Od 1939 posługiwała w niewielkiej wiosce Ceperów, ok. 25 km na północny wschód od Lwowa, w 1939 stanowiącej część pow. Lwów polskiego woj. lwowskiego. Wioska zamieszkana była przez szacunkowo ok. 800 osób, z czego ok. 35% stanowili rzymskokatoliccy Polacy a ok. 63% greckokatoliccy Ukraińcy. Być może większość Polaków mieszkała w stanowiącej część wsi kolonii, zwanej „Edwardówką”. Być może w Ceperowie mieszkało także kilku Żydów. Zakonnice Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek Rodziny Maryi CSFFM miały tam swój dom Zgromadzenia — przebywały w nim 3 zakonnice — i prawd. prowadziły szkółkę wiejską i opiekowały się chorymi. We wsi znajdował się greckokatolicki kościół parafialny. Rzymskokatolicy należeli do parafii w Kukizowie, ok. 3 km na zachód, zamieszkałym w 1939 przez szacunkowo ok. 950 osób, z czego polscy rzymskokatolicy stanowili ok. 40%, greckokatoliccy Ukraińcy ok. 55%, a Żydzi ok. 4%.

Po niemieckiej i rosyjskiej inwazji na Polskę w 09.1939 i rozpoczęciu II wojny światowej, Ukraińcy ujawinili w Ceperewie antypolskie resentymenty. Jeden ze świadków wydarzeń wspominał: „we wsi Ceperów pop w cerkwi w swoich kazaniach zagrzewał Ukraińców do walki z Polakami. Jego dwaj synowie studiujący w Berlinie, prowadzili normalne ćwiczenia poligonowe z młodymi chłopcami ze wsi. Na wiejskim pastwisku rozlegała się komenda w języku ukraińskim, a dzielni chłopcy raźno wymachiwali kijami zamiast karabinów. Już od dawna budzono ducha patriotycznego wśród byłych Rusinów”. Greckokatolickim proboszczem w Ceperowie był wówczas ks. Włodzimierz Winnicki.

Na mocy ludobójczej umowy niemiecko–rosyjskiej z 23.08.1939, zwanej paktem Ribbentrop–Mołotow, potwierdzonej 28.09.1939 tzw. „Traktatem o granicach i przyjaźni Niemcy–Rosja”, zwanym też 2. paktem Ribbentrop–Mołotow, jego parafia, po klęsce Polski, znalazła się na terytorium przyznanym przez sojuszników Rosji. Rozpoczęła się okupacja rosyjska. Rosjanie represjom poddali szczególnie Polaków, dokonując aresztowań polskiej inteligencji, nauczycieli, lekarzy, ziemian, urzędników państwowych, leśników, policjantów, a także rodzin polskich wojskowych. Wielu innych Polaków stało się ofiarami czterech wielkich fal deportacji „na Syberię”. W szczególności pierwsza z nich, 10.02.1940, była dramatyczna. W relacjach często pojawia się informacja, iż „przychodzili nocą, bez uprzedzenia i zabierali całe rodziny, od niemowląt po staruszków”. „Gdy wyszliśmy na podwórze matce pozwolili zajrzeć do skrzyni — była niestety pusta, bo nasi sąsiedzi zdążyli ją już opróżnić. Praktycznie nie zabraliśmy niczego, bo nie pozwolili nam poruszać się po domu […] Były wtedy duże zaspy i silny mróz”. Wiadomo, że objęła też nieznaną liczbę Polaków z Ceperowa. Potem Rozpoczęła się inwigilacja księży i zakonników. Na duchowieństwo nałożono wysokie podatki, usunięto nauczanie religii ze szkół.

