Rzymskokatolicka Parafia
pw. św. Zygmunta
05-507 Słomczyn
ul. Wiślana 85
dekanat konstanciński
archidiecezja warszawska
pełna lista:
wyświetlKliknij by wyświetlić pełną listę
przeszukujKliknij by wyświetlić listę z selekcją kategorii
displayClick to display full list in English
searchClick to display selectable list in English
Martyrologium duchowieństwa — Polska
XX w. (lata 1914 – 1989)
dane osobowe
status
Służebnica Boża
nazwisko
KOGUT
imiona
Marianna
imiona zakonne
Beata
funkcja
siostra zakonna
wyznanie
Kościół łaciński (rzymskokatolicki) RKwięcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2014.09.21]
zakon
Zgromadzenie Sióstr Służebniczek Bogarodzicy Dziewicy Niepokalanie Poczętej Sł. BDNPwięcej na
www.bdnp.pl
[dostęp: 2013.01.13]
(i.e. Służebniczki Dębickie)
diecezja / prowincja
archidiecezja lwowskawięcej na
www.rkc.lviv.ua
[dostęp: 2013.05.19]
data i miejsce
śmierci
16.04.1944
Petlikowce Staredziś: grom. Buczacz miasto, rej. Czortków, obw. Tarnopol, Ukraina
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.07.31]
alt. daty i miejsca
śmierci
09.04.1944
szczegóły śmierci
Po niemieckiej i rosyjskiej inwazji Polski w 09.1939 i rozpoczęciu II wojny światowej, po niemieckim ataku 22.06.1941 na uprzedniego sojusznika, Rosjan, i rozpoczęciu okupacji niemieckiej, posługiwała w parafialnej wiosce Petlikowce Stare, ok. 8 km na północ od gminnego miasteczka Buczacz, nad wpływającą do Dniestru rzeczką Strypa, w południowej części województwa tarnopolskiego, która w czasie okupacji niemieckiej stała się częścią niem. Landkreis Tschortkiw (pl. powiat Czortków), wchodzącego w skład niem. Distrikt Galizien (pl. Dystrykt Galicja) okupacyjnego tworu zwanego niem. Generalgouvernement (pl. Generalne Gubernatorstwo), i.e. GG. W 1939 w wiosce mieszkało ok. 1,800 Polaków — rzymskokatolików — stanowiących ok. 58% większość, 40% Ukraińców i kilkudziesięciu Żydów.
W czasie realizacji ludobójczego planu niem. «Endlösung der Judenfrage» (pl. Ostateczne rozwiązanie kwestii żydowskiej), który w GG miał kryptonim niem. «Aktion Reinhardt» (pl. Akcja Reinhardt), w której brały udział jednostki ukraińskiej, kolaboracyjnej niem. Ukrainische Hilfspolizei (pl. Ukraińska Policja Pomocnicza), działające jako niem. Schutzmannschaft (pl. Bataliony ochrony), i.e. Schuma, a także szczególnie aktywna niem. Jüdischer Ordnungsdienst (pl. Żydowska Służba Porządkowa), w 1942 wywieziono z Buczacza 3,100‐4,100 Żydów i zamordowano w obozie zagłady VL Belzec. Resztę Żydów, ok. 7,000‐10,700 — z różnych ośrodków gminy — po zakończeniu funkcjonowania VL Belzec wymordowano, głównie w 1943, w okolicy Buczacza.
I właśnie wówczas, w 02.1943, Roman Szuchewycz ps. „Taras Czuprynka”, główny komendant ludobójczej, ukraińskiej organizacji OUN/UPA, wydał rozkaz: „Akcję wytępienia [Polaków] przeprowadzić należy na zasadach następujących: Wsie polskie mają być palone, ich zaś ludność wycinana w pień. Napady na miasta nastąpią w biały dzień, nie zaś w nocy. We wsiach mieszanych należy likwidować samą ludność polską, zagrody natomiast palić tylko w takich wypadkach, jeśli są one o 15 metrów i gdy w ogóle nie grozi przerzucenie się ognia na sąsiednie budynki ukraińskie. Ludność ukraińska otrzyma wskazówki co do miejsca, gdzie ma się zgrupować w czasie trwania napadu […] Za każdego Ukraińca zamordowanego czy to przez Polaków, czy też Niemców stracić 100 (stu) Polaków”.
