziesięciu Polaków i zamknięto ich w areszcie zorganizowanym w klasztorze ss. Niepokalanek CSIC. Bito do krwi i nieprzytomności. Kobiety i mężczyzn. Co najmniej jednego zamordowano. Resztę zwolniono, gdy w miasteczku pojawili się walczący u boku Niemiec Węgrzy, których oddział stacjonował w oddalonym o ok. 10 km Potoku Złotym.
Gdy wreszcie rzeczywistą władzę w Jazłowcu objęli Niemcy, do ofiar represji dołączyli także Żydzi. Wprawdzie „Sicz Ukraińska” została rozwiązana, ale w jej miejsce powstała ukraińska, kolaboracyjna niem. Ukrainische Hilfspolizei (pl. Ukraińska Policja Pomocnicza), działająca jako niem. Schutzmannschaft (pl. Bataliony ochrony), i.e. Schuma. I natychmiast włączyła się w realizację kształtującego się niemieckiego, ludobójczego planu niem. «Endlösung der Judenfrage» (pl. Ostateczne rozwiązanie kwestii żydowskiej), który od 1942 w GG realizowany był pod nazwą niem. «Aktion Reinhardt» (pl. Akcja Reinhardt).
Pierwszym aktem było aresztowanie ok. 20 młodych Żydów. Po kilku dniach maltretowania Ukraińcy związali im ręce drutami kolczastymi, zagnali nad Strypę, rozstrzelali, a ciała wrzucono do rzeki. Późnym latem 1941, nad bagnistym jeziorem, ok. 4 km na wschód Jazłowca, Ukraińcy — nawet „ukraińscy urzędnicy”, jak podają źródła, pod kierunkiem agentów niem. Die Schutzstaffel der NSDAP (pl. Oddział ochronny NSDAP), i.e. «SS», paramilitarnej formacji podległej rządzącej w Niemczech Narodowosocjalistycznej Niemieckiej Partii Robotników NSDAP — zamordowali ok. 3,000‐4,000 Żydów z Węgier. Nie jest jasne skąd — zapamiętano, że mówili po węgiersku. Przywożono ich pociągami do Buczacza, ok. 13 km na północ, a stamtąd samochodami do zrujnowanego zamku w Jazłowcu, skąd ich gnano na miejsce zbrodni. Jeśli się buntowali, byli bici przez Ukraińców, kolbami, pałkami i nahajami, mężczyzni, kobiety i dzieci. Ciała wrzucano do jeziora.
Nie ustały też prześladowania Polaków. Niemcy prowadzili politykę, która jedna z zakonnic opisała tak: „Dwulicowa polityka niemiecka dążyła do rozbudzenia coraz silniejszej nienawiści narodowościowej. Wobec Polaków udawali, że są ich opiekunami i usiłowali nawiązać stosunki towarzyskie, Ukraińcom obiecywali niezależną Ukrainę, potajemnie pozwalali na gromadzenie broni i tworzenie organizacji zbrojnych, w celu tępienia Polaków”. I jesienią 1941 kolaboranci ukraińscy dokonali kolejnych aresztowań Polaków. Pod wymyślonym oskarżeniem przewieziono ich do więzienia w Buczaczu. Tam przez 3 miesiące bito ich i torturowano. Gdy w końcu dochodzenie przejęli Niemcy wszystkich zwolniono — okazuje się, że łac. „Etiam latrones suis legibus parent” (pl. „I zbóje mają swoje prawa”).
W 1942 los Żydów z Jazłowca został przypieczętowany. Obserwowała tylko pierwszy etap ich zagłady, bo w 04.1942 przeniosła się do domu Zgromadzenia w Nowym Sączu. Ale już w 03.1942 stało się jasne, że wszyscy jazłowieccy Żydzi zostaną wywiezieni do getta w Buczaczu. Wówczas część Żydów zaczęła się ukrywać, głównie w polskich domach. A od 15.10.1939 obowiązywał wszak dekret niemieckiego gubernatora GG, który zawierał m.in. następujące niemieckie prawo: „(1) Żydzi, którzy bez upoważnienia opuszczają wyznaczoną im dzielnicę, podlegają karze śmierci. Tej samej karze podlegają osoby, które takim Żydom świadomie dają kryjówkę. (2) Podżegacze i pomocnicy podlegają tej samej karze jak sprawca, czyn usiłowany karany będzie jak czyn dokonany”.
Już jej w Jazłowcu nie było, gdy jesienią jazłowieckich Żydów niem. Ukrainische Hilfspolizei zagnała do getta Buczaczu. Na tych, którzy próbowali się ukryć, urządzono wręcz „polowania”, na oczach bezradnych mieszkańców miasta. Nielicznym udało się ukryć w okolicznych lasach. Jak podają źródła „Najczęstszym źródłem ich zaopatrywania było pole należące do sióstr Niepokalanek zwane Kamiennym Garbem, […] otoczone z trzech stron lasem […] Zakonnice pozostawiały w polu ziemniaki ze świadomością komu będą służyć. Same zresztą prowadziły akcję ukrywania Żydów i organizowały dla nich pomoc. Mówiło się nawet o wystawianiu dla nich chrześcijańskich metryk”.