Po niemieckim ataku 22.06.1941 na uprzedniego sojusznika, Rosjan, i zajęciu przez Niemców całej Galicji, włącznie ze Lwowem, Ceperów stał się częścią niem. Kreishauptmannschaft Lemberg (pl. powiat Lwów), wchodzącego w skład niem. Distrikt Galizien (pl. Dystrykt Galicja) okupowanego i zarządzanego przez Niemców quasi‐państwa, zwanego niem. Generalgouvernement (pl. Generalne Gubernatorstwo), i.e. GG. Rozpoczęły się prześladowania Żydów. Lokalnym centrum realizacji niemieckiej polityki wobec Żydów stał się oddalony o ok. 4 km na południe Jaryczów Nowy, w którym według źródeł żydowskich w 1939 przebywało — łącznie z Żydami, którzy uciekli z terytoriów okupowanych przez Niemców — ok. 2,120 Żydów, i.e. prawd. ok. 65% populacji miasteczka. Zaraz na początku okupacji niemieckiej miejscowi Ukraińcy dokonali pogromu Żydów, posądzając ich — w wielu przypadkach prawd. zasadnie — o kolaborację z rosyjskim okupantem. Zamordowano 14 Żydów, a do mordu i rabunków miał w szczególności podżegać „ukraiński kapłan prawosławny” (prawd. chodzi o kapłana greckokatolickiego). Niedługo potem Ukraińcy wzięli udział w spaleniu lokalnej synagogi. Niemcy wykorzystali owe ujawnione resentymenty antypolskie i antyżydowskie. Po utworzeniu — na rozkaz niemiecki — niem. Judenrat (pl. Rada żydowska) i podlegającej jej niem. Jüdischer Ordnungsdienst (pl. Żydowska Służba Porządkowa), w miasteczku powstała też placówka niemieckiej żandarmerii i oddział kolaboracyjnej niem. Ukrainische Hilfspolizei (pl. Ukraińska Policja Pomocnicza), w niektórych regionach określanej też jako niem. Schutzmannschaft (pl. Bataliony ochrony), i.e. Schuma. A od 15.10.1941 zaczęła obowiązywać niemiecka „ustawa o ograniczeniu pobytu” w GG, podpisana przez niem. Generalgouverneur (pl. Generalny Gubernator) GG, Hansa Franka, zgodnie z którą „Żydzi, którzy bez upoważnienia opuszczają wyznaczoną im dzielnicę, podlegają karze śmierci. Tej samej karze podlegają osoby, które takim Żydom świadomie dają kryjówkę”, oraz „Podżegacze i pomocnicy podlegają tej samej karze jak sprawca, czyn usiłowany karany będzie jak czyn dokonany. W lżejszych wypadkach można orzec ciężkie więzienie lub więzienie”. Odtąd niem. Jüdischer Ordnungsdienst pilnowało porządku wewnątrz społecznośzci żydowskiej, a niem. Ukrainische Hilfspolizei izolowało ją od reszty świata.

Na przełomie 1941/1942 Niemcy rozpoczęli realizację niemieckiego planu niem. «Endlösung der Judenfrage» (pl. Ostateczne rozwiązanie kwestii żydowskiej), który w GG realizowany był pod nazwą niem. «Aktion Reinhardt» (pl. Akcja Reinhardt). W Jaryczowie Nowym aktywny udział w niej brali członkowie kolaboracyjnej niem. Ukrainische Hilfspolizei. Początkowo zdolnych do pracy Żydów wysyłano do rozsianych w okolicy obozów niewolniczej pracy przymusowej. Ale już prawd. w 03.1942 wywieziono z miasteczka osoby starsze i przetransportowano do niem. Vernichtungslager (pl. obóz zagłady) VL Belzec, gdzie wszystkich zamordowano. W 12.1942 utworzono getto, pilnowane przez niem. Ukrainische Hilfspolizei. Do getta zwieziono Żydów z okolicznych wsi, w tym z Kukizowa i prawd. Ceperowa (jeśli tam jeszcze jacyś przebywali). W getcie znalazło się ok. 2,500 Żydów. I już 15‐16.01.1943 Niemcy, ze wsparciem niem. Ukrainische Hilfspolizei, zagnali ok. 1,750 Żydów do pobliskiego lasu i tam zamordowali. Następnie kolejne 1,000 zamordowali na cmentarzu żydowskim. Przez następne kilka dni ok. 40 Ukraińców przeczesywało obszar getta w poszukiwaniu ukrywających się, których po wykryciu mordowano na cmentarzu. Niemcy mogli dumnie raportować, iż miasteczko było niem. „Judenrein” (pl. „wolne od Żydów”).