Był to de facto sygnał do rozpoczęcia «Genocidium Atrox» — i.e. ludobójstwa popełnionego przez Ukraińców na Polakach, zwanego „wołyńskim”.
Zaraz potem, w 03.1943 UPA wydało apel skierowany do członków kolaboracyjnej niem. Ukrainische Hilfspolizei i Schuma, o dezercję i wstępowanie w szeregi UPA. Być może nawet 10,000 Ukraińców tak uczyniło.
Na początku 1944, po eksterminacji polskiej ludności na Wołyniu — przy niemieckiej pasywności — ludobójca „Taras Czuprynka” Szuchewycz wydał rozkaz objęcia «Genocidium Atrox» Galicji Wschodniej. Temu miało służyć m.in. przemianowanie eufemistycznie nazwanej, dla zmylenia Niemców, ukr. Українська Народна Самооборона (pl. Ukraińska Narodowa Samoobrona), i.e. UNS, działającej w Galicji Wschodniej — w 1943 znacznie wzmocnionej dezerterami z ludobójczej niem. Ukrainische Hilfspolizei — na grupę operacyjną OUN/UPA „UPA‐Zachód”. W woj. tarnopolskim jej dowództwo w 12.1943 objął Wasyl Sydor, ps. „Szełest”, który rozkazał „nieustannie uderzać w Polaków aż do wyniszczenia ich do ostatniego z tych ziem”. Rejon Buczacza natomiast objęty został działalnością Okręgu Wojskowego UPA WO‐3 „Łysonia”, którego dowódcą w tym czasie był niejaki Emilian (Omelian) Polowy ps. „Ostap”, prawd. dezerter z 201. batalionu Schuma, wsławionego eksterminacyjnymi akcjami przeciw Żydom na Białorusi.
I właśnie w tym okresie rozpoczęły się ataki na Polaków w okolicy Buczacza. M.in. w nocy 07‐08.12.1943 bojówka „banderowców” — jak określają źródła — dokonała napadu na plebanię oddalonej o ok. 20 km na południe od Petlikowców parafii Jazłowiec, po drugiej stronie Buczacza, nad tą samą rzeczką Strypą. Porwano, torturowano i zamordowano miejscowego proboszcza ks. Andrzeja Kraśnickiego. Kilka miesięcy później, w nocy 13‐14.03.1944 — gdy do południowej tarnopolszczyzny zbliżała się wielka rosyjska ofensywa, zwana operacją dnieprowsko–karpacką, i stawało się oczywistym, że Niemcy zostaną wkrótce wypchnięci — ludobójcy ukraińcy wykorzystali sytuację i uderzyli m.in. na wioskę Bobulińce, ok. 3 km na północ od Petlikowców. Zamordowali tam 32 Polaków, w większości kobiety i dzieci, a także posługującego tam ks. Józefa Suszczyńskiego. Ludobójstwa dokonała prawd. sotnia ukr. „Сірі вовки” (pl. „Szare Wilki”), pod dowództwem kurennego Piotra Chamczuka, ps. „Bystry”, zorganizowana wówczas i działająca w regionie Buczacza i Czortkowa, wsławiona później mordami w okolicy Krystynopola k. Lwowa.
Ledwie 10 dni później, 23.03.1944 do Buczacza, a więc i jej wioski, wkroczyli Rosjanie. Nie trwało to jednak długo, bo już ok. 07.04.1944, w wyniku niemieckiej kontrofensywy, do Buczacza wrócili Niemcy.
Natychmiast wykorzystali to ludobójcy ukraińscy, mimo iż to była strefa przyfrontowa, i w okolicy musiało być bardzo dużo jednostek niemieckich. 16.04.1944, w drugą niedzielę Wielkanocy, do kościoła w Petlikowcach Starych, podczas Mszy św., wpadło — jak podają źródła — pięciu Ukraińców.
