Od 1931 posługiwał w Karlikowie, niewielkiej wsi, w 1939 zamieszkałej przez szacunkowo ok. 430 osób, w 95% narodowości rusińskiej, oraz kilkunastu Żydów. Polaków we wsi w zasadzie nie było. Karlików należał do pow. Sanok, w którym Rusini/Ukraińcy stanowili ok. 46% mieszkańców, a Polacy 44%. Sanockie znajdowało się na zachód od tzw. linii Curzona–Namiera, demarkacyjnej linii między Polską a rosyjskimi bolszewikami, zaproponowanej Rosjanom przez ministra spraw zagranicznych imperium brytyjskiego, George"a Curzona, 11.07.1920, w czasie wielkiej ofensywy rosyjskiej w trakcie wojny polsko–rosyjskiej 1919‐1921, zasugerowanej przez tzw. eksperta, Lewisa Bernsteina Namiera, Żyda polskiego pochodzenia. Rosja — wbrew planom imperialistów brytyjskich — poniosła w 1920 klęskę, ale koncepcja linii Curzona–Namiera, przebiegającej przez środek Polski, stała się cause célèbre wszystkich imperialnych koncepcji podziału Europy Środkowej, w szczególności rosyjskich i niemieckich. Ale stała się także częścią ideologii ukraińskiej, ludobójczej organizacji OUN, która rościła sobie pretensje do części polskich ziem na zachód od linii Curzona–Namiera, określanych jako Zakerzonia, i obejmujących na najbardziej na zachód wysuniętym cyplu także pow. Sanok. Rusini zamieszkujący Karlików mieli, jak się wydaje, sympatie proukraińskie, acz społeczność w powiecie była podzielona między sympatyków Polski, Ukrainy i Rosji.

Po niemieckim i rosyjskim ataku na Polskę w 09.1939 i rozpoczęciu II wojny światowej, po rozpoczęciu okupacji niemieckiej, Karlików znalazł się w niem. Landkreis Sanok (pl. powiat Sanok), w ramach niem. Distrikt Krakau (pl. dystrykt Kraków), wchodzącego w skład okupowanego i zarządzanego przez Niemców quasi‐państwa, zwanego niem. Generalgouvernement (pl. Generalne Gubernatorstwo), i.e. GG. Niemcy faworyzowali Ukraińców, powierzając im lokalnie kierownicze stanowiska, w tym obowiązki policyjne, które wypełniały uzbrojone posterunki kolaboracyjnej niem. Ukrainische Hilfspolizei (pl. Ukraińska Policja Pomocnicza) — to Polacy byli bowiem największym zagrożeniem. Pozwalali na otwartą działalność OUN, szkoląc m.in. agentów ukr. Служба Безпеки (pl. Służba Bezpieczeństwa), i.e. SB OUN, w tropieniu przeciwników politycznych i ideologicznych, ich fizycznej likwidacji. SB OUN została założona w 1940, pod czujną opieką Niemców, a szkolenia przeprowadzano m.in. w Zakopanem, w hotelu „Stamary” — w tymże niem. Distrikt Krakau. Jak podaje współczesna strona tego hotelu „nauka obejmowała zasady dywersji, sabotażu, gestapowskich metod przesłuchań i metod zabijania”. W tym samym czasie, i.e. 20.02.1940, w Zakopanem, w willach „Pan Tadeusz” i „Telimena”, rozpoczynała się trzecia tzw. „konferencja tematyczna” niemieckiego niem. Geheime Staatspolizei (pl. Tajna Policja Państwowa), i.e. Gestapo, i rosyjskiego ros. Народный Комиссариат Внутренних Дел (pl. Ludowy Komisariat Spraw Wewnętrznych), i.e. NKWD, dwóch ludobójczych organizacji sojuszniczych, debatująca nad współpracą i sposobami zwalczania i eksterminacji Polaków na okupowanych przez siebie terytoriach. W Zakopanem, nad wszystkimi tymi przedsięwzięciami, opiekę sprawowało Gestapo, które swoją siedzibę miało w willi „Palace”, gdzie mordowano polskich patriotów.

