Rzymskokatolicka Parafia
pw. św. Zygmunta
05-507 Słomczyn
ul. Wiślana 85
dekanat konstanciński
archidiecezja warszawska
pełna lista:
wyświetlKliknij by wyświetlić pełną listę
przeszukujKliknij by wyświetlić listę z selekcją kategorii
displayClick to display full list in English
searchClick to display selectable list in English
Martyrologium duchowieństwa — Polska
XX w. (lata 1914 – 1989)
dane osobowe
nazwisko
KNEJCZUK
inne wersje nazwiska
KNIEJCZUK
imiona
Jarosław
funkcja
kapłan eparchialny
wyznanie
Ukraiński Kościół greckokatolicki GKwięcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2013.05.19]
diecezja / prowincja
eparchia GK przemyskawięcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2013.05.19]
narodowość
ukraińska
data i miejsce
śmierci
29.03.1944
Bełżecdziś: gm. Bełżec, pow. Tomaszów Lubelski, woj. lubelskie, Polska
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2021.12.18]
szczegóły śmierci
Od 1936 posługiwał w parafii Bełżec, wówczas w pow. Rawa Ruska i woj. lwowskim, ok. 8 km na południe od Tomaszowa Lubelskiego. W 1939 mieszkało w nim szacunkowo ok. 2,600 Polaków, 330 Ukraińców i 100 Żydów, choć w całym powiecie proporcje były odwrotne, i.e. 75% mieszkańców stanowili Ukraińcy. W wiosce była stacja kolejowa linii Chełm–Zamość–Rawa Ruska.
Po niemieckim i rosyjskim ataku na Polskę w 09.1939 i rozpoczęciu II wojny światowej, Niemcy wkroczyli do Bełżca 13.09.1939. Bełżec — zgodnie z paktem Ribbentrop–Mołotow, który doprowadził do owego kolejnego, 4. rozbioru Polski — miał przypaść Rosjanom, ale w trakcie ostatecznych rozmów uzgodnieniowych zawartych w tzw. „Traktacie o granicach i przyjaźni Niemcy–Rosja” z 28.09.1939, zwanym też 2. paktem Ribbentrop–Mołotow, pozostał w rękach niemieckich, wchodząc w skład okupacyjnego tworu zwanego niem. Generalgouvernement (pl. Generalne Gubernatorstwo), i.e. GG, a precyzyjniej niem. Landkreis Tomaschow–Lubelski (pl. powiat Tomaszów Lubelski) w niem. Distrikt Lublin (pl. dystrykt Lublin).
Po niemieckim ataku 22.06.1941 na uprzedniego sojusznika, Rosjan, Bełżec stał się jednym z nastraszniejszych miejsc na Ziemii, w historii ludzkości. Tam mianowicie, w ramach realizacji niemieckiego, ludobójczego planu niem. «Endlösung der Judenfrage» (pl. Ostateczne rozwiązanie kwestii żydowskiej), który w GG realizowany był pod nazwą niem. «Aktion Reinhardt» (pl. Akcja Reinhardt), zlokalizowany został — staraniem austriackiego ludobójcy, Odilo Lotario Globočnika, niem. SS‐ und Polizeiführer (pl. Dowódca SS i Policji) i.e. SSPF, w niem. Distrikt Lublin, w randze niem. SS‐Gruppenführera, którego jeden z historyków określił jako „najpodlejszego osobnika w najpodlejszej organizacji, jaka kiedykolwiek istniała” — obóz zagłady Żydów VL Belzec. Od 03.1942 do 06.1943 — acz ostatni masowy transport dotarł do VL Belzec 11.12.1942 — ok. 20. osobowa grupa niemieckich i austriackich funkcjonariuszy ludobójczej niem. Die Schutzstaffel der NSDAP (pl. Oddział ochronny NSDAP), i.e. «SS», paramilitarnej formacji podległej rządzącej w Niemczech Narodowosocjalistycznej Niemieckiej Partii Robotników NSDAP, wspomagana przez kompanię niem. Wachmannschaften des SS‐ und Polizeiführers in Distrikt Lublin (pl. Strażnicy dowódcy SS i policji w dystrykcie lubelskim), przeszkoloną w niem. SS‐Ausbildungslager Trawniki (pl. Obóz szkoleniowy SS Trawniki) pod Lublinem, głównie narodowości ukraińskiej, zamordowała ok. 450,000 Żydów.