Świadek, Stefan Wiszniowski, wspominał: „Nagle drzwi otwarły się na oścież i ukazał się w nich mężczyzna ubrany w mundur wojskowy esesmana z pistoletem maszynowym w ręku. Na nasz widok otworzył ogień seryjny w naszym kierunku. Obaj natychmiast z Tomkiem [Tomasz Macyszyn, lat 21, zginął na miejscu] upadliśmy na posadzkę kościoła. Od podłogi poczułem pod sobą ciepło, była to krew Tomka, który nie dawał znaku życia.
Leżąc na posadzce, usłyszałem krzyk siostry zakonnej z zakrystii i kolejne strzały seryjne z pistoletu maszynowego. Podniosłem głowę i zobaczyłem, jak s. Beata czołga się w drzwiach zakrystii i po chwili spadła ze schodów do wnętrza kościoła, przytuliła się do ściany i znieruchomiała”.
Wśród ofiar było dwóch chłopców lat 13 i 15. Ciężko poraniona została inna zakonnica, Kryspina Waleria Cnota, którą uratowali przejeżdżający żołdacy niemieccy, zabierając ja do wojskowego szpitala polowego.
Przynależności organizacyjnej ludobójców nie da się zapewne dziś ustalić. Wspomniani w relacji napastnicy ubrani w „mundur wojskowy esesmana” mogli być członkami niem. Galizisches SS Freiwilligen Regiment 4 — Polizei (pl. 4. Galicyjski Pułk Ochotniczy SS — Policyjny), wchodzącego w skład niem. 14. Waffen–Grenadier–Division der SS /ukrainische Nr. 1/ (pl. 14. Dywizja Grenadierów Waffen SS /1. ukraińska/), kolaboracyjnej ukraińskiej formacji walczącej u boku Niemiec, acz jak się wydaje raczej zajmował on wówczas pozycje ok. 60 km na północ od Buczacza.
21.07.1944 do Buczacza — w ramach operacji lwowsko–sandomierskiej — ponownie wkroczyli Rosjanie. Rozpoczęła się rosyjska okupacja.
12.10.2007 ludobójca Roman Szuchewycz został pośmiertnie nagrodzony tytułem Bohatera Ukrainy. 10.12.2017, w imieniu „Rady Koordynacyjnej ds. Upamiętnienia Odznaczonych Rycerzy OUN i UPA”, ludobójca Wasyl Sydor odznaczony został pośmiertnie we Lwowie Srebrnym Krzyżem Zasługi Wojskowej UPA I klasy (nr 009). W kilku miejscowościach owym łac. „hostis humani generis” wystawiono pomniki i tablice pamiątkowe, nazwano szkoły ich imieniem.
łac. „O Tempora! O mores!”
przyczyna śmierci
zbiorowy mord
sprawstwo
Ukraińcy
miejsca i wydarzenia
«Genocidium Atrox»Kliknij by przejść do opisu, VL BelzecKliknij by przejść do opisu, GeneralgouvernementKliknij by przejść do opisu, Ribbentrop‐MołotowKliknij by przejść do opisu, Encykliki Piusa XIKliknij by przejść do opisu
data i miejsce
urodzenia
13.11.1887Skan aktu urodzenia na:
skanoteka.genealodzy.pl
[dostęp: 2025.04.19]
Miechowice Wielkiedziś: gm. Wietrzychowice, pow. Tarnów, woj. małopolskie, Polska
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2022.01.28]
rodzice
KOGUT Piotr
🞲 ?, ? — 🕆 ?, ?
TARCHAŁA Teresa
🞲 ?, ? — 🕆 ?, ?