Zaraz potem, w 02.1943, w oddalony o ok. 100 km na północ Wołyniu, Roman Szuchewycz ps. „Taras Czuprynka”, komendant ukraińskiej, ludobójczej organizacji OUN/UPA, który w 1941 był członkiem ukraińskiej niem. Sondergruppe Nachtigall (pl. Grupa Specjalna Słowik) — jednostki niem. Wehrmacht (pl. Siły Zbrojne) biorącej udział w niemieckim ataku na Rosjan w 1941, oskarżanej o uczestnictwo w pogromie Żydów we Lwowie w 1941 — a później członkiem niem. Schutzmannschaftsbataillon 201 (pl. 201. Batalion Zespołu ochrony) — odpowiedzialnego za mordy Żydów i ludności cywilnej na terytorium Białorusi — wydał rozkaz: „Akcję wytępienia [Polaków] przeprowadzić należy na zasadach następujących: Wsie polskie mają być palone, ich zaś ludność wycinana w pień. Napady na miasta nastąpią w biały dzień, nie zaś w nocy. We wsiach mieszanych należy likwidować samą ludność polską, zagrody natomiast palić tylko w takich wypadkach, jeśli są one o 15 metrów i gdy w ogóle nie grozi przerzucenie się ognia na sąsiednie budynki ukraińskie. Ludność ukraińska otrzyma wskazówki co do miejsca, gdzie ma się zgrupować w czasie trwania napadu […] Za każdego Ukraińca zamordowanego czy to przez Polaków, czy też Niemców stracić 100 (stu) Polaków”.

Był to de facto sygnał do rozpoczęcia «Genocidium Atrox» — i.e. ludobójstwa popełnionego przez Ukraińców na Polakach, zwanego „wołyńskim”.

Zaraz potem, w 03.1943 UPA wydało apel skierowany do członków kolaboracyjnej niem. Ukrainische Hilfspolizei o dezercję i wstępowanie w szeregi UPA. Być może nawet 10,000 Ukraińców tak uczyniło.

Wołyń spłynął polską krwią. Dziesiątki tysięcy Polaków zostało przez Ukraińców zamordowanych — przy bierności Niemców — w niezwykle barbarzyński sposób. Setki wsi spłonęły.

Gdy na przełomie 1943/1944 stało się jasne, że Niemcy wojnę na wschodzie przegrywają — 24.12.1943 rozpoczęła się wielka ofensywa rosyjska zwana operacją dnieprowsko–karpacką, która w szybkim tempie zaczęła przesuwać front walk niemiecko–rosyjskich e.g. w kierunku Lwowa — OUN/UPA podjęło decyzję o rozszerzeniu ludobójstwa «Genocidium Atrox» na niem. Distrikt Galizien. Do tego czasu działały tam głównie — by „nie drażnić” Niemców — ugrupowania funkcjonujące pod eufemistyczną nazwą ukr. Українська Народна Самооборона (pl. Ukraińska Narodowa Samoobrona), i.e. UNS, a później także ukr. Самооборонні кущові відділи (pl. Jednostka samoobrony), i.e. SKW, wzmocnione zaprawionymi w ludobójstwie Żydów dezerterami z niem. Ukrainische Hilfspolizei. Ludobójcy ukraińscy utworzyli wówczas m.in. grupę operacyjną OUN/UPA „UPA‐Zachód”, pod dowództwem Wasyla Sydora, ps. „Szełest” — degenerata o podobnej ścieżce kariery, co jego przełożony, wspomniany ludobójca, Roman Szuchewycz, i.e. od niem. Sondergruppe Nachtigall, przez niem. Schutzmannschaftsbataillon 201, gdzie doświadczenia nabywali przy eksterminacji Żydów — który rozkazał „nieustannie uderzać w Polaków aż do wyniszczenia ich do ostatniego z tych ziem”.