W 02.1943, kilkaset kilometrów na wschód, Roman Szuchewycz ps. „Taras Czuprynka”, komendant ukraińskiej, ludobójczej organizacji OUN/UPA, który w 1941 był członkiem ukraińskiej niem. Sondergruppe Nachtigall (pl. Grupa Specjalna Słowik) — jednostki niem. Wehrmacht (pl. Siły Zbrojne) biorącej udział w niemieckim ataku na Rosjan w 1941, oskarżanej o uczestnictwo w pogromie Żydów we Lwowie w 1941 — a później członkiem niem. Schutzmannschaftsbataillon 201 (pl. 201. Batalion Zespołu ochrony) — odpowiedzialnego za mordy Żydów i ludności cywilnej na terytorium Białorusi — wydał rozkaz: „Akcję wytępienia [Polaków] przeprowadzić należy na zasadach następujących: Wsie polskie mają być palone, ich zaś ludność wycinana w pień. Napady na miasta nastąpią w biały dzień, nie zaś w nocy. We wsiach mieszanych należy likwidować samą ludność polską, zagrody natomiast palić tylko w takich wypadkach, jeśli są one o 15 metrów i gdy w ogóle nie grozi przerzucenie się ognia na sąsiednie budynki ukraińskie. Ludność ukraińska otrzyma wskazówki co do miejsca, gdzie ma się zgrupować w czasie trwania napadu […] Za każdego Ukraińca zamordowanego czy to przez Polaków, czy też Niemców stracić 100 (stu) Polaków”.

Rozpoczęło się «Genocidium Atrox» — i.e. ludobójstwo popełnione przez Ukraińców na Polakach, zwane „wołyńskim”.

Był to de facto sygnał do rozpoczęcia «Genocidium Atrox» — i.e. ludobójstwa popełnionego przez Ukraińców na Polakach, zwanego „wołyńskim”.

Zaraz potem, w 03.1943 UPA wydało apel skierowany do członków kolaboracyjnej niem. Ukrainische Hilfspolizei, która współuczestniczyła w realizacji niemieckiego, ludobójczego planu niem. «Endlösung der Judenfrage» (pl. Ostateczne rozwiązanie kwestii żydowskiej), który w GG realizowany był pod nazwą niem. «Aktion Reinhardt» (pl. Operacja Reinhardt), o dezercję i wstępowanie w szeregi UPA. Być może nawet 10,000 Ukraińców tak uczyniło.

Ludobójcy ukraińscy w ramach «Genocidium Atrox» w 1943 wymordowali na Wołyniu — czemu bezczynnie przyglądali się Niemcy, choć Wołyń stanowił część okupacyjnej niemieckiej jednostki administracyjnej niem. Reichskommissariat Ukraine (pl. Komisariat Rzeszy Ukraina) — dziesiątki tysięcy Polaków i spalili setki wsi.

Gdy na przełomie 1943/1944 stało się jasne, że Niemcy wojnę na wschodzie przegrywają — 24.12.1943 rozpoczęła się wielka ofensywa rosyjska zwana operacją dnieprowsko–karpacką — OUN/UPA podjęło decyzję o rozszerzeniu ludobójstwa «Genocidium Atrox» na niem. Distrikt Galizien (pl. dystrykt Galicja), niem. Distrikt Lublin (pl. dystrykt Lublin) oraz niem. Distrikt Krakau. Do tego czasu działały tam głównie — by „nie drażnić” Niemców — ugrupowania m.in. funkcjonujące pod eufemistyczną nazwą ukr. Самооборонні кущові відділи (pl. Jednostka samoobrony), i.e. SKW, oraz niem. Ukrainische Hilfspolizei. Ludobójcy ukraińscy utworzyli wówczas m.in. grupę operacyjną OUN/UPA „UPA‐Zachód”, pod dowództwem Wasyla Sydora, ps. „Szełest”, który rozkazał „nieustannie uderzać w Polaków aż do wyniszczenia ich do ostatniego z tych ziem”. Za realizację «Genocidium Atrox» w niem. Distrikt Krakau odpowiedzialny był Okręg Wojskowy OUN/UPA WO‐6 „San”, od 1945 prawd. dowodzony przez Mirosława Onyszkiewicza, ps. „Orest”, który wcześniej wsławił się rozkazem wydanym 06.04.1944, precyzującym zadania podległych mu oddziałów UPA: „Rozkazuję niezwłoczne przeprowadzenie czystki swojego rejonu z elementu polskiego […] Czystkę należy przeprowadzić w stanicach słabo zaludnionych przez Polaków. W tym celu stworzyć przy rejonie bojówkę, złożoną z naszych członków, której zadaniem byłaby likwidacja wyżej wymienionych. Większe nasze stanice będą oczyszczone z tego elementu przez nasze oddziały wojackie nawet w biały dzień […] Oczyszczenie terenu musi być zakończone jeszcze przed naszą Wielkanocą, żebyśmy świętowali ją już bez Polaków […] Prowadźcie z nimi twardą, bezwzględną walkę. Nikogo nie oszczędzać, nawet w przypadku małżeństw mieszanych. Wyciągać z domów Lachów, ale Ukraińców i dzieci w tych domach nie likwidować […] Wydobyć broń. Śmierć Polakom”.

