W czasie I wojny światowej, na skutek rosyjskiej klęski w bitwie z wojskami Państw Centralnych (Cesarstwa Niemieckiego i Monarchii Austro–Węgierskiej) pod Gorlicami w 05.1915, uciekł z Wołynia, gdzie posługiwał, wraz z ok. 3 milionami urzędników, nauczycieli, wojskowych, duchowieństwa prawosławnego, etc., i ich rodzin, i.e. członków administracji okupowanej przez Rosjan na skutek zaborów Polski, w głąb Rosji (tzw. bieżeństwo), i osiadł we wsi Futor Rutkowskiego k. Żytomierza na Ukrainie. Powrócił już po upadku caratu w Rosji i separatystycznym traktacie pokojowym, zawartym 03.03.1918 w Brześciu Litewskim, mocą którego Rosja bolszewicka wycofywała się z wojny, oddając Państwom Centralnym kontrolę i.a. nad Ukrainą. Niedługo potem, 11.11.1918, zakończyła się I wojna światowa, i Polska odzyskała niepodległość. Wołyń znalazł się w jej granicach.

W 1939 posługiwał w niewielkiej wiosce Kosarewo, administracyjnie należącej do pow. Dubno w woj. wołyńskim, ok. 12 km od gminnego Młynowa. W Kosarewie — wsi i kolonii — mieszkało wówczas prawd. ok. 540 osób, w ok. 97% prawosławnych Ukraińców oraz kilkunastu rzymskokatolickich Polaków.

Po niemieckiej i rosyjskiej inwazji Polski w 09.1939 i rozpoczęciu II wojny światowej, zgodnie z postanowieniami niemiecko–rosyjskiego, ludobójczego paktu „o przyjaźni” Ribbentrop–Mołotow, Wołyń okupowany był przez Rosjan. Rosjanie przymusowo wcielili wówczas wszystkich kapłanów prawosławnych — należących wcześniej do Polskiej Autokefalicznej Cerkwi Prawosławnej PACP — do Cerkwi Rosyjskiej Patriarchatu Moskiewskiego.

Po niemieckim ataku 22.06.1941 na uprzedniego sojusznika, Rosjan, i rozpoczęciu okupacji niemieckiej, wieś weszła w skład niem. Kreisgebiet Dubno (pl. powiat Dubno) w niem. Generalbezirk Wolhynien–Podolien (pl. Okręg generalny Wołyń–Podole) administracyjnej struktury okupacyjnej niem. Reichskommissariat Ukraine (pl. Komisariat Rzeszy Ukraina).

Wśród duchowieństwa prawosławnego nastąpił wówczas podział. Jedną z frakcji Cerkwi prawosławnej stała się Autonomiczna Ukraińska Cerkiew Prawosławna AUCP, której kanoniczne proklamowanie ogłosił 18.08.1941 synod ukraińskich biskupów prawosławnych w Ławrze Poczajowskiej. AUCP dążyła do autokefalii, i.e. usamodzielnienia, ale uznając zwierzchnictwo Patriarchatu Moskiewskiego. 08‐10.02.1942 wszelako, inna grupa biskupów prawosławnych, oznajmiła powstanie Ukraińskiej Autokefalicznej Cerkwi Prawosławnej UACP, pod auspicjami PACP, która z kolei jeszcze w 1940 złożyła akt lojalności wobec niemieckiego ludobójcy Hansa Franka, niem. Generalgouverneur (pl. Generalny Gubernator) okupowanego i zarządzanego przez Niemców quasi‐państwa, zwanego niem. Generalgouvernement (pl. Generalne Gubernatorstwo), i.e. GG. Na obszarze niem. Reichskommissariat Ukraine biskupi UACP uważali się za następców PACP, której autokefalię przyznał Patriarchat Konstantynopolitański. Opierając się na dość szczątkowych informacjach o jego losach w ostatnich latach życia wysoce prawdopodobne wydaje się, że złożył akces do UACP.

Żydów w Kosarewie nie było, ale ich los musiał wpływać na życie również i jego wsi i parafii. W 1941, we wspomnianym Młynowie, przebywało prawd. ok. 1,500 Żydów. Na przełomie 1941/1942 Niemcy rozpoczęli realizację ludobójczego planu niem. «Endlösung der Judenfrage» (pl. Ostateczne rozwiązanie kwestii żydowskiej). 22.05.1942 Niemcy — i kolaborująca z nimi ukraińska policja niem. Ukrainische Hilfspolizei (pl. Ukraińska Policja Pomocnicza), określana jako niem. Schutzmannschaft (pl. Bataliony ochrony), i.e. Schuma — założyli getto, i opasali je drutem kolczastym. Dwóch bram pilnowali policjanci Schumy. Na początku 09.1942 lokalnych chłopów zmuszono do wykopania dużego dołu w kotlinie między Młynowem a oddaloną o ok. 1.5 km na północ wsią Murawica, w miejscu zlewiska 3 niewielkich strumyków do rzeczki Ikwa, dopływu Styru. 22.09.1942 ukraińska policja, pod niemiecką kontrolą, otoczyła getto. Ok. 980 Żydów wyprowadzono z getta i zamordowano nad wspomnianymi dołami. W 10.1942 — data dzienna nie jest znana — zamordowano tam ostatnich ok. 520 Żydów.

