W 1939 posługiwał w kościele w Mieczyszczowie, w parafii Brzeżany, położonych w pow. Brzeżany w woj. tarnopolskim. W Mieczyszczowie mieszkało szacunkowo ok. 2,200 osób, z czego szacunkowo prawd. ok. połowę stanowili rzymskokatoliccy Polacy, a połowę greckokatoliccy Rusini. Przebywało tam też kilkudziesięciu Żydów.

Po niemieckiej i rosyjskiej inwazji Polski w 09.1939 i rozpoczęciu II wojny światowej, zgodnie z ludobójczą umową dwóch sojuszników, zwaną paktem Ribbentrop–Mołotow z 23.08.1939, potwierdzoną tzw. „Traktatem o granicach i przyjaźni Niemcy–Rosja” z 28.09.1939, zwanym też 2. paktem Ribbentrop–Mołotow, woj. tarnopolskie przypadło Rosjanom. Gdy 17.09.1939 rozeszła się wieś o najeździe rosyjskim na Polskę, już dzień później w jego wsi „grupa miejscowych Ukraińców uzbrojonych w kosy, widły, siekiery i karabiny dokonała demonstracyjnego przemarszu przez wieś. Splądrowała i ograbiła miejscowe budynki publiczne jak pocztę, posterunek policji i inne […] W tym czasie Polacy poukrywali się po domach i w polach, bo Ukraińcy wystawili ruchome warty; każdego napotkanego na zewnątrz Polaka czekało pobicie lub śmierć. Tak było przez całą dobę. W nocy widać było łuny z płonących domów w Sławentynie [, ok. 6 km na wschód]”. Źródła podają, że „Pobito i poraniono dwie osoby […] [Jedną z nich, Wincentego Ciecierskiego, Ukrainiec] uderzył kilkakrotnie w plecy obuchem siekiery. Zmarł na początku listopada”. W innej z relacji jest mowa o „zamordowaniu nauczycielki Zdebowej, nad którą się bestialsko znęcano”. Jeszcze inne źródło informuje, że bojówkarze ludobójczej ukraińskiej organizacji OUN zamordowali „we wrześniu 1939 roku 10 polskich gospodarzy, ograbili ich domostwa i spalili 5 zagród”.

Na początku 1940 przeniósł się na zachód, nad granicę z polskimi ziemiami okupowanymi przez Niemców, i.e. okupowanego i zarządzanego przez Niemców quasi‐państwa, zwanego niem. Generalgouvernement (pl. Generalne Gubernatorstwo), i.e. GG. Kronika parafii w Lubaczowie, zawiera następujacy wpis: „Wraz z nowym rokiem przybył do parafii lubaczowskiej jeszcze jeden pracownik w osobie ks. Adama Rocza, który z powodu Ukraińców musiał opuścić swą parafię Mieczyszczów koło Brzeżan i przybrał sobie nazwisko Franciszek Malinowski. Przyjechał do Lubaczowa w nocy i na plebanii przez omyłkę zastukał do mieszkania oficera sowieckiego, a usłyszawszy głos rosyjski skrył się w szopie i tam mimo silnego mrozu przesiedział do rana. Po południu odjechał na swą nową placówkę do Krowicy Samej, gdzie sprawował funkcje duszpasterskie przy tamtejszym kościółku filialnym, jako kooperator lubaczowski”.

Jego kuracja, położona na Roztoczu, łączącym Wyżynę Lubelską z Podolem, obejmowała m.in. trzy wioski: Krowicę Hołodowskę, Krowicę Sama i Krowicę Lasową — drewniany kościół łaciński pw. Przemienienia Pańskiego, ufundowany przez Polską Akademię Umiejętności PAU i wystawiony w 1932‐1933, położony był w Krowicy Sama, tuż przy granicy Krowicy Hołodowskiej. Razem w trzech tych wioskach w 1939 mieszkało szacunkowo ok. 3,600 osób, z czego rzymskokatoliccy Polacy stanowili ok. 27%, greckokatoliccy Ukraińcy ok. 66%. Żyło w nich też ok. 250 Żydów.