I zgodnie z rozkazem w okolicy Jaryczowa Nowego, w tym jej wsi Ceperów, oddziały Okręgu Wojskowego WO‐2 „Bug”, wchodzącego w skład grupy operacyjnej OUN/UPA „UPA‐Zachód”, wraz z lokalnymi bandami SKW, rozpoczęły ataki na Polaków. Lokalni dowódcy OUN/UPA zawierali wówczas porozumienia z Niemcami, przygotowującymi się na nadejście Rosjan — w zamian za informacje o ruchach partyzantki rosyjskiej i polskiej otrzymywali gwarancję neutralności wobec swoich ludobójczych akcji. I tak w 02‐06.1944 ludobójcy ukraińcy uprowadzili i zamordowali co najmniej 7 Polaków w Ceperowie; 9 Polaków, w tym 5‐osobową rodzinę, w Kukizowie; a o napadzie w niedalekiej wsi Cepuchy 27‐29.02.1944 świadek tak relacjonował: „Świtem […], przyszedł po niego [20‐letniego] kolega — Ukrainiec […] Ale tym razem "kolega" doprowadził go do domu […], gdzie czekali bandyci […] Tam w ciągu dnia przyprowadzono kolejnych mieszkańców osady, zatrzymanych w drodze na stację […] Przetrzymywano ich do wieczora, kiedy to wyprowadzono ich z obejścia do lasu. Chłopaka zastrzelono od razu, pozostali musieli wykopać doły, kazano im rozebrać się do naga i oddano do nich strzały. Leżących dobijali dżaganami i zepchnięto do przygotowanych dołów […] Zamordowanych zostało 7 osób: 5 Polaków i 2 osadników francuskich”.

W międzyczasie, 06.04.1944, szef sztabu wspomnianego Okręgu Wojskowego WO‐2 „Bug”, ludobójca Mirosław Onyszkiewicz ps. „Orest”, precyzował zadania OUN/UPA: „Rozkazuję niezwłoczne przeprowadzenie czystki swojego rejonu z elementu polskiego […] Czystkę należy przeprowadzić w stanicach słabo zaludnionych przez Polaków. W tym celu stworzyć przy rejonie bojówkę, złożoną z naszych członków, której zadaniem byłaby likwidacja wyżej wymienionych. Większe nasze stanice będą oczyszczone z tego elementu przez nasze oddziały wojackie nawet w biały dzień […] Oczyszczenie terenu musi być zakończone jeszcze przed naszą Wielkanocą, żebyśmy świętowali ją już bez Polaków […] Prowadźcie z nimi twardą, bezwzględną walkę. Nikogo nie oszczędzać, nawet w przypadku małżeństw mieszanych. Wyciągać z domów Lachów, ale Ukraińców i dzieci w tych domach nie likwidować […] Wydobyć broń. Śmierć Polakom”.

Sytuacja uległa zmianie, gdy 13.07.1944 ruszyła kolejna ofensywa rosyjska, zwana operacją lwowsko–sandomierską. I już ok. 26‐28.07.1944 do Ceperowa wkroczyli Rosjanie. Rozpoczynała się kolejna okupacja rosyjska.

Była już wówczas jedyną zakonnicą swego Zgromadzenia w Ceperowie. Pozostałe dwie, wobec zagrożenia ze strony ludobójców ukraińskich i zbliżającego się frontu, opuściły wioskę i przeniosły do Lwowa.

I wówczas została zamordowana.

Data śmierci nie jest jasna. Kartoteka personalna jej Zgromadzenia zawiera wpis o śmierci 03.11.1944, natomiast kronika prowincji lwowskiej Zgromadzenia podaje noc z 02‐03.12.1944.

Równie niejasne są okoliczności jej śmierci. Wszystkie relacje, nieznacznie rozbieżne, pochodzą z relacji mieszkańców okolic, przekazanych Zgromadzeniu już po zakończeniu II wojny światowej.