Gdy przybyła do Nowego Sącza — znajdującego się w niem. Kreis Neu‐Sandez (pl. powiat Nowy Sącz), części niem. Distrikt Krakau (pl. Dystrykt Kraków) w GG — tam także rozpoczynała się ostatnia faza niem. «Aktion Reinhardt». W 04.1942 w mieście istniały dwa getta otwarte, w których mieszkało ok. 17,000 Żydów. I właśnie 29‐30.04.1942 na cmentarzu żydowskim i na terenie getta Niemcy dokonali dwóch egzekucji, w których zamordowali 250‐400 Żydów, w tym 6 członków niem. Judenrat (pl. Rada Żydowska). Główna akcja deportacyjna miała miejsce 23‐28.08.1942. W tych dniach niem. Geheime Staatspolizei (pl. Tajna Policja Państwowa), i.e. Gestapo, i niem. «SS» — przy pomocy prawd. niem. Ordnungspolizei (pl. Policja Porządkowa), i.e. OrPo, oraz prawd. niem. Baudienst im Generalgouvernement (pl. Służba Budowlana w Generalnym Gubernatorstwie), masowa, obowiązkowa organizacja przymusowej pracy, kierowana przez Niemców, w której służbę pełnili młodzi polscy i ukraińscy mężczyźni — dokonały, pod pozorem niem. Umsiedlung (pl. przesiedlenie) na wschód, wywiezienia ok. 16,000 Żydów z Nowego Sącza do niemieckiego obozu zagłady VL Belzec. W tym samym mniej więcej czasie do VL Belzec przewieziono Żydów z getta w Buczaczu.
ss. Niepokalanki, mimo iż część budynków ich domu Zgromadzenia zajęta została jeszcze w 04.1941 przez niemieckie jednostki wojskowe, a w innych urządzono magazyn zboża, udzielały pomocy prześladowanym Żydom, w tym tym, którzy ratowali się ucieczką z getta, udzielały schronienia. Jednocześnie prowadziły tajne nauczanie (część działalności Polskiego Państwa Podziemnego). Od 31.10.1939 obowiązywał bowiem dekret niemieckiego gubernatora GG, Hansa Franka, dozwalający na funkcjonowanie w GG jedynie szkół powszechnych i zawodowych — zgodnie z wyrażoną przez tegoż gubernatora myślą, iż „Polakom należy pozostawić tylko takie możliwości kształcenia się, które okażą im beznadziejność ich położenia narodowego”. Zakonnice organizowały nauczanie na poziomie średnim, w tym tajne lekcje języków obcych, polskiej literatury i historii sztuki, co było zabronione.
W 04.1944, w oddalonym o ok. 30 km na zachód od Jazłowca Niżniowie, prowadzące tam inny dom Zgromadzenia ss. Niepokalanki CSIC zdecydowały się go opuścić — przyczyną bezpośrednią był atak na dom bandy rosyjskich maruderów, w większości narodowości ukraińskiej, z którego zakonnice ledwie uszły z życiem. W dużym domu pozostało ledwie kilka zakonnic. Wówczas podjęła decyzję i zgodziła się na wyjazd do tego domu.
W 1939 w Niżniowie mieszkało szacunkowo ok. 5,000 osób, w tym ok. 40% rzymskokatolickich Polaków, ok. 55% greckokatolickich Ukraińców i Rusinów, oraz kilkuset Żydów. W 1943, po eksterminacji Żydów w ramach niem. «Aktion Reinhardt», mieszkało już tylko 3,776 osób. Niżniów administracyjnie w GG wchodził w skład niem. Landkreis Stanislau (pl. powiat Stanisławów) w ramach niem. Distrikt Galizien.
W 1944 klęska Niemiec stawała się nieuchronną, front walk niemiecko–rosyjskich bardzo szybko zbliżał się do Galicji, trwała wielka rosyjska ofensywa zwana operacją dnieprowsko–karpacką. Pod koniec 03.1944 Rosjanie wkroczyli do Jazłowca, a potem Niżniowa. Ta kolejna okupacja rosyjska trwała jednak krótko. Już bowiem ok. 07.04.1944 Niemcy przeprowadzili kontratak. Zbiegł się on z zakończeniem operacji dnieprowsko–karpackiej i wstrzymaniem przez Rosjan walk frontowych na okres wiosenny. Niemcy zdołali odrzucić Rosjan ok. 25 km na północny wschód, za Buczacz. Front ustablizował się kilka ledwie kilometrów na wschód od Jazłowca.
Gdy 08.06.1944, w święto Bożego Ciała, dotarła do Niżniowa w klasztorze były tylko trzy zakonnice: s. Franciszka Jadwiga Kosiorowska CSIC, posługująca w lokalnej parafii, tzw. „pozafurtowa”, i dwie zakonnice Zgromadzenia ss. Józefitek CSSJ, których dom uległ zniszczeniu, s. Leokadia Zofia Kulpa i s. Teresa Anna Skałecka.
Co istotniejsze, przyjechała do zupełnie zmienionego regionu. Nie tylko dlatego, że Żydów już nie było. Że front walk niemiecko–rosyjskich był tuż tuż. Że w okolicy wałęsali się rosyjscy maruderzy, których zaskoczył wspomniany kontratak niemiecki. Ale głównie dlatego, że miejscowi Ukraińcy przyłączyli się do «Genocidium Atrox» — i.e. ludobójstwa popełnionego przez Ukraińców na Polakach, zwanego „wołyńskim”. Jak odnotowała jedna z zakonnic, „Zrazu były to sporadyczne wypadki, mające na celu wytępienie księży polskich i inteligencji, we wrześniu [1943] mordy nabrały charakteru jakiejś sadystycznej, potwornej zabawy: porywano żywcem ofiary, brano do lasu na tortury lub też w domach pastwiono się nad nimi, zanim dobito”.
«Genocidium Atrox» zaczęło się w 02.1943. Wówczas Roman Szuchewycz ps. „Taras Czuprynka”, główny komendant ukraińskiej, ludobójczej organizacji OUN/UPA, wydał rozkaz: „Akcję wytępienia [Polaków] przeprowadzić należy na zasadach następujących: Wsie polskie mają być palone, ich zaś ludność wycinana w pień. Napady na miasta nastąpią w biały dzień, nie zaś w nocy. We wsiach mieszanych należy likwidować samą ludność polską, zagrody natomiast palić tylko w takich wypadkach, jeśli są one o 15 metrów i gdy w ogóle nie grozi przerzucenie się ognia na sąsiednie budynki ukraińskie. Ludność ukraińska otrzyma wskazówki co do miejsca, gdzie ma się zgrupować w czasie trwania napadu […] Za każdego Ukraińca zamordowanego czy to przez Polaków, czy też Niemców stracić 100 (stu) Polaków”.