chrzest
13.11.1887Skan aktu urodzenia na:
skanoteka.genealodzy.pl
[dostęp: 2025.04.19]
Wietrzychowicedziś: gm. Wietrzychowice, pow. Tarnów, woj. małopolskie, Polska
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2021.12.19]
kościół RK pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny
śluby zakonne
12.08.1908 (czasowe)
11.08.1926 (wieczyste)
szczegóły posługi
do 1944
przełożona — Petlikowce Staredziś: grom. Buczacz miasto, rej. Czortków, obw. Tarnopol, Ukraina
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.07.31] ⋄ dom Zgromadzenia, Służebniczki Dębickie Sł. BDNP — opiekunka dzieci w ochronce i ludzi starszych
zakonnica — Monasterzyskadziś: grom. Monasterzyska miasto, rej. Czortków, obw. Tarnopol, Ukraina
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.07.31] ⋄ dom Zgromadzenia, Służebniczki Dębickie Sł. BDNP
zakonnica — Dębicadziś: gm. Dębica miasto, pow. Dębica, woj. podkarpackie, Polska
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.07.31] ⋄ Dom Macierzysty (przy ul. Krakowskiej 15), Służebniczki Dębickie Sł. BDNP — posługa w mleczarni
01.05.1906
wstąpienie — Dębicadziś: gm. Dębica miasto, pow. Dębica, woj. podkarpackie, Polska
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.07.31] ⋄ Służebniczki Dębickie Sł. BDNP
inni związani
szczegółami śmierci
KRAŚNICKIKliknij by wyświetlić biogram Andrzej, SUSZCZYŃSKIKliknij by wyświetlić biogram Józef
miejsca i wydarzenia
opisy
«Genocidium Atrox»: W latach 1939‐1947, szczególnie w latach 1943‐1944, niezależne jednostki ukraińskie, głównie przynależące do ludobójczych organizacji OUN (ramię polityczne) i UPA (ramię zbrojne), wspomagane przez ludność ukraińską, wymordowały — zazwyczaj w niezwykle brutalny sposób — na terenach Wołynia oraz sąsiadujących regionów Rzeczypospolitej, od 130,000 do 180,000 Polaków, ludności cywilnej, kobiet, dzieci, starszych, młodszych, mężczyzn. Konflikt polsko‐ukraiński, który otwarcie objawił się podczas i po zakończeniu I wojny światowej (w szczególności skutkując wojną polsko‐ukraińską lat 1918‐1919), który przetrwał, a nawet wzmocnił się podczas czasów II Rzeczpospolity, gdy zachodnia część Ukrainy wchodziła w skład państwa polskiego, wybuchł ponownie z momentem wybuchu II wojny światowej w 09.1939. Za czasów rosyjskiej okupacji 1939‐1941, gdy setki tysięcy Polaków zostało deportowanych w głąb Rosji, gdy dziesiątki tysięcy zostało zamordowanych (m.in. podczas tzw. zbrodni katyńskiej), miał jeszcze ograniczony zasięg, tym bardziej, że Ukraińcy, w szczególności nacjonaliści ukraińscy, również stali się obiektem prześladowań rosyjskich. Dopiero wybuch wojny niemiecko‐rosyjskiej 22.06.1941 i początek niemieckiej okupacji doprowadził do niezwykle krwawego konfliktu. Ukraińcy początkowo otwarcie wspierali Niemców (zakładając policję ukraińską,współuczestnicząc w zagładzie Żydów, wstępując do jednostek wojskowych walczących u boku Niemców). Później, wobec ambiwalentnej postawy Niemców, zaczęli się uniezależniać. I w 1943 jedna z jednostek ukraińskiej organizacji nacjonalistycznej OUN/UPA na Wołyniu doprowadziła do ludobójstwa miejscowej ludności polskiej. W ciągu paru tygodni zamordowano, przy biernej postawie Niemców, ponad 40 tys. Polaków. Strategię wołyńskiego OUN/UPA zaakceptowała i przyjęła cała organizacja i podobne akty ludobójstwa przeniosły się na tereny Małopolski Wschodniej, gdzie zamordowano ponad 20 tys. Polaków, napotykając jednakże na zbrojny opór ludności polskiej. Dalej na zachód, na terenie Chełmszczyzny, Rzeszowszczyzny, etc. ludobójstwo przekształciło się otwarty wręcz konflikt. Generalnie