Był tam, jak się wydaje, 22.06.1941, gdy Niemcy zaatakowały uprzedniego sojusznika, Rosjan. Rozpoczęła się okupacja niemiecka. Kuracja Krowica i parafia Lubartów włączone zostały do niem. Kreishauptmannschaft Rawa Ruska (pl. powiat Rawa Ruska), części niem. Distrikt Galizien (pl. dystrykt Galicja), w ramach wspomnianego GG.

W którymś momencie miał się ukrywać w klasztorze ss. Boromeuszek SCB, w Wielkich Oczach, ok. 12 km na południe od swego kościoła. Prawd. miało to miejsce podczas okupacji niemieckiej, bowiem wcześniej, gdy Wielkie Oczy znajdowały się pod okupacją rosyjską, Rosjanie w kaplicy zakonnic urządzili magazyn broni. Zakonnice prawd. musiały opuścić swój dom Zgromadzenia, zmuszone zostały do zdjęcia strojów zakonnych i podjęcia pracy zarobkowej.

Być może stało się w 1942, gdy Niemcy rozpoczęli realizację ludobójczego planu niem. «Endlösung der Judenfrage» (pl. Ostateczne rozwiązanie kwestii żydowskiej), który w GG funkcjonował pod nazwą niem. «Aktion Reinhardt» (pl. Akcja Reinhardt). W jego ramach, przy współpracy kolaboracyjnej niem. Ukrainische Hilfspolizei (pl. Ukraińska Policja Pomocnicza), w niektórych regionach określanej też jako niem. Schutzmannschaft (pl. Bataliony ochrony), i.e. Schuma, okolicznych Żydów zgromadzono w Lubaczowie. Wiosną 1942 żyło w nim ok. 2,270 Żydów, a w 05.1942 dowieziono do tego miasteczka ok. 2,000 Żydów z okolicznych wsi. Byli wśród nich prawd. Żydzi z Krowicy. 08.10.1942 Niemcy ogłosili o utworzeniu getta — początkowo o charakterze otwartym — i nakazali wszystkim Żydom przenieść się do niego. Zaraz potem, pod koniec 10.1942, przy pomocy niem. Ukrainische Hilfspolizei, w pierwszej niem. Aktion (pl. akcja), Niemcy wywieźli z Lubaczowa — prawd. koleją, przez Rawę Ruską — ok. 2,000 Żydów do oddalonego o ok. 35 km na północy wschód niem. Vernichtungslager (pl. obóz zagłady) VL Belzec, gdzie wszystkich zamordowano. Na ich miejsce, w 11.1942, sprowadzono ok. 2,000 Żydów z pobliskiego miasteczka Oleszyce, by zaraz potem prawd. przetransportować ok. 1,000 z nich na śmierć do VL Belzec. Miało się to stać tuż przed 01.12.1942, gdy getto „zamknięto”, otaczając je płotem z drutu kolczastego. Jeszcze przed końcem 1942 do getta zagnano kilkuset Cyganów, i.e. Romów. Zagnano ich poza miasto, do lasu, i, nad wcześniej wykopanymi przez Żydów dołami, zamordowano wraz z owymi Żydami. Tymczasem w getcie wybuchła epidemia — umierało 25 osób dziennie — i już 06‐08.01.1943 Niemcy z Ukraińcami z niem. Ukrainische Hilfspolizei zorganizowali drugą niem. Aktion. Setki starszych i chorych Żydów zamordowano w środku miasta, zwłoki zakopując na cmentarzu żydowskim. Pozostałych — ok. 2,000 — tegoż 08.01.1943 wywieziono z miasta. Ich los nie jest jasny — według niektórych źródeł wywieziono ich ok. 150 km na północ, do niem. Vernichtungslager VL Sobibor (VL Belzec już zamykano); według innych zagnano ich ok. 5 km na północ, w okolice folwarku Hrynków i wsi Dachnów, które w latach 1939‐1941 znajdowały się w tzw. rosyjskim pasie przygranicznym, gdzie Rosjanie konstruowali tzw. linię Mołotowa — ciąg obronnych fortów i okopów, w okolicy Lubaczowa określanych jako 6. Rawsko‐Ruski Rejon Umocniony. W tych okopach Niemcy i Ukraińcy mieli ich zamordować. Niemcy mogli ogłosić, że Lubaczów jest niem. „Judenrein” (pl. „wolny od Żydów”).