Na klęskę Niemiec i nieuchronne nadejście kolejnej okupacji rosyjskiej przygotowywało się też Polskie Państwo Podziemne. Komendant główny największej, najbardziej zaawansowanej i najlepiej zorganizowanej, zbrojnej organizacji oporu w okupowanej Europie, Armii Krajowej AK, gen. Tadeusz Komorowski ps. „Bór”, wydał w 11.1943 rozkaz rozpoczęcia Akcji „Burza” — zbrojnego zaatakowania okupanta niemieckiego i przejmowania kontroli i władzy w Polsce tuż przed wkroczeniem wojsk rosyjskich. W niem. Landkreis Sanok, na obszarze funkcjonowania konspiracyjnego Obwodu AK Sanok w ramach Inspektoratu AK Jasło, stanowiącego część Okręgu AK Kraków, powstało zgrupowanie partyzanckie AK o kryptonimie OP‐Południe, podlegające Inspektoratowi AK Jasło. W skład OP‐Południe wchodziły oddziały partyzanckie OP‐23 i OP‐11. OP‐Południe atakowało wycofujące się wojska niemieckie, przeprowadzając ataki na wozy pancerne, ale także na oddziały ukraińskie, które walcząc u boku Niemiec przejmowały uzbrojenie, przygotowując się na wkroczenie Rosjan.

29.08.1944 Rosjanie wstrzymali kolejną ofensywę, tzw. operację lwowsko–sandomierską, w ten sposób zawiązując taktyczne porozumienie z Niemcami, którym umożliwili ludobójcze zdławienie Powstania Warszawskiego. Zatrzymali się na linii Sanok‐Krosno, pozostawiając Karlików, ok. 16 km na południe od Sanoka, w rękach niemieckich. W okolicach Karlikowa polska partyzantka stoczyła wówczas kilka krwawych potyczek z Niemcami, atakując ich zaplecze frontowe. Miesiąc później aliści, 18.09.1944, w ramach tzw. operacji dukielsko‐preszowskiej, Rosjanie zajęli Karlików.

Na początku okupacji rosyjskiej wybuchł konflikt w szeregach AK w Obwodzie AK Sanok. Część zgrupowania partyzanckiego OP‐Południe ujawniła się wobec Rosjan i oddała broń (zgrupowanie jego dowódca rozwiązał 19.09.1944), a wielu jego żołnierzy wstąpiło do polskich oddziałów armii rosyjskiej. Inni kontynuowali walkę z nowym okupantem oraz ukraińskimi ludobójcami.

Prawd. wówczas został obrabowany w Karlikowie przez komunazistowskich żołdaków narodowości polskiej, posługujących w armii rosyjskiej.

Gdy w 01.1945 ruszyła kolejna wielka ofensywa rosyjska, operacja wiślańsko–odrzańska, która de facto doprowadziła do klęski Niemiec, Rosjanie rozpoczęli olbrzymie akcje deportacyjne, zgodne ze standardową praktyką rosyjską rozwiązywania problemów społecznych i narodowościowych. Setki tysięcy Polaków deportowano ze wschodu i przesiedlano na zachód, na tereny, które przed II wojną światową należały do Niemiec, Ukraińców przesiedlano zaś z nowo utworzonej polskiej republiki rosyjskiej, zwanej prl, na terytorium bezpośrednio okupowane przez Rosjan. Jednocześnie ludobójcze rosyjskie organizacje, takie jak MWD czy kontrolowane przez Rosjan komunazistowskie UB, ścigały polskie oddziały konspiracyjne, partyzanckie.

Walczyły też z ludobójczą organizacją ukraińską OUN/UPA. OUN/UPA, realizująca plan eksterminacji ludności polskiej w ramach «Genocidium Atrox», pozbawiona niemieckiego parasola ochronnego, zmuszona została do obrony i walki na wielu frontach: przeciw okupacyjnym wojskom rosyjskim, polskim oddziałom komunazistowskiego prl, a także polskim oddziałom partyzanckim, wiernym złożonej przysiędze Rzeczpospolitej, dziś określanym jako „żołnierze wyklęci”, walczącym także przeciw okupantowi rosyjskiemu. OUN/UPA szybko został zmuszony do defensywy, pod koniec 1945 — gdy trwała pierwsza wielka deportacja Ukraińców na wschód — ograniczając się do działań band w rodzaju sotni „Chrina”, dowodzonej przez Stepana Stebelskiego, czy sotni „Stiaha”, należących do Okręgu Wojskowego WO‐6 „San” w grupie operacyjnej „UPA‐Zachód”. Do band należeli m.in. byli członkowie byłej niem. Ukrainische Hilfspolizei, a także byłej niem. 14. Waffen–Grenadier–Division der SS / ukrainische Nr. 1 (pl. 14. Dywizja Grenadierów Waffen SS /1. ukraińska), zwanej SS‐Galizien.