ludobójstwo dokonane przez ukraińskich nacjonalistów, współpracujących z niemieckimi siłami okupacyjnymi, na bezbronnych Polakach miało miejsce na całym terenie obecności ukraińskiej, zniszczono setki wiosek, mordując w wyrafinowany sposób wszystkich ich mieszkańców. W czasie tego holokaustu — znanego jako «Genocidium Atrox» (pl. „straszne ludobójstwo”) — zginęło ponad 200 kapłanów i sióstr zakonnych. Charakter i cel ludobójstwa może najlepiej oddaje pieśń śpiewana przez morderców: „Polaków wyrżniemy, Żydów wytniemy, wielką Ukrainę zdobyć musimy” (ukr. „Поляків виріжем, Євреїв видусим, велику Україну здобути мусим”). Ludobójstwo i konflikt, które doprowadziły do całkowitej eliminacji polskiej społeczności i polskiej kultury z Ukrainy, zakończyły się przymusowymi deportacji lat 1944‐1945 Polaków z terenów Ukrainy oraz części Ukraińców na Ukrainę, oraz „Akcją Wisła”, w trakcie której komunazistowskie siły kontrolowanych przez Rosjan polskich jednostek wysiedliły Ukraińców z terenów południowo‐wschodnich na zachód polskiej republiki prl. (więcej na: www.swzygmunt.knc.plKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2021.06.20])
VL Belzec: Niemiecki niem. Vernichtungslager (pl. obóz zagłady) VL — oficjalnie zwany SS‐Sonderkommando Belzec — funkcjonujący od 03.1942 do 06.1943 k. wsi Bełżec, ok. 8 km na południe od Tomaszowa Lubelskiego, utworzony w ramach niemieckiej akcji ekstermnacji ludności żydowskiej „Reinhardt”. Ofiarami byli polscy Żydzi z gett i obozów w niemieckim Generalnym Gubernatorstwie, głównie z dystryktów Galicja, Kraków i Lublin; a także Żydzi austriaccy, czescy, niemieccy, słowaccy i węgierscy. Ofiary mordowano w stacjonarnych komorach gazowych przy użyciu gazów spalinowych. Liczbę zamordowanych szacuje się na ok. 450,000 osób. Obozem zarządzało przeciętnie ok. 20 funkcjonariuszy SS — Niemców i Austriaków. Wspomagała ich kompania straźników (niem. SS‐Wachmannschaften) — głównie byli rosyjscy jeńcy wojenni, którzy przeszli na stronę Niemiec, w większości narodowości ukraińskiej. (więcej na: pl.wikipedia.orgKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2020.02.08])
Generalgouvernement: Po polskiej klęsce w kampanii 09.1939, będącej rezultatem paktu Ribbentrop‐Mołotow i stanowiącej pierwszy etap II wojny światowej, i rozpoczęciu w części Polski okupacji niemieckiej (w drugiej, wschodniej części Polski rozpoczęła się okupacja rosyjska), Niemcy podzielili okupowane polskie terytorium na pięć głównych rejonów. W dwóch z nich utworzyli nowe niemieckie prowincje, dwie wcielili do innych prowincji. Natomiast piąta część potraktowana została odrębnie, i w sensie politycznym odtwarzać miała niemiecki pomysł z 1915 (po klęsce Rosjan w bitwie pod Gorlicami w 05.1915 w czasie I wojny światowej) utworzenia polskiej enklawy w ramach Niemiec. Nielegalna w sensie prawa międzynarodowego, i.e. konwencji haskiej, i publicznego, zarządzana przez Niemców wedle odrębnych praw — specjalnie ustanowionych dla polskich niem. Untermenschen (pl. podludzie) — do czasu ofensywy rosyjskiej w 1945 stanowiła część niem. Großdeutschland (pl. Wielkie Niemcy). Do 31.07.1940 zwana formalnie niem. Generalgouvernement für die besetzten polnischen Gebiete (pl. Generalne Gubernatorstwo dla okupowanych ziem polskich) — później już tylko niem. Generalgouvernement (pl. Generalne Gubernatorstwo), tak jak w latach 1915‐1918. Od 07.1941, czyli po niemieckim ataku 22.06.1941 na uprzedniego sojusznika Rosjan, w jego skład wchodził też dystrykt Galicja, czyli polskie przedwojenne południowo–wschodnie województwa. Wobec Polaków i Żydów stosowano specjalne prawo karne, umożliwiające dowolne wymierzanie kary śmierci niezależnie od wieku „sprawcy”, sankcjonujące stosowanie odpowiedzialności zbiorowej. Po zakończeniu działań zbrojnych II wojny światowej rząd niem. Generalgouvernement uznano za organizację przestępczą, a jego przywódcę, gubernatora Hansa Franka, za zbrodniarza i stracono. (więcej na: pl.wikipedia.orgKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2024.12.13])