We wszystkich trzech wsiach jego kuracji Krowica 01.03.1943 przebywało już tylko 2,871 mieszkańców.

I właśnie wtedy, w 02.1943, kilkaset kilometrów na północy wschód, na Wołyniu, Roman Szuchewycz ps. „Taras Czuprynka”, komendant ukraińskiej, ludobójczej organizacji OUN/UPA, który w 1941 był członkiem ukraińskiej niem. Sondergruppe Nachtigall (pl. Grupa Specjalna Słowik) — jednostki niem. Wehrmacht (pl. Siły Zbrojne) biorącej udział w niemieckim ataku na Rosjan w 1941, oskarżanej o uczestnictwo w pogromie Żydów we Lwowie w 1941 — a później członkiem niem. Schutzmannschaftsbataillon 201 (pl. 201. Batalion Zespołu ochrony) — odpowiedzialnego za mordy Żydów i ludności cywilnej na terytorium Białorusi — wydał rozkaz: „Akcję wytępienia [Polaków] przeprowadzić należy na zasadach następujących: Wsie polskie mają być palone, ich zaś ludność wycinana w pień. Napady na miasta nastąpią w biały dzień, nie zaś w nocy. We wsiach mieszanych należy likwidować samą ludność polską, zagrody natomiast palić tylko w takich wypadkach, jeśli są one o 15 metrów i gdy w ogóle nie grozi przerzucenie się ognia na sąsiednie budynki ukraińskie. Ludność ukraińska otrzyma wskazówki co do miejsca, gdzie ma się zgrupować w czasie trwania napadu […] Za każdego Ukraińca zamordowanego czy to przez Polaków, czy też Niemców stracić 100 (stu) Polaków”.

Był to de facto sygnał do rozpoczęcia «Genocidium Atrox» — i.e. ludobójstwa popełnionego przez Ukraińców na Polakach, zwanego „wołyńskim”.

Zaraz potem, w 03.1943 UPA wydało apel skierowany do członków kolaboracyjnej niem. Ukrainische Hilfspolizei — która wobec zakończenia w wielu miejscach niem. «Aktion Reinhardt», czyli ludobójstwa Żydów, stawała się „bezrobotna” — o dezercję i wstępowanie w szeregi UPA. Być może nawet 10,000 Ukraińców tak uczyniło.

Wołyń spłynął polską krwią. Dziesiątki tysięcy Polaków zostało przez Ukraińców zamordowanych — przy bierności Niemców — w niezwykle barbarzyński sposób. Setki wsi spłonęły.

Choć rozkaz Szuchewycza formalnie nie był skierowany do oddziałów niem. Ukrainische Hilfspolizei w niem. Distrikt Galizien — tam bowiem w 1943 ludobójcza OUN nie powołała zbrojnego ramienia pod nazwą UPA, ale formowała oddziały zbrojne pod eufemistyczną nazwą, dla „zmylenia” Niemców, ukr. Українська Народна Самооборона (pl. Ukraińska Narodowa Samoobrona), i.e. UNS — ale de facto również i tam ludobójcy ukraińscy, „bezrobotni” po zakończeniu niem. «Aktion Reinhardt», dezerterowali i wstępowali do UNS. A w 12.1943 — gdy stało się jasne, że Niemcy wojnę na wschodzie przegrywają, i.a. 24.12.1943 rozpoczęła się wielka ofensywa rosyjska zwana operacją dnieprowsko–karpacką — UNS został formalnie przekształcony w jednostkę ludobójczej OUN/UPA „UPA‐Zachód”. W 01.1944 jego dowódcą został jeszcze jeden z ukraińskich „wychowanków” niem. Sondergruppe Nachtigall i niem. Schutzmannschaftsbataillon 201, degenerat Wasyl Sydor ps. „Szełest”, który prawie natychmiast rozkazał „nieustannie uderzać w Polaków aż do wyniszczenia ich do ostatniego z tych ziem”. «Genocidium Atrox» rozpoczęło się w niem. Distrikt Galizien.