Do walk o szczególnym nasileniu doszło w 01.1946. OUN/UPA zaatakowała parę wsi —e.g.

06.01.1946 Deszno, 11.01.1946 Cisnę, obie ok. 20‐30 km od Karlikowa. Polska niepodległościowa partyzantka post‐AKowska była już znacznie osłabiona. Główną rolę w walce z OUN/UPA przejęły polskie oddziały komunazistowskiego państwa prl, pod strategiczną kontrolą okupanta rosyjskiego.

24.01.1946, w ciągu dnia, do Karlikowa wkroczył polski 34. Budziszyński Pułk Piechoty, z zamiarem — wedle źródeł polskich — likwidacji przebywającego w wiosce oddziału ludobójczej OUN/UPA. Pułk brał udział w trzeciej już akcji deportacji Ukraińców na wschód, z prl na tereny bezpośrednio okupowane przez Rosjan, zwanej eufemistycznie „repatriacją”, w trakcie której przesiedlono ok. 81,806 osób. Pułk — określany jako Grupa Operacyjna „Bukowsko” — raportował: „w miejscowości Karlików znaleziono materiał saperski oraz magazyn mundurowy w dzwonnicy koło cerkwi, zabito 5 banderowców, 1 ranny, 14 zatrzymanych, zdobyto 1 PPSz [i.e. rosyjski pistolet maszynowy PPSz‐41, zwany potocznie pepeszą] i 1 KB ucięty [prawd. polski karabin powtarzalny wz.

98a]”. W tym samym raporcie dodano: „odnaleziono 2 krowy pochodzące z napadu banderowców na miejscowość Nowosielce. W tymże dniu podczas akcji na miejscowość Karlików zabito 30 banderowców i spalono magazyn amunicji i broni”. Ilość ofiar jest prawd. sumą zabitych w ataku na Karlików oraz oddaloną o ok. 6 km Zawadkę Morochowską, gdzie Pułk musiał stoczyć bitwę z sotnią „Chrina”.

Zginął podczas ataku na Karlików.

Źródła ukraińskie, związane z ludobójczą OUN/UPA, raportowały inaczej: „24 stycznia 1946 r. o godzinie 4. rano wojsko polskie z Bukowska skoczyło na wieś Karlików w powiecie Sanok. Było ich 50, zaczęli grabież wszystkiego, co tylko zobaczyli, przy czym zamordowali 2 osoby i szybko odeszli.

Tego samego dnia w nocy ta sama banda w ilości około 100 osób napadła na tę wieś. Ludzie poznali wśród bandy wojskowych polskich cywili z Bukowska i okolicznych wsi.

Natychmiast zaczął się rabunek ludzi i mordowanie.

Zamordowali 17 osób, m.in. 80‐letniego księdza z żoną, córką i 4‐letnim dzieckiem.

Pomordowani mieli połamane ręce, nogi, żebra, powykłuwane oczy, poodcinane nosy i uszy. Przed śmiercią nad każdą osobą znęcali się, a w końcu strzelali. Wielu ludzi zostało rannych, pokaleczonych, z połamanymi rękoma, nogami, żebrami, powybijanymi zębami. We wsi spalili 30 domów. Część ludzi zabrali z sobą, po drodze zamordowali. Jednego zamordowanego mężczyznę znaleziono w lasku pod Bukowskiem”.

Według źródeł polskich dowódca miejscowej bandy OUN/UPA — zięć zabitego kapłana — zdołał uciec.

12.10.2007 ludobójca Roman Szuchewycz został pośmiertnie nagrodzony tytułem Bohatera Ukrainy. 10.12.2017, w imieniu „Rady Koordynacyjnej ds. Upamiętnienia Odznaczonych Rycerzy OUN i UPA”, ludobójca Wasyl Sydor odznaczony został pośmiertnie we Lwowie Srebrnym Krzyżem Zasługi Wojskowej UPA I klasy (nr 009). W kilku miejscowościach Ukrainy owym łac. „hostis humani generis” wystawiono pomniki i tablice pamiątkowe, nazwano szkoły ich imieniem.

łac. „O Tempora! O mores!”