Ribbentrop‐Mołotow: Ludobójczy rosyjsko‐niemiecki pakt przyjaźni między przywódcą rosyjskim Józefem Stalinem i niemieckim Adolfem Hitlerem, podpisany 23.08.1939 w Moskwie przez ministrów spraw zagranicznych Rosji — Wiaczesława Mołotowa — i Niemiec — Joachima von Ribbentropa — który sankcjonował i był bezpośrednią przyczyną niemieckiego i rosyjskiego najazdu na Polskę i rozpoczęcia II wojny światowej w 09.1939. W sensie politycznym pakt był próbą przywrócenia status quo ante sprzed 1914, z jednym wyjątkiem, a mianowicie „handlową” wymianą tzw. „Królestwa Polskiego”, wchodzącego w 1914 w skład Imperium Rosyjskiego, na Galicję Wschodnią (dzisiejszą zachodnią Ukrainę), w 1914 należącą do Imperium Austro‐Węgierskiego. Galicję, ze Lwowem, mieli przejąć Rosjanie, „Królestwo Polskie” — pod nazwą Generalnego Gubernatorstwa — Niemcy. Wybuchła w rezultacie „wojna była jedną z największych w historii klęsk i dramatów ludzkości, bo dwie ateistyczne i antychrześcijańskie ideologie: narodowego i międzynarodowego socjalizmu, odrzuciły Boga i Jego piąte przykazanie Dekalogu: Nie zabijaj!” (abp Stanisław Gądecki, 01.09.2019). Ustalenia paktu — wsparte zdradą formalnych sojuszników Polski, Francji i Niemiec, które 12.09.1939 na wspólnej konferencji w Abbeville, zdecydowały o nieudzielaniu pomocy zaatakowanej Polsce i niepodejmowaniu działań zbrojnych wobec Niemiec (co było złamaniem zobowiązań traktatowych z Polską) — zostały sprecyzowane 28.09.1939 w traktacie „o granicach i przyjaźni Niemcy‐Rosja”, podpisanym przez tych samych zbrodniarzy. Jednym z jego ustaleń było podzielenie się strefami wpływów w środkowej i wschodniej Europie oraz IV rozbiór Polski. W jednym z tajnych aneksów zapisano: „Obie strony nie będą tolerować na swych terytoriach jakiejkolwiek polskiej propagandy, która dotyczy terytoriów drugiej strony. Będą one tłumić na swych terytoriach wszelkie zaczątki takiej propagandy i informować się wzajemnie w odniesieniu do odpowiednich środków w tym celu”. Skutkiem porozumień była seria spotkań między ludobójczymi organizacjami — niemieckim Gestapo i rosyjskim NKWD, na których dyskutowano koordynację wysiłków w celu eksterminacji polskiej inteligencji i warstw przywódczych (w Niemczech zwane «Intelligenzaktion», w Rosji przyjęła formę zbrodni katyńskiej). Skutkiem porozumień była śmierć setek tysięcy polskiej inteligencji, w tym tysięcy przedstawianych kapłanów, i dziesiątków milionów zwykłych ludzi. Skutki tej rosyjsko‐niemieckiej umowy trwały do 1989, a i dziś są odczuwalne. (więcej na: pl.wikipedia.orgKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2015.09.30])