W okolicy Lubaczowa od ok. 04.1944 «Genocidium Atrox» realizował szef sztabu wchodzącego w skład „UPA‐Zachód” Okręgu Wojskowego WO‐2 „Bug”, Mirosław Onyszkiewicz ps. „Orest”. 06.04.1944 ten ludobójca tak precyzował zadania podległych mu oddziałów UPA: „Rozkazuję niezwłoczne przeprowadzenie czystki swojego rejonu z elementu polskiego […] Czystkę należy przeprowadzić w stanicach słabo zaludnionych przez Polaków. W tym celu stworzyć przy rejonie bojówkę, złożoną z naszych członków, której zadaniem byłaby likwidacja wyżej wymienionych. Większe nasze stanice będą oczyszczone z tego elementu przez nasze oddziały wojackie nawet w biały dzień […] Prowadźcie z nimi twardą, bezwzględną walkę. Nikogo nie oszczędzać, nawet w przypadku małżeństw mieszanych. Wyciągać z domów Lachów, ale Ukraińców i dzieci w tych domach nie likwidować […] Wydobyć broń. Śmierć Polakom”.

Rozpoczęły się ataki na Polaków. Źródła odnotowują m.in. 21.02.1944 — atak na majątek „Akademii Krakowskiej” (prawd. Polskiej Akademii Umiejętności) w Krowicy i mord 7 Polaków oraz 1 Ukrainki, gospodyni zarządcy; 03.1944 — mord 7 Polaków w Krowicy; 20.04.1944 — mord 6 Polaków, w tym kobiety, w Krowicy Hołodowskiej, spalonych w ich domach; 26.04.1944 — spalenie zabudowań i mord 9 Polaków w Krowicy Hołodowskiej; 03.05.1944 — mord 7 Polaków w Krowicy Hołodowskiej; 05.1944 — w nadleśnictwie Krowica mord praktykanta leśnego, Alfreda Wilowskiego.

I to wówczas, w 1944, w nieznanych okolicznościa, miał być zamordowany, „przez Ukraińca”.

Być może stało się to przed ok. 22.07.1944, gdy w trakcie ofensywy zwanej operacją lwowsko–sandomierską, Rosjanie wkroczyli do jego wsi. Rozpoczęła się okupacja rosyjska.

Niedługo później ludobójcza OUN/UPA i Ukraińcy wznowili krwawe ataki na jego wieś. I tak 05.08.1944 — miejscowi Ukraińcy zamordowali w Krowicy Holodowskiej 2 Polaków; 09.1944 — zamordowali tamże 9 Polaków, w tym 2 małżeństwa oraz 2 kobiety; i w tymże 09.1949 — zamordowali 12 Polaków, w tym 5 kobiet, w Krowicy Sama.

12.10.2007 ludobójca Roman Szuchewycz został pośmiertnie nagrodzony tytułem Bohatera Ukrainy. 10.12.2017, w imieniu „Rady Koordynacyjnej ds. Upamiętnienia Odznaczonych Rycerzy OUN i UPA”, ludobójca Wasyl Sydor odznaczony został pośmiertnie we Lwowie Srebrnym Krzyżem Zasługi Wojskowej UPA I klasy (nr 009). W kilku miejscowościach owym łac. „hostis humani generis” wystawiono pomniki i tablice pamiątkowe, nazwano szkoły ich imieniem.

łac. „O Tempora! O mores!”