Jedna ze współsióstr pozostawiła relację, iż: „3 listopada 1944 r.

wieczorem wypatrzono ją w chałupie chłopki Hirnej w Ceperowie, skąd wywleczono ją na podwórze i uduszono. Rodzinę Hirnych również wymordowano za przyjęcie Polki, bardzo niewygodnego dla nich świadka”.

Wspomniana kronika prowincjonalna zawiera natomiast notatkę: „Jedna tylko siostra Ludwika Trudzińska pozostała w Ceperowie aż do roku 1944. W pierwszych dniach grudnia, z 2 na 3 udała się na wieś, by odwiedzić chorych. Gdy wracała z tej posługi, napadli ją Ukraińcy, zamordowali przez poderżnięcie gardła”.

Według jeszcze inne wersji: „w tę właśnie noc napadli Ukraińcy na ten dom [rodziny Kołaczkowskich, Polaka ożenionego z Ukrainką], całą rodzinę wymordowali, a siostrę udusili na sznurku, zawlekli przed dom sióstr, porzucili na progu, gdzie leżała kilka dni nie pogrzebana, bo nikt z Polaków nie mógł się tam dostać. Później jakaś dobra dusza ją pochowała, ale gdzie i kto — nie wiadomo. Tak straciła życie na posterunku pracy siostra Trudzińska”.

Jeszcze inna relacja nawiązuje do wydarzeń w Ceperowie. Świadek opowiadała: „W Kukizowie były siostry marianki, które prowadziły przedszkole, do którego ja w czasie wakacji chodziłam bawić się. Wtedy nazywano je ochronką. Niedaleko Kukizowa znajdowała się miejscowość Ceperów. W tym Ceperowie był również klasztor, filia marianek. Dwie siostry marianki zostały tam utopione w studni”. Nie wiadomo, kim miałaby być owa druga zakonnica.

Wszystkie relacje mają jeden wspólny mianownik: została zamordowana przez ludobójców ukraińskich. Być może był to jakiś oddział OUN/UPA, być może SKW, a być może mordu dokonali agenci ukr. Служба Безпеки (pl. Służba Bezpieczeństwa), i.e. SB OUN, której zadaniem było się tropienie przeciwników politycznych i ideologicznych OUN. SB OUN powstała jeszcze w 1940, po czujną opieką Niemców. Szkolenia SB OUN przeprowadzano m.in. w Zakopanem, w hotelu „Stamary”. Jak podaje współczesna strona tego hotelu „nauka obejmowała zasady dywersji, sabotażu, gestapowskich metod przesłuchań i metod zabijania”. Nad wszystkimi tymi przedsięwzięciami, opiekę sprawowała niem. Geheime Staatspolizei (pl. Tajna Policja Państwowa), i.e. Gestapo, które swoją siedzibę miało w willi „Palace”, gdzie mordowano polskich patriotów. Działo się to w tym samym czasie, gdy na kolejnych tzw. konferencjach tematycznych niemieckie Gestapo i rosyjska ros. Народный Комиссариат Внутренних Дел (pl. Ludowy Komisariat Spraw Wewnętrznych), i.e. NKWD, dwie ludobójcze organizacje sojusznicze, debatowały nad współpracą i sposobami zwalczania i eksterminacji Polaków na okupowanych przez siebie terytoriach. Trzecia z nich odbyła się 20.02.1940, w Zakopanem, w willach „Pan Tadeusz” i „Telimena”, być może w tym samym czasie gdy SB OUN, u boku Gestapo, szkoliła się w sposobach mordowania swoich przeciwników.

12.10.2007 ludobójca Roman Szuchewycz został pośmiertnie nagrodzony tytułem Bohatera Ukrainy. A 10.12.2017, w imieniu „Rady Koordynacyjnej ds. Upamiętnienia Odznaczonych Rycerzy OUN i UPA”, ludobójca Wasyl Sydor odznaczony został pośmiertnie we Lwowie Srebrnym Krzyżem Zasługi Wojskowej UPA I klasy (nr 009). W kilku miejscowościach owym łac. „hostis humani generis” wystawiono pomniki i tablice pamiątkowe, nazwano szkoły ich imieniem.

łac. „O Tempora! O mores!”