Zaraz potem, w 03.1943, UPA wydało apel skierowany do członków kolaboracyjnej niem. Ukrainische Hilfspolizei, o dezercję i wstępowanie w szeregi UPA. Być może nawet 10,000 Ukraińców tak uczyniło.
Początkowo w niem. Distrikt Galizien UPA formalnie nie działała, nie chcąc „drażnić Niemców”. W lasach operowały tylko zbrojne bojówki ukraińskie, skrywające się pod nazwą ukr. Українська Народна Самооборона (pl. Ukraińska Narodowa Samoobrona), i.e. UNS, powstałe po zakończeniu ludobójczego planu niem. «Endlösung der Judenfrage» — na apel ludobójczej ukraińskiej organizacji OUN, z którymi powiązana była niem. Ukrainische Hilfspolizei. Ale w 12.1943 UPA zrzuciła kolejną maskę i oficjalnie objęła swą ludobójczą działalnością także niem. Distrikt Galizien. UNS de facto stała się częścią ludobójczej UPA. Dowódcą grupy operacyjnej OUN/UPA „UPA‐Zachód”, został Wasyl Sydor, ps. „Szełest”, który rozkazał „nieustannie uderzać w Polaków aż do wyniszczenia ich do ostatniego z tych ziem”. niem. Landkreis Czortków należał do „tych ziem”, tak jak i niem. Landkreis Stanislau. Rejon Buczacza objęty został działalnością Okręgu Wojskowego UPA WO‐3 „Łysonia”, którego dowódcą w tym czasie był niejaki Emilian (Omelian) Polowy ps. „Ostap”, prawd. dezerter z 201. batalionu Schuma, wsławionego eksterminacyjnymi akcjami przeciw Żydom na Białorusi.
13.07.1944 ruszyła kolejna rosyjska ofensywa, tzw. operacja lwowsko–sandomierska. Rosjanie szybko zdobyli Jazłowiec, a ok. 24.07.1944 Niżniów. Rozpoczęła się kolejna okupacja rosyjska.
I właśnie wówczas zachorowała. ss. Niepokalanki, po nawiązaniu kontaktu między klasztorami, zdecydowały się sprowadzić ją do Jazłowca. W tym celu ok. 21.08.1944 z Jazłowca wyruszyła s. Laetitia Wanda Szembek. Towarzyszyła jej prawd. znająca język ukraiński Polka, pracownica klasztoru Katarzyna Szczerbata, oraz furman Antoni Blicharski.
Dotarli do Niżniowa i prawd. już następnego dnia udali się wraz z nią w drogę powrotną do Jazłowca.
Zostali uprowadzani przez bandę ludobójczej OUN/UPA.
Torturowani.
29.08.1944 odnaleziono zmasakrowane ciało woźnicy.
Kilka miesięcy później, 03.11.1944, w lesie k. wsi Rusiłów, ok. 3 km od Jazłowca, odnaleziono ciało s. Laetitii.
10.11.1944 odnaleziono jej zwłoki.
Świadek wspominała: „Zobaczyły zwłoki s. Zofii […] przez pół przecięte. Obok leżały rozwinięte resztki stroju zakonnego: rękawy, niebieski welon, poszarpany habit, sztuczna dezentura. Trochę dalej głowa, właściwie tylko czaszka, zupełnie objedzona, i kołnierz. Gdy siostry zaczęły kopać znalazły dolną szczękę, chyba odrąbaną, a dalej, głęboko w ziemi, dolną część tułowia, i.e. nogi i biodra do pasa […] zbrodniarze przecięli siostrę przez pół. Siostry twierdzą, że ta część zwłok leżała na popiele”.
W 1946 mieszkający w Jazłowcu Polacy oraz ss. Niepokalanki CSIC zostali przymusowo wysiedleni — zgodnie z tradycyjną metodą rozwiązywania problemów społecznych i narodowościowych przez Rosjan — na zachód.
Po upadku komunizmu w Rosji w 1991 ss. Niepokalanki CSIC wróciły do Jazłowca. Władze ukraińskie zwróciły im połowę budynku, podczas gdy drugą połowę zajęło sanatorium. Według źródeł jest to ewenement w skali całej Ukrainy Zachodniej — żaden inny dwór, pałac czy kościół rzymskokatolicki na tym obszarze nie został zwrócony przedwojennym właścicielom.
12.10.2007 ludobójca Roman Szuchewycz został pośmiertnie nagrodzony tytułem Bohatera Ukrainy. 10.12.2017, w imieniu „Rady Koordynacyjnej ds. Upamiętnienia Odznaczonych Rycerzy OUN i UPA”, ludobójca Wasyl Sydor odznaczony został pośmiertnie we Lwowie Srebrnym Krzyżem Zasługi Wojskowej UPA I klasy (nr 009). 08.10.2017, w imieniu tejże „Rady Koordynacyjnej” ludobójca Emilian (Omelian) Polowy został pośmiertnie we wsi Byszki odznaczony Brązowym Krzyżem Zasługi Wojskowej UPA (nr 010). W kilku miejscowościach owym łac. „hostis humani generis” wystawiono pomniki i tablice pamiątkowe.
łac. „O Tempora! O mores!”
przyczyna śmierci
zbiorowy mord
sprawstwo
Ukraińcy
miejsca i wydarzenia
«Genocidium Atrox»Kliknij by przejść do opisu, Tajne nauczanieKliknij by przejść do opisu, Pomoc ŻydomKliknij by przejść do opisu, VL BelzecKliknij by przejść do opisu, GeneralgouvernementKliknij by przejść do opisu, Ribbentrop‐MołotowKliknij by przejść do opisu, Encykliki Piusa XIKliknij by przejść do opisu
data i miejsce
urodzenia
12.03.1875
Szczakowadziś: dzielnica miejska, pow. Jaworzno miasto, woj. śląskie, Polska
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2021.12.19]
rodzice
USTYANOWICZ Stefan
🞲 ?, ? — 🕆 ?, ?