I właśnie wówczas, gdy VL Belzec powoli kończył swoją działalność, Roman Szuchewycz ps. „Taras Czuprynka”, główny komendant ludobójczej ukraińskiej organizacji OUN/UPA, wydał w 02.1943 rozkaz: „Akcję wytępienia [Polaków] przeprowadzić należy na zasadach następujących: Wsie polskie mają być palone, ich zaś ludność wycinana w pień. Napady na miasta nastąpią w biały dzień, nie zaś w nocy. We wsiach mieszanych należy likwidować samą ludność polską, zagrody natomiast palić tylko w takich wypadkach, jeśli są one o 15 metrów i gdy w ogóle nie grozi przerzucenie się ognia na sąsiednie budynki ukraińskie. Ludność ukraińska otrzyma wskazówki co do miejsca, gdzie ma się zgrupować w czasie trwania napadu […] Za każdego Ukraińca zamordowanego czy to przez Polaków, czy też Niemców stracić 100 (stu) Polaków”.
Był to de facto sygnał do rozpoczęcia «Genocidium Atrox» — i.e. ludobójstwa popełnionego przez Ukraińców na Polakach, zwanego „wołyńskim”.
Zaraz potem, w 03.1943, UPA wydało apel skierowany do członków kolaboracyjnej niem. Ukrainische Hilfspolizei (pl. Ukraińska Policja Pomocnicza), w niektórych regionach określanej też jako niem. Schutzmannschaft (pl. Bataliony ochrony), i.e. Schuma, która współuczestniczyła w realizacji niem. «Aktion Reinhardt», o dezercję i wstępowanie w szeregi UPA. Być może nawet 10,000 Ukraińców tak uczyniło.
«Genocidium Atrox» rozpoczęto na Wołyniu. UPA zaatakowała setki polskich wsi, mordując w sposób niezwykle barbarzyński dziesiątki tysiący Polaków. Wiedza o tym docierała także i do jego wsi — do jego polskich mieszkańców — bowiem zaczęli pojawiać się uciekinierzy z Wołynia. Niemcy, okupujący te tereny i nimi zarządzający w zasadzie nie reagowali, ograniczając się do kontrolowania większych miast, których tchórze ukraińscy nie ośmielali się zaatakować.
Pod koniec 1943 ludobójca „Taras Czuprynka” Szuchewycz nakazał rozszerzenie eksterminacji polskiego społeczeństwa także na Galicję wschodnią, w tym polskie województwo lwowskie, a także region Chełmszczyzny — gdzie znajdowała się jego parafia — uznawany przez UPA, dzięki decyzjom tzw. traktatu brzeskiego z 09.02.1918, mocą którego ówczesne Cesarstwo Niemieckie i Monarchia Austro–Węgierska przyznawały ją, w potocznym słownictwie prawem kaduka, istniejącemu de facto od dwóch miesięcy państwu ukraińskiemu, bez nawet prób rozmów z Polakami. Dowódca powstałej w 12.1943 grupy operacyjnej OUN/UPA „UPA‐Zachód”, obejmującej swym zasięgiem także jego parafię, ludobójca Wasyl Sydor, ps. „Szełest”, rozkazał wówczas „nieustannie uderzać w Polaków aż do wyniszczenia ich do ostatniego z tych ziem”.
Być może ten właśnie rozkaz przechwycił wywiad polskiej niepodległościowej Armii Krajowej AK (część Polskiego Państwa Podziemnego). Gdy więc na przełomie 1943/1943 na Lubelszczyznę wkroczyło ze wschodu, z Wołynia, kilka kureni ludobójczej UPA; gdy lokalni niem. Volksdeutsche (pl. etniczni Niemcy), e.g. polscy zdrajcy współpracujący otwarcie z Niemcami, czy też prawosławny jerej z okolic Tomaszowa Lubelskiego, niejaki Teodozjusz Matwiejczuk, zaczęli publicznie głosić, iż „zbliża się godzina krwawej zemsty nad Polakami. Wydusi się to plemię do ostatniego”; Polacy — przy bierności Niemców — podjęli akcję obronną. Powstać miał wówczas polski front obrony o długości ponad 100 km.
Dowódca Rejonu V w Obwodzie AK Tomaszów Lubelski, Marian Warda ps. „Polakowski”, skupiający pod swoją komendą ok. 1,500 polskich żołnierzy–partyzantów, wydał rozkaz ewakuacji ludności polskiej na zachód od szosy Bełżec–Narol–Płazów–Cieszanów. W pow. lubaczowskim ewakuowano ok. 12,000 Polaków. W drugą stonę, na wschód przeniosła się spora część ludności ukraińskiej, ostrzeżona przez AK.