Kilka miesięcy późnie, w 02.1943, Roman Szuchewycz ps. „Taras Czuprynka”, komendant ukraińskiej, ludobójczej organizacji OUN/UPA, który w 1941 był członkiem ukraińskiej niem. Sondergruppe Nachtigall (pl. Grupa Specjalna Słowik) — jednostki niem. Wehrmacht (pl. Siły Zbrojne) biorącej udział w niemieckim ataku na Rosjan w 1941, oskarżanej o uczestnictwo w pogromie Żydów we Lwowie w 1941 — a później członkiem niem. Schutzmannschaftsbataillon 201 (pl. 201. Batalion Zespołu ochrony) — odpowiedzialnego za mordy Żydów i ludności cywilnej na terytorium Białorusi — wydał rozkaz: „Akcję wytępienia [Polaków] przeprowadzić należy na zasadach następujących: Wsie polskie mają być palone, ich zaś ludność wycinana w pień. Napady na miasta nastąpią w biały dzień, nie zaś w nocy. We wsiach mieszanych należy likwidować samą ludność polską, zagrody natomiast palić tylko w takich wypadkach, jeśli są one o 15 metrów i gdy w ogóle nie grozi przerzucenie się ognia na sąsiednie budynki ukraińskie. Ludność ukraińska otrzyma wskazówki co do miejsca, gdzie ma się zgrupować w czasie trwania napadu […] Za każdego Ukraińca zamordowanego czy to przez Polaków, czy też Niemców stracić 100 (stu) Polaków”.

Był to de facto sygnał do rozpoczęcia «Genocidium Atrox» — i.e. ludobójstwa popełnionego przez Ukraińców na Polakach, zwanego „wołyńskim”.

Zaraz potem, w 03.1943 UPA wydało apel skierowany do członków kolaboracyjnej niem. Ukrainische Hilfspolizei i Schuma, o dezercję i wstępowanie w szeregi UPA. Być może nawet 10,000 Ukraińców tak uczyniło.

Taktykę ludobójczych Ukraińców uszczegółowiał rozkaz dowódcy UPA na Wołyniu Dmytro Kłaczkiwskiego ps. „Kłym Sawur” z 06.1943, który przewidując klęskę Niemiec w wojnie z Rosją, wyjaśniał i rozkazywał: „Powinniśmy przeprowadzić wielką akcję likwidacji polskiego elementu. Przy odejściu wojsk niemieckich należy wykorzystać ten dogodny moment dla zlikwidowania całej ludności męskiej w wieku od 16 do 60 lat […] Tej walki nie możemy przegrać, i za każdą cenę trzeba osłabić polskie siły. Leśne wsie oraz wioski położone obok leśnych masywów powinny zniknąć z powierzchni ziemi”.

Wybór Wołynia na rozpoczęcie «Genocidium Atrox» i ludobójstwa Polaków przez OUN/UPA nie był przypadkowy. Po pierwsze Wołyń w Polsce przedwojennej miał prawd. najmniejszy odsetek ludności polskiej w całym państwie. Po wtóre był bodajże najsłabiej rozwiniętym gospodarczo województwem Polski, co spowodowane było celową polityką zaborczych Rosjan w XIX w. — przez Wołyń wiedzie bowiem najprostsza droga do serca Rosji, do Moskwy, więc nie wytyczano tam dróg, nie budowano mostów, nie osuszano bagnistych obszarów nad Prypecią, nie lokowano przemysłu, nie zakładano szkół. Po trzecie wreszcie to właśnie Wołyń (i Chełmszczyzna) uznany został przez Państwa Centralne w traktacie brzeskim z 09.02.1918 jako część krótkotrwałego państwa Ukraińskiej Republiki Ludowej URL — w 1943 Niemcy po prostu realizowali zobowiązania wówczas podjęte.

I Wołyń spłynął polską krwią. Dziesiątki tysięcy Polaków zostało przez Ukraińców zamordowanych — przy bierności Niemców — w niezwykle barbarzyński sposób. Setki wsi spłonęły.

Prawd. był sympatykiem ludobójczej ukraińskiej organizacji OUN/UPA. Świadczyć o tym może to, że jeden z jego synów, tak jak i ojciec Bazyli — później autor wielu wierszy — był komendantem „wywiadu wojskowego” OUN/UPA w regionie Młynów, ps. „Burłaka”. A w owym regionie — tam znajdowało się Kosarewo — nie ostała się w zasadzie żadna polska wieś, Ukraińcy wymordowali w 1943 prawie wszystkich Polaków. M.in. w samym Kosarewie zamordowano co najmniej 4 osoby, w tym jedną polską rodzinę, a prawd. także i rodzinę narodowości czeskiej.

Zaraz potem, w 09.1943, został zatrzymany przez Niemców, z nieznanych przyczyn.

Przewieziony prawd. do więzienia w Dubnie, ok. 20 km na południe.

Stamtąd wywieziony do wsi Młodawa, ok. 12 km na północny wschód od Dubna, i w gronie 30 osób zamordowany w zbiorowej egzekucji.

12.10.2007 ludobójca Roman Szuchewycz został pośmiertnie nagrodzony tytułem Bohatera Ukrainy. W 12.2020 Rada Najwyższa Ukrainy w uchwale uznała ludobójcę Dymitra Kłaczkiwskiego „kierownikiem Ukraińskiej Powstańczej Armii na Wołyniu i uczestnikiem walk o niepodległość Ukrainy w XX wieku”. W kilku miejscowościach owym łac. „hostis humani generis” wystawiono pomniki i tablice pamiątkowe, nazwano szkoły ich imieniem.

łac. „O Tempora! O mores!”