ŁODYŃSKA Bronisława
🞲 ?, ? — 🕆 ?, ?
chrzest
Jaworznodziś: pow. Jaworzno miasto, woj. śląskie, Polska
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.07.31]
kościół RK pw. św. Wojciecha Biskupa i Męczennika i św. Katarzyny Panny i Męczennicy
śluby zakonne
30.06.1901 (czasowe)
05.05.1907 (wieczyste)
szczegóły posługi
od 05.1944
przełożona — Niżniówdziś: grom. Tłumacz miasto, rej. Stanisławów/Iwano‐Frankiwsk, obw. Stanisławów/Iwano‐Frankiwsk, Ukraina
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.07.31] ⋄ dom Zgromadzenia, Niepokalanki CSIC
04.1942 – 05.1944
zakonnica — Nowy Sączdziś: pow. Nowy Sącz, woj. małopolskie, Polska
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.07.31] ⋄ dom Zgromadzenia, Niepokalanki CSIC — zastępczyni przełożonej, a następnie administratorka
1941 – 1942
zakonnica — Jazłowiecdziś: grom. Buczacz miasto, rej. Czortków, obw. Tarnopol, Ukraina
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.07.31] ⋄ dom Zgromadzenia, Niepokalanki CSIC
ok. 1940 – ok. 1941
rezydent — Lwówdziś: grom. Lwów miasto, rej. Lwów, obw. Lwów, Ukraina
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.07.31]
ok. 1939 – ok. 1940
rezydent — Koweldziś: grom. Kowel miasto, rej. Kowel, obw. Wołyń, Ukraina
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.11.27]
od 09.08.1939
przełożona — Maciejówdziś: Łuków, grom. Łuków, rej. Kowel, obw. Wołyń, Ukraina
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2022.04.17] ⋄ dom Zgromadzenia, Niepokalanki CSIC
1934 – 1939
zakonnica — Maciejówdziś: Łuków, grom. Łuków, rej. Kowel, obw. Wołyń, Ukraina
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2022.04.17] ⋄ dom Zgromadzenia, Niepokalanki CSIC — także: dyrektorka Prywatnego Seminarium Nauczycielskiego, w 1936 przekształconego w Gimnazjum Żeńskie im. Królowej Korony Polskiej
1933 – 1934
zakonnica — Niżniówdziś: grom. Tłumacz miasto, rej. Stanisławów/Iwano‐Frankiwsk, obw. Stanisławów/Iwano‐Frankiwsk, Ukraina
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.07.31] ⋄ dom Zgromadzenia, Niepokalanki CSIC — kierowniczka Publicznej Szkoły Prywatnej ss. Niepokalanek
1922 – 1933
zakonnica — Jarosławdziś: gm. Jarosław, pow. Jarosław, woj. podkarpackie, Polska
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.07.31] ⋄ dom Zgromadzenia, Niepokalanki CSIC — dyrektorka Prywatnego Gimnazjum Żeńskiego ss. Niepokalanek im. Matki Marceliny Darowskiej
do 25.10.1927
student — Poznańdziś: pow. Poznań miasto, woj. wielkopolskie, Polska
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.07.31] ⋄ Państwowe Seminarium Nauczycielskie Żeńskie im. Marii Konopnickiej — słuchaczka kursów dokształcających, zwieńczonych 21.02.1927 egzaminem dla nauczycieli i prawem nauczania języka polskiego w trzech niższych klasach szkół średnich, oraz 25.10.1927 egzaminem, obroną pracy pisemnej pl. „Główne fakty i zasady Unji Polski z Litwą” oraz prawem do nauczania historii w szkołach średnich i seminariach nauczycielskich z polskim językiem wykładowym
do 09.08.1924
student — Warszawadziś: pow. Warszawa miasto, woj. mazowieckie, Polska
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2021.12.19] ⋄ archidiecezja RK warszawska — słuchaczka kursu katechetycznego, zwieńczonego egzaminem przed Komisją Archidiecezjalną
1920 – 1922
przełożona — Jarosławdziś: gm. Jarosław, pow. Jarosław, woj. podkarpackie, Polska
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.07.31] ⋄ dom Zgromadzenia, Niepokalanki CSIC
1909 – 1920
przełożona — Niżniówdziś: grom. Tłumacz miasto, rej. Stanisławów/Iwano‐Frankiwsk, obw. Stanisławów/Iwano‐Frankiwsk, Ukraina
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.07.31] ⋄ dom Zgromadzenia, Niepokalanki CSIC
1901 – 1909
zakonnica — Niżniówdziś: grom. Tłumacz miasto, rej. Stanisławów/Iwano‐Frankiwsk, obw. Stanisławów/Iwano‐Frankiwsk, Ukraina
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.07.31] ⋄ dom Zgromadzenia, Niepokalanki CSIC — mistrzyni internatu i kierowniczka zakładu naukowo–wychowawczego
17.06.1900 – 1901
nowicjat — Jazłowiecdziś: grom. Buczacz miasto, rej. Czortków, obw. Tarnopol, Ukraina
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.07.31] ⋄ dom Zgromadzenia, Niepokalanki CSIC
07.12.1899
wstąpienie — Jazłowiecdziś: grom. Buczacz miasto, rej. Czortków, obw. Tarnopol, Ukraina
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.07.31] ⋄ dom Zgromadzenia, Niepokalanki CSIC
1894 – 1899
nauczycielka — w prywatnych domach ziemiańskich
1894
uczennica — Lwówdziś: grom. Lwów miasto, rej. Lwów, obw. Lwów, Ukraina
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.07.31] ⋄ Cesarsko‐Królewskie Seminaryum Nauczycielskie Żeńskie — dokończenie nauki na poziomie gimnazjalnym, uwieńczone 22.06.1894 egzaminem dojrzałości (maturą)
do 1894
uczennica — Niżniówdziś: grom. Tłumacz miasto, rej. Stanisławów/Iwano‐Frankiwsk, obw. Stanisławów/Iwano‐Frankiwsk, Ukraina