Zaczęły się mordercze ataki na polskie miejscowości. W jego wsi, o większości wszak polskiej, Polacy zaczęli wystawiać posterunki i warty, szczególnie nocami, mimo bliskości Niemców, którzy obecnością swoją osłaniali też mieszkających tam Ukraińców.
I wówczas wywiad AK miał zorientować, że jako proboszcz parafii greckokatolickiej był jednoczeście przywódcą jednostki UPA, tzw. „dziesiętników”, i dostarczać informacji operującym w okolicy kureniom UPA. Przeprowadzono dochodzenie, które potwierdziło przypuszczenia. Wydano rozkaz eliminacji — jego i kilku innych Ukraińców oskarżanych o współpracę z UPA.
29.03.1944 akcję przeprowadziła kompania AK „Narol”, pod dowództwem Karola Kosteckiego ps. „Kostek”.
Zaskoczony został prawd. podczas narady UPA. W piwnicach jego plebanii znaleźć miano magazyn broni.
Wraz z nim zlikwidowano, według źródeł polskich, 9 Ukraińców. Niektóre źródła twierdzą, że były wśród nich „osoby postronne”. Jedną z ofiar miała był jego siostra, nauczycielka. Według źródeł ukraińskich miał zostać zadźgany nożami, a śmierć poniosło 12 osób.
Następnej nocy Ukraińcy z Bełżca uciekli w kierunku Rawy Ruskiej, acz świadkowie twierdzą, że „niektórzy Ukraińcy miejscowi byli przeciwko bratobójczym walkom polsko–ukraińskim”.
Być może ta egzekucja sprawiła, że inny ludobójca, Mirosław Onyszkiewicz ps. „Orest”, ówczesny szef stabu Okręgu Wojskowego WO‐2 „Bug”, wchodzącego w skład „UPA‐Zachód”, tak 06.04.1944 precyzował zadania podległych mu oddziałów UPA: „Rozkazuję niezwłoczne przeprowadzenie czystki swojego rejonu z elementu polskiego […] Czystkę należy przeprowadzić w stanicach słabo zaludnionych przez Polaków. W tym celu stworzyć przy rejonie bojówkę, złożoną z naszych członków, której zadaniem byłaby likwidacja wyżej wymienionych. Większe nasze stanice będą oczyszczone z tego elementu przez nasze oddziały wojackie nawet w biały dzień […] Oczyszczenie terenu musi być zakończone jeszcze przed naszą Wielkanocą, żebyśmy świętowali ją już bez Polaków […] Prowadźcie z nimi twardą, bezwzględną walkę. Nikogo nie oszczędzać, nawet w przypadku małżeństw mieszanych. Wyciągać z domów Lachów, ale Ukraińców i dzieci w tych domach nie likwidować […] Wydobyć broń. Śmierć Polakom”.
Chichotem historii stało się to, że zarówno Marian Warda ps. „Polakowski”, jak i Karol Kostecki ps. „Kostek”, stali się później „żołnierzami wyklętymi”, polskimi bohaterami, którzy uchronili polską społeczność południowej Chełmszczyzny przed losem eksterminowanego przez Ukraińców Wołynia, spędzili następnie wiele lat w komunazistowskich więzieniach (ten drugi był nawet skazany na sześciokrotną „karę śmierci”) i do dziś swych pomników nie mają. Natomiast 12.10.2007 ludobójca Roman Szuchewycz został pośmiertnie nagrodzony tytułem Bohatera Ukrainy; 10.12.2017, w imieniu „Rady Koordynacyjnej ds. Upamiętnienia Odznaczonych Rycerzy OUN i UPA”, ludobójca Wasyl Sydor odznaczony został pośmiertnie we Lwowie Srebrnym Krzyżem Zasługi Wojskowej UPA I klasy (nr 009); i w kilku miejscowościach owym łac. „hostis humani generis” wystawiono pomniki i tablice pamiątkowe, nazwano szkoły ich imieniem.
łac. „O Tempora! O mores!”
przyczyna śmierci
zbiorowy mord
sprawstwo
Polacy
miejsca i wydarzenia
«Genocidium Atrox»Kliknij by przejść do opisu, GeneralgouvernementKliknij by przejść do opisu, Ribbentrop‐MołotowKliknij by przejść do opisu, Encykliki Piusa XIKliknij by przejść do opisu
data i miejsce
urodzenia
15.06.1905
Dobromildziś: grom. Dobromil miasto, rej. Sambor, obw. Lwów, Ukraina
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.07.31]
rodzice
KNEJCZUK Jakub
🞲 ?, ? — 🕆 ?, ?