Encykliki Piusa XI: Wobec powstania w Europie dwóch systemów totalitarnych, które zdawały się ze sobą konkurować, acz więcej było między nimi podobieństw niż sprzeczności, papież Pius XI wydał w 03.1937 (w ciągu 5 dni) dwie encykliki. W wydanej 14.03.1938 „Mit brennender Sorge” (pl. „Z palącą troską”) potępił narodowy socjalizm panujący w Niemczech. Pisał: „Kto idąc za wierzeniami starogermańsko — przedchrześcijańskimi, na miejsce Boga osobowego stawia różne nieosobowe fatum, ten przeczy mądrości Bożej i Opatrzności […], kto wynosi ponad skalę wartości ziemskie: rasę albo naród, albo państwo, albo ustrój państwa, przedstawicieli władzy państwowej albo inne podstawowe wartości ludzkiej społeczności, […] i czyni z nich najwyższą normę wszelkich wartości, także religijnych, i oddaje się im bałwochwalczo, ten […] daleki jest od prawdziwej wiary w Boga i od światopoglądu odpowiadającego takiej wierze”. 19.03.1937 wydał „Divini Redemptoris” (pl. „Boski Odkupiciel”), w której poddał krytyce komunizm rosyjski, materializm dialektyczny i teorię walki klas. Pisał: „Komunizm pozbawia człowieka wolności, a więc duchowej podstawy wszelkich norm życiowych. Odbiera osobie ludzkiej całą jej godność i wszelkie moralne oparcie, z którego pomocą mogłaby się przeciwstawić naporowi ślepych namiętności […] To nowa ewangelia, którą bolszewicki i bezbożny komunizm głosi jako orędzie zbawienia i odkupienia ludzkości”… Pius XI domagał się poddania stanowionego prawa ludzkiego naturalnemu prawu Bożemu, zalecał wcielanie w życie ideału państwa i społeczeństwa chrześcijańskiego, i wzywał katolików do oporu. Dwa lata później narodowo socjalistyczne Niemcy i komunistyczna Rosja porozumiały się i wywołały II wojnę światową. (więcej na: pl.wikipedia.orgKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2023.05.28], pl.wikipedia.orgKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2023.05.28])
źródła
osobowe:
www.panorama.info.plKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2012.11.23], nawolyniu.plKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2013.01.06], ipn.gov.plKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2023.04.02], skanoteka.genealodzy.plKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2025.04.19], cracovia-leopolis.plKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2013.01.06], www.zbrodniawolynska.plKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2013.12.04], newsaints.faithweb.comKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2021.12.19]
bibliograficzne:
„Martyrologium duchowieństwa polskiego pod okupacją niemiecką w latach 1939‐1945”, o. Szołdrski Władysław CSSR, Rzym 1965
„Siostry zakonne — ofiary zbrodni nancjonalistów ukraińskich na terenie metropolii lwowskiej obrządku łacińskiego 1939‐1947”, s. Agnieszka Michna, IPN, Warszawa, 2010
„Misterium iniquitatis. Osoby duchowne i zakonne obrządku łacińskiego zamordowane przez ukraińskich nacjonalistów w latach 1939‐1945”, ks. Józef Marecki, Instytut Pamięci Narodowej, Kraków 2020
„Encyklopedia obozów i gett, 1933‐1945Kliknij by wyświetlić stronę źródłową”, Muzeum Pamięci Holokaustu w Stanach Zjednoczonych, red. Martin Dean, tom II: „Getta w okupowanej przez Niemców wschodniej Europie”, część A
„Genocidium Atrox”, GTKRK, https://www.swzygmunt.knc.pl/GENOCIDEs/15 GENOCIDUM ATROX/vPOLISH/MAINs/GENATROXsearch01.htm
LIST do KUSTOSZA/ADMINISTRATORA
Jeśli na Pana/Pani urządzeniu działa klient programu pocztowego — taki jak Mozilla Thunderbird, Windows Mail czy Microsoft Outlook, opisanych m.in. w WikipediiPatrz:
pl.wikipedia.org — proszę spróbować wybierając link poniżej:
LIST do KUSTOSZA/ADMINISTRATORAKliknij i spróbuj wywołać własnego klienta poczty E–majlowej
Jeśli natomiast Pan/Pani nie posiada takowego klienta na swoim urządzeniu lub powyższy link nie jest aktywny proszę wysłać Emajl do Kustosza/Administratora za pomocą używanego przez Pana/Panią konta — w stosowanym programie do wysyłania korespondencji — na poniższy adres:
jako temat podając:
MARTYROLOGIUM: KOGUT Marianna
Powrót do przeglądania życiorysu:
Kliknij by powrócić do życiorysu