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.07.31] ⋄ Zakład Naukowo‐Wychowawczy dla dziewcząt, dom Zgromadzenia, Niepokalanki CSIC — nauka na poziomie powszechnym i średnim, prowadzona według koncepcji wychowawczej założycielki Zgromadzenia ss. Niepokalanek, s. Marceliny Darowskiej CSIS; 1893‐1894 kurs przygotowawczy do zawodu nauczycielki domowej
inni związani
szczegółami śmierci
KOSIOROWSKAKliknij by wyświetlić biogram Jadwiga (s. Franciszka), KULPAKliknij by wyświetlić biogram Zofia (s. Maria Leokadia), SKAŁECKAKliknij by wyświetlić biogram Anna (s. Maria Teresa), SZEMBEKKliknij by wyświetlić biogram Maria Wanda Rozalia (s. Maria Laetitia od Miłości Bożej), FURKAŁOWSKAKliknij by wyświetlić biogram Maria (s. Urszula od św. Józefa), KRAŚNICKIKliknij by wyświetlić biogram Andrzej
miejsca i wydarzenia
opisy
«Genocidium Atrox»: W latach 1939‐1947, szczególnie w latach 1943‐1944, niezależne jednostki ukraińskie, głównie przynależące do ludobójczych organizacji OUN (ramię polityczne) i UPA (ramię zbrojne), wspomagane przez ludność ukraińską, wymordowały — zazwyczaj w niezwykle brutalny sposób — na terenach Wołynia oraz sąsiadujących regionów Rzeczypospolitej, od 130,000 do 180,000 Polaków, ludności cywilnej, kobiet, dzieci, starszych, młodszych, mężczyzn. Konflikt polsko‐ukraiński, który otwarcie objawił się podczas i po zakończeniu I wojny światowej (w szczególności skutkując wojną polsko‐ukraińską lat 1918‐1919), który przetrwał, a nawet wzmocnił się podczas czasów II Rzeczpospolity, gdy zachodnia część Ukrainy wchodziła w skład państwa polskiego, wybuchł ponownie z momentem wybuchu II wojny światowej w 09.1939. Za czasów rosyjskiej okupacji 1939‐1941, gdy setki tysięcy Polaków zostało deportowanych w głąb Rosji, gdy dziesiątki tysięcy zostało zamordowanych (m.in. podczas tzw. zbrodni katyńskiej), miał jeszcze ograniczony zasięg, tym bardziej, że Ukraińcy, w szczególności nacjonaliści ukraińscy, również stali się obiektem prześladowań rosyjskich. Dopiero wybuch wojny niemiecko‐rosyjskiej 22.06.1941 i początek niemieckiej okupacji doprowadził do niezwykle krwawego konfliktu. Ukraińcy początkowo otwarcie wspierali Niemców (zakładając policję ukraińską,współuczestnicząc w zagładzie Żydów, wstępując do jednostek wojskowych walczących u boku Niemców). Później, wobec ambiwalentnej postawy Niemców, zaczęli się uniezależniać. I w 1943 jedna z jednostek ukraińskiej organizacji nacjonalistycznej OUN/UPA na Wołyniu doprowadziła do ludobójstwa miejscowej ludności polskiej. W ciągu paru tygodni zamordowano, przy biernej postawie Niemców, ponad 40 tys. Polaków. Strategię wołyńskiego OUN/UPA zaakceptowała i przyjęła cała organizacja i podobne akty ludobójstwa przeniosły się na tereny Małopolski Wschodniej, gdzie zamordowano ponad 20 tys. Polaków, napotykając jednakże na zbrojny opór ludności polskiej. Dalej na zachód, na terenie Chełmszczyzny, Rzeszowszczyzny, etc. ludobójstwo przekształciło się otwarty wręcz konflikt. Generalnie ludobójstwo dokonane przez ukraińskich nacjonalistów, współpracujących z niemieckimi siłami okupacyjnymi, na bezbronnych Polakach miało miejsce na całym terenie obecności ukraińskiej, zniszczono setki wiosek, mordując w wyrafinowany sposób wszystkich ich mieszkańców. W czasie tego holokaustu — znanego jako «Genocidium Atrox» (pl. „straszne ludobójstwo”) — zginęło ponad 200 kapłanów i sióstr zakonnych. Charakter i cel ludobójstwa może najlepiej oddaje pieśń śpiewana przez morderców: „Polaków wyrżniemy, Żydów wytniemy, wielką Ukrainę zdobyć musimy” (ukr. „Поляків виріжем, Євреїв видусим, велику Україну здобути мусим”). Ludobójstwo i konflikt, które doprowadziły do całkowitej eliminacji polskiej społeczności i polskiej kultury z Ukrainy, zakończyły się przymusowymi deportacji lat 1944‐1945 Polaków z terenów Ukrainy oraz części Ukraińców na Ukrainę, oraz „Akcją Wisła”, w trakcie której komunazistowskie siły kontrolowanych przez Rosjan polskich jednostek wysiedliły Ukraińców z terenów południowo‐wschodnich na zachód polskiej republiki prl. (więcej na: www.swzygmunt.knc.plKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2021.06.20])
Tajne nauczanie: Po rozpoczęciu okupacji Niemcy rozpoczęli bezwzględną walką z polską inteligencją. Źródłem niemieckiego prawa stał się wydany 28.09.1939 przez dwóch urzędników niemieckiego centralnego niem. Rassenpolitisches Amt der NSDAP (pl. Urząd Polityki Rasowej NDSAP), Erharda Wetzela i Günthera Hechta — obu z tytułami doktorskimi, a jakże: pierwszy z prawa, drugi z herpetologii, i.e. działu zoologii badającego płazy i gady — w oparciu o wytyczne wyartykułowane dwa dni wcześniej przez niemieckiego socjalistycznego przywódcę, Adolfa Hitlera, memoriał niem. „Die Frage der Behandlung der Bevölkerung der ehemaligen polnischen Gebiete nach rassepolitischen Gesichtspunkten” (pl. Traktowanie ludności byłych obszarów Polski z punktu widzenia polityki rasowej). Owi wybitni przedstawiciele „rasy panów” pisali w nim, m.in. iż na okupowanych ziemiach polskich: „Uniwersytety i inne szkoły wyższe, szkoły zawodowe, jak i szkoły średnie były zawsze ośrodkiem polskiego szowinistycznego wychowania i dlatego powinny być w ogóle zamknięte. Należy zezwolić jedynie na szkoły podstawowe, które powinny nauczać jedynie najbardziej prymitywnych rzeczy: rachunków, czytania i pisania. Nauka w ważnych narodowo dziedzinach, jak geografia, historia, historia literatury oraz gimnastyka, musi być zakazana”. Nawet nauczanie religii na poziomie wyższym niż podstawowe stało się nielegalne. A na terenach bezpośrednio przyłączonych do Niemiec, e.g. niem. Reichsgau Wartheland (pl. Okręg Rzeszy Kraj Warty), Niemcy poszli dalej ‐ zamknęli wszystkie szkoły nauczające w języku polskim, hebrajskim i jidisz. Polskie Państwo Podziemne utworzyło potajemny system nauczania. W 1944 w tajnych szkołach średnich uczyło się ponad 100,000 młodzieży, a kilka tysięcy na tajnych uniwersytetach (e.g. Uniwersytet Warszawski, Uniwersytet Ziem Zachodnich, Uniwersytet Jagielloński, Uniwersytet Jana Kazimierza we Lwowie. Tajne nauczanie było bezwzględnie zwalczane przez niemieckie władze okupacyjne — w latach 1939‐1945 życie straciło 8,500 polskich nauczycieli. (więcej na: pl.wikipedia.orgKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2022.11.29])
Pomoc Żydom: W czasie II wojny światowej na okupowanych ziemiach polskich Niemcy zabronili udzielania pomocy Żydom pod karą śmierci. M.in. 15.10.1941 niem. Generalgouverneur (pl. Generalny Gubernator) niem. Generalgouvernement (pl. Generalne Gubernatorstwo), i.e. GG, Hans Frank, wydał „3. rozporządzenie o ograniczeniach pobytu w Generalnym Gubernatorstwie”, w którym w §1 oznajmiał iż: „1) Żydzi, którzy bez upoważnienia opuszczają wyznaczoną im dzielnicę, podlegają karze śmierci. Tej samej karze podlegają osoby, które takim Żydom świadomie dają kryjówkę”; oraz „2) Podżegacze i pomocnicy podlegają tej samej karze jak sprawca, czyn usiłowany karany będzie jak czyn dokonany. W lżejszych wypadkach można orzec ciężkie więzienie lub więzienie”. Owo rozporządzenie uszczegółowiane bywało przez przywódców dystryktów GG. I tak 10.11.1941 niem. Gouverneur (pl. Gubernator) niem. Distrikt Warschau (pl. Dystrykt warszawski) w GG, Ludwig Fischer, który wydał obwieszczenie, w którym oznajmiał, iż: „żyd, który w przyszłości opuści nieuprawniony wyznaczoną mu dzielnicę mieszkaniową, będzie karany śmiercią”. I dodawał: „Tej samej karze podlega ten, kto takim żydom udziela świadomie schronienia lub im w inny sposób pomaga (np. przez udostępnienie noclegu, utrzymania, przez zabranie na pojazdy wszelkiego rodzaju itp.)”. W praktyce oznaczało to, że odpowiedzialność za ukrywanie Żydów ponosili nie tylko właściciele lokali, lecz także wszystkie osoby tam przebywające, czyli na ogół rodzina ukrywającego. Gdy na przełomie 1941/1942 Niemcy rozpoczęli realizację ludobójczego planu niem. Endlösung der Judenfrage (pl. Ostateczne rozwiązanie kwestii żydowskiej), gdy trwała wywózka Żydów z getta w Warszawie do niem. Vernichtungslager (pl. obóz zagłady) VL Treblinka, polska pisarka, Zofia Kossak–Szczucka, wystosowała 11.08.1942 apel „Protest!”, wydany w prasie konspiracyjnej w nakładzie 5,000 egzemplarzy. Pisała:. „Świat patrzy na tę zbrodnię, straszliwszą niż wszystko, co widziały dzieje i — milczy […] Tego milczenia dłużej tolerować nie można. Jakiekolwiek są jego pobudki — jest ono nikczemne. Wobec zbrodni nie wolne pozostawać biernym. Kto milczy w obliczu mordu — staje się wspólnikiem mordercy. Kto nie potępia — ten przyzwala. Zabieramy przeto głos my, katolicy — Polacy. Uczucia nasze względem żydów nie uległy zmianie. Nie przestajemy uważać ich za politycznych, gospodarczych i ideowych wrogów Polski. Co więcej, zdajemy sobie sprawę z tego, iż nienawidzą nas oni więcej niż Niemców […] Świadomość tych uczuć jednak nie zwalnia nas z obowiązku potępienia zbrodni […] Kto tego nie rozumie, kto dumną, wolną przyszłość Polski śmiałby łączyć z nikczemną radością z nieszczęścia bliźniego — nie jest przeto ani katolikiem, ani Polakiem!”. „Protest” podpisany był przez „Front Odrodzenia Polski”, i.e. FOP, tajną organizację katolicką, stanowiącą kontynuację Akcji Katolickiej podczas okupacji niemieckiej. 27.09.1942 Polskie Państwo Podziemne, największa organizacja oporu w okupowanej przez Niemców Europie, z inicjatywy Zofii Kossak–Szczuckiej i Wandy Krahelskiej–Filipowicz, członka Polskiej Partii Socjalistycznej, powołała Tymczasowy Komitet Pomocy Żydom. 04.12.1942 w jego miejsce powołano Radę Pomocy Żydom przy Delegaturze Rządu RP na Kraj, pod kryptonimem „Konrad Żegota”. Setki kapłanów i duchowieństwa, mimo zagrożenia życia, pomocy Żydom udzielało. Wielu poniosło śmierć.