🞲 ?, ? — 🕆 ?, ?
prezbiterat (święcenia)
ordynacja
04.03.1934
Przemyśldziś: pow. Przemyśl miasto, woj. podkarpackie, Polska
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.07.31]
katedra GK pw. św. Teresywięcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2015.03.01]
szczegóły posługi
1936 – 1944
administrator — Bełżecdziś: gm. Bełżec, pow. Tomaszów Lubelski, woj. lubelskie, Polska
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2021.12.18] ⋄ parafia GK pw. św. Bazylego Wielkiego ⋄ dekanat GK Rawa Ruskadziś: grom. Rawa Ruska miasto, rej. Lwów, obw. Lwów, Ukraina
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.11.20]
od 1943
duszpasterz — Krupiecdziś: część Narola, gm. Narol, pow. Lubaczów, woj. podkarpackie, Polska
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.07.31] ⋄ parafia GK pw. Przekazania Pasa Matki Bożej ⋄ dekanat GK Cieszanówdziś: gm. Cieszanów, pow. Lubaczów, woj. podkarpackie, Polska
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.11.20]
1934 – 1936
wikariusz — Leżajskdziś: gm. Leżajsk miasto, pow. Leżajsk, woj. podkarpackie, Polska
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.07.31] ⋄ parafia GK pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny ⋄ dekanat GK Leżajskdziś: gm. Leżajsk miasto, pow. Leżajsk, woj. podkarpackie, Polska
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.07.31]
1930 – 1934
student — Przemyśldziś: pow. Przemyśl miasto, woj. podkarpackie, Polska
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2020.07.31] ⋄ filozofia i teologia, Greckokatolickie Seminarium Duchowne
miejsca i wydarzenia
opisy
«Genocidium Atrox»: W latach 1939‐1947, szczególnie w latach 1943‐1944, niezależne jednostki ukraińskie, głównie przynależące do ludobójczych organizacji OUN (ramię polityczne) i UPA (ramię zbrojne), wspomagane przez ludność ukraińską, wymordowały — zazwyczaj w niezwykle brutalny sposób — na terenach Wołynia oraz sąsiadujących regionów Rzeczypospolitej, od 130,000 do 180,000 Polaków, ludności cywilnej, kobiet, dzieci, starszych, młodszych, mężczyzn. Konflikt polsko‐ukraiński, który otwarcie objawił się podczas i po zakończeniu I wojny światowej (w szczególności skutkując wojną polsko‐ukraińską lat 1918‐1919), który przetrwał, a nawet wzmocnił się podczas czasów II Rzeczpospolity, gdy zachodnia część Ukrainy wchodziła w skład państwa polskiego, wybuchł ponownie z momentem wybuchu II wojny światowej w 09.1939. Za czasów rosyjskiej okupacji 1939‐1941, gdy setki tysięcy Polaków zostało deportowanych w głąb Rosji, gdy dziesiątki tysięcy zostało zamordowanych (m.in. podczas tzw. zbrodni katyńskiej), miał jeszcze ograniczony zasięg, tym bardziej, że Ukraińcy, w szczególności nacjonaliści ukraińscy, również stali się obiektem prześladowań rosyjskich. Dopiero wybuch wojny niemiecko‐rosyjskiej 22.06.1941 i początek niemieckiej okupacji doprowadził do niezwykle krwawego konfliktu. Ukraińcy początkowo otwarcie wspierali Niemców (zakładając policję ukraińską,współuczestnicząc w zagładzie Żydów, wstępując do jednostek wojskowych walczących u boku Niemców). Później, wobec ambiwalentnej postawy Niemców, zaczęli się uniezależniać. I w 1943 jedna z jednostek ukraińskiej organizacji nacjonalistycznej OUN/UPA na Wołyniu doprowadziła do ludobójstwa miejscowej ludności polskiej. W ciągu paru tygodni zamordowano, przy biernej postawie Niemców, ponad 40 tys. Polaków. Strategię wołyńskiego OUN/UPA zaakceptowała i przyjęła cała organizacja i podobne akty ludobójstwa przeniosły się na tereny Małopolski Wschodniej, gdzie zamordowano ponad 20 tys. Polaków, napotykając jednakże na zbrojny opór ludności polskiej. Dalej na zachód, na terenie Chełmszczyzny, Rzeszowszczyzny, etc. ludobójstwo przekształciło się otwarty wręcz konflikt. Generalnie ludobójstwo dokonane przez ukraińskich nacjonalistów, współpracujących z niemieckimi siłami okupacyjnymi, na bezbronnych Polakach miało miejsce na całym terenie obecności ukraińskiej, zniszczono setki wiosek, mordując w wyrafinowany sposób wszystkich ich mieszkańców. W czasie tego holokaustu — znanego jako «Genocidium Atrox» (pl. „straszne ludobójstwo”) — zginęło ponad 200 kapłanów i sióstr zakonnych. Charakter i cel ludobójstwa może najlepiej oddaje pieśń śpiewana przez morderców: „Polaków wyrżniemy, Żydów wytniemy, wielką Ukrainę zdobyć musimy” (ukr. „Поляків виріжем, Євреїв видусим, велику Україну здобути мусим”). Ludobójstwo i konflikt, które doprowadziły do całkowitej eliminacji polskiej społeczności i polskiej kultury z Ukrainy, zakończyły się przymusowymi deportacji lat 1944‐1945 Polaków z terenów Ukrainy oraz części Ukraińców na Ukrainę, oraz „Akcją Wisła”, w trakcie której komunazistowskie siły kontrolowanych przez Rosjan polskich jednostek wysiedliły Ukraińców z terenów południowo‐wschodnich na zachód polskiej republiki prl. (więcej na: www.swzygmunt.knc.plKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2021.06.20])
Generalgouvernement: Po polskiej klęsce w kampanii 09.1939, będącej rezultatem paktu Ribbentrop‐Mołotow i stanowiącej pierwszy etap II wojny światowej, i rozpoczęciu w części Polski okupacji niemieckiej (w drugiej, wschodniej części Polski rozpoczęła się okupacja rosyjska), Niemcy podzielili okupowane polskie terytorium na pięć głównych rejonów. W dwóch z nich utworzyli nowe niemieckie prowincje, dwie wcielili do innych prowincji. Natomiast piąta część potraktowana została odrębnie, i w sensie politycznym odtwarzać miała niemiecki pomysł z 1915 (po klęsce Rosjan w bitwie pod Gorlicami w 05.1915 w czasie I wojny światowej) utworzenia polskiej enklawy w ramach Niemiec. Nielegalna w sensie prawa międzynarodowego, i.e. konwencji haskiej, i publicznego, zarządzana przez Niemców wedle odrębnych praw — specjalnie ustanowionych dla polskich niem. Untermenschen (pl. podludzie) — do czasu ofensywy rosyjskiej w 1945 stanowiła część niem. Großdeutschland (pl. Wielkie Niemcy). Do 31.07.1940 zwana formalnie niem. Generalgouvernement für die besetzten polnischen Gebiete (pl. Generalne Gubernatorstwo dla okupowanych ziem polskich) — później już tylko niem. Generalgouvernement (pl. Generalne Gubernatorstwo), tak jak w latach 1915‐1918. Od 07.1941, czyli po niemieckim ataku 22.06.1941 na uprzedniego sojusznika Rosjan, w jego skład wchodził też dystrykt Galicja, czyli polskie przedwojenne południowo–wschodnie województwa. Wobec Polaków i Żydów stosowano specjalne prawo karne, umożliwiające dowolne wymierzanie kary śmierci niezależnie od wieku „sprawcy”, sankcjonujące stosowanie odpowiedzialności zbiorowej. Po zakończeniu działań zbrojnych II wojny światowej rząd niem. Generalgouvernement uznano za organizację przestępczą, a jego przywódcę, gubernatora Hansa Franka, za zbrodniarza i stracono. (więcej na: pl.wikipedia.orgKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2024.12.13])
Ribbentrop‐Mołotow: Ludobójczy rosyjsko‐niemiecki pakt przyjaźni między przywódcą rosyjskim Józefem Stalinem i niemieckim Adolfem Hitlerem, podpisany 23.08.1939 w Moskwie przez ministrów spraw zagranicznych Rosji — Wiaczesława Mołotowa — i Niemiec — Joachima von Ribbentropa — który sankcjonował i był bezpośrednią przyczyną niemieckiego i rosyjskiego najazdu na Polskę i rozpoczęcia II wojny światowej w 09.1939. W sensie politycznym pakt był próbą przywrócenia status quo ante sprzed 1914, z jednym wyjątkiem, a mianowicie „handlową” wymianą tzw. „Królestwa Polskiego”, wchodzącego w 1914 w skład Imperium Rosyjskiego, na Galicję Wschodnią (dzisiejszą zachodnią Ukrainę), w 1914 należącą do Imperium Austro‐Węgierskiego. Galicję, ze