VL Belzec: Niemiecki niem. Vernichtungslager (pl. obóz zagłady) VL — oficjalnie zwany SS‐Sonderkommando Belzec — funkcjonujący od 03.1942 do 06.1943 k. wsi Bełżec, ok. 8 km na południe od Tomaszowa Lubelskiego, utworzony w ramach niemieckiej akcji ekstermnacji ludności żydowskiej „Reinhardt”. Ofiarami byli polscy Żydzi z gett i obozów w niemieckim Generalnym Gubernatorstwie, głównie z dystryktów Galicja, Kraków i Lublin; a także Żydzi austriaccy, czescy, niemieccy, słowaccy i węgierscy. Ofiary mordowano w stacjonarnych komorach gazowych przy użyciu gazów spalinowych. Liczbę zamordowanych szacuje się na ok. 450,000 osób. Obozem zarządzało przeciętnie ok. 20 funkcjonariuszy SS — Niemców i Austriaków. Wspomagała ich kompania straźników (niem. SS‐Wachmannschaften) — głównie byli rosyjscy jeńcy wojenni, którzy przeszli na stronę Niemiec, w większości narodowości ukraińskiej. (więcej na: pl.wikipedia.orgKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2020.02.08])
Generalgouvernement: Po polskiej klęsce w kampanii 09.1939, będącej rezultatem paktu Ribbentrop‐Mołotow i stanowiącej pierwszy etap II wojny światowej, i rozpoczęciu w części Polski okupacji niemieckiej (w drugiej, wschodniej części Polski rozpoczęła się okupacja rosyjska), Niemcy podzielili okupowane polskie terytorium na pięć głównych rejonów. W dwóch z nich utworzyli nowe niemieckie prowincje, dwie wcielili do innych prowincji. Natomiast piąta część potraktowana została odrębnie, i w sensie politycznym odtwarzać miała niemiecki pomysł z 1915 (po klęsce Rosjan w bitwie pod Gorlicami w 05.1915 w czasie I wojny światowej) utworzenia polskiej enklawy w ramach Niemiec. Nielegalna w sensie prawa międzynarodowego, i.e. konwencji haskiej, i publicznego, zarządzana przez Niemców wedle odrębnych praw — specjalnie ustanowionych dla polskich niem. Untermenschen (pl. podludzie) — do czasu ofensywy rosyjskiej w 1945 stanowiła część niem. Großdeutschland (pl. Wielkie Niemcy). Do 31.07.1940 zwana formalnie niem. Generalgouvernement für die besetzten polnischen Gebiete (pl. Generalne Gubernatorstwo dla okupowanych ziem polskich) — później już tylko niem. Generalgouvernement (pl. Generalne Gubernatorstwo), tak jak w latach 1915‐1918. Od 07.1941, czyli po niemieckim ataku 22.06.1941 na uprzedniego sojusznika Rosjan, w jego skład wchodził też dystrykt Galicja, czyli polskie przedwojenne południowo–wschodnie województwa. Wobec Polaków i Żydów stosowano specjalne prawo karne, umożliwiające dowolne wymierzanie kary śmierci niezależnie od wieku „sprawcy”, sankcjonujące stosowanie odpowiedzialności zbiorowej. Po zakończeniu działań zbrojnych II wojny światowej rząd niem. Generalgouvernement uznano za organizację przestępczą, a jego przywódcę, gubernatora Hansa Franka, za zbrodniarza i stracono. (więcej na: pl.wikipedia.orgKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2024.12.13])
Ribbentrop‐Mołotow: Ludobójczy rosyjsko‐niemiecki pakt przyjaźni między przywódcą rosyjskim Józefem Stalinem i niemieckim Adolfem Hitlerem, podpisany 23.08.1939 w Moskwie przez ministrów spraw zagranicznych Rosji — Wiaczesława Mołotowa — i Niemiec — Joachima von Ribbentropa — który sankcjonował i był bezpośrednią przyczyną niemieckiego i rosyjskiego najazdu na Polskę i rozpoczęcia II wojny światowej w 09.1939. W sensie politycznym pakt był próbą przywrócenia status quo ante sprzed 1914, z jednym wyjątkiem, a mianowicie „handlową” wymianą tzw. „Królestwa Polskiego”, wchodzącego w 1914 w skład Imperium Rosyjskiego, na Galicję Wschodnią (dzisiejszą zachodnią Ukrainę), w 1914 należącą do Imperium Austro‐Węgierskiego. Galicję, ze Lwowem, mieli przejąć Rosjanie, „Królestwo Polskie” — pod nazwą Generalnego Gubernatorstwa — Niemcy. Wybuchła w rezultacie „wojna była jedną z największych w historii klęsk i dramatów ludzkości, bo dwie ateistyczne i antychrześcijańskie ideologie: narodowego i międzynarodowego socjalizmu, odrzuciły Boga i Jego piąte przykazanie Dekalogu: Nie zabijaj!” (abp Stanisław Gądecki, 01.09.2019). Ustalenia paktu — wsparte zdradą formalnych sojuszników Polski, Francji i Niemiec, które 12.09.1939 na wspólnej konferencji w Abbeville, zdecydowały o nieudzielaniu pomocy zaatakowanej Polsce i niepodejmowaniu działań zbrojnych wobec Niemiec (co było złamaniem zobowiązań traktatowych z Polską) — zostały sprecyzowane 28.09.1939 w traktacie „o granicach i przyjaźni Niemcy‐Rosja”, podpisanym przez tych samych zbrodniarzy. Jednym z jego ustaleń było podzielenie się strefami wpływów w środkowej i wschodniej Europie oraz IV rozbiór Polski. W jednym z tajnych aneksów zapisano: „Obie strony nie będą tolerować na swych terytoriach jakiejkolwiek polskiej propagandy, która dotyczy terytoriów drugiej strony. Będą one tłumić na swych terytoriach wszelkie zaczątki takiej propagandy i informować się wzajemnie w odniesieniu do odpowiednich środków w tym celu”. Skutkiem porozumień była seria spotkań między ludobójczymi organizacjami — niemieckim Gestapo i rosyjskim NKWD, na których dyskutowano koordynację wysiłków w celu eksterminacji polskiej inteligencji i warstw przywódczych (w Niemczech zwane «Intelligenzaktion», w Rosji przyjęła formę zbrodni katyńskiej). Skutkiem porozumień była śmierć setek tysięcy polskiej inteligencji, w tym tysięcy przedstawianych kapłanów, i dziesiątków milionów zwykłych ludzi. Skutki tej rosyjsko‐niemieckiej umowy trwały do 1989, a i dziś są odczuwalne. (więcej na: pl.wikipedia.orgKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2015.09.30])
Encykliki Piusa XI: Wobec powstania w Europie dwóch systemów totalitarnych, które zdawały się ze sobą konkurować, acz więcej było między nimi podobieństw niż sprzeczności, papież Pius XI wydał w 03.1937 (w ciągu 5 dni) dwie encykliki. W wydanej 14.03.1938 „Mit brennender Sorge” (pl. „Z palącą troską”) potępił narodowy socjalizm panujący w Niemczech. Pisał: „Kto idąc za wierzeniami starogermańsko — przedchrześcijańskimi, na miejsce Boga osobowego stawia różne nieosobowe fatum, ten przeczy mądrości Bożej i Opatrzności […], kto wynosi ponad skalę wartości ziemskie: rasę albo naród, albo państwo, albo ustrój państwa, przedstawicieli władzy państwowej albo inne podstawowe wartości ludzkiej społeczności, […] i czyni z nich najwyższą normę wszelkich wartości, także religijnych, i oddaje się im bałwochwalczo, ten […] daleki jest od prawdziwej wiary w Boga i od światopoglądu odpowiadającego takiej wierze”. 19.03.1937 wydał „Divini Redemptoris” (pl. „Boski Odkupiciel”), w której poddał krytyce komunizm rosyjski, materializm dialektyczny i teorię walki klas. Pisał: „Komunizm pozbawia człowieka wolności, a więc duchowej podstawy wszelkich norm życiowych. Odbiera osobie ludzkiej całą jej godność i wszelkie moralne oparcie, z którego pomocą mogłaby się przeciwstawić naporowi ślepych namiętności […] To nowa ewangelia, którą bolszewicki i bezbożny komunizm głosi jako orędzie zbawienia i odkupienia ludzkości”… Pius XI domagał się poddania stanowionego prawa ludzkiego naturalnemu prawu Bożemu, zalecał wcielanie w życie ideału państwa i społeczeństwa chrześcijańskiego, i wzywał katolików do oporu. Dwa lata później narodowo socjalistyczne Niemcy i komunistyczna Rosja porozumiały się i wywołały II wojnę światową. (więcej na: pl.wikipedia.orgKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2023.05.28], pl.wikipedia.orgKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2023.05.28])
źródła
osobowe:
www.stankiewicze.comKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2012.11.23], cracovia-leopolis.plKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2013.01.06], www.niepokalanki.plKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2016.03.14], biografistykapedagogiczna.plKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2022.04.17], pl.wikipedia.orgKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2013.01.13], www.kchodorowski.republika.plKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2013.01.26], studiowschod.plKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2026.07.13], www.niepokalanki.plKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2013.01.13]
bibliograficzne:
„Siostry zakonne — ofiary zbrodni nancjonalistów ukraińskich na terenie metropolii lwowskiej obrządku łacińskiego 1939‐1947”, s. Agnieszka Michna, IPN, Warszawa, 2010
„Misterium iniquitatis. Osoby duchowne i zakonne obrządku łacińskiego zamordowane przez ukraińskich nacjonalistów w latach 1939‐1945”, ks. Józef Marecki, Instytut Pamięci Narodowej, Kraków 2020
„Encyklopedia obozów i gett, 1933‐1945Kliknij by wyświetlić stronę źródłową”, Muzeum Pamięci Holokaustu w Stanach Zjednoczonych, red. Martin Dean, tom II: „Getta w okupowanej przez Niemców wschodniej Europie”, część A
„Genocidium Atrox”, GTKRK, https://www.swzygmunt.knc.pl/GENOCIDEs/15 GENOCIDUM ATROX/vPOLISH/MAINs/GENATROXsearch01.htm
pierwotnych (oryginalnych) zdjęć:
nawolyniu.plKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2020.07.31], nawolyniu.plKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2020.07.31]
LIST do KUSTOSZA/ADMINISTRATORA
Jeśli na Pana/Pani urządzeniu działa klient programu pocztowego — taki jak Mozilla Thunderbird, Windows Mail czy Microsoft Outlook, opisanych m.in. w WikipediiPatrz:
pl.wikipedia.org — proszę spróbować wybierając link poniżej:
LIST do KUSTOSZA/ADMINISTRATORAKliknij i spróbuj wywołać własnego klienta poczty E–majlowej
Jeśli natomiast Pan/Pani nie posiada takowego klienta na swoim urządzeniu lub powyższy link nie jest aktywny proszę wysłać Emajl do Kustosza/Administratora za pomocą używanego przez Pana/Panią konta — w stosowanym programie do wysyłania korespondencji — na poniższy adres:
jako temat podając:
MARTYROLOGIUM: USTYANOWICZ Matylda Stefania Anna
Powrót do przeglądania życiorysu:
Kliknij by powrócić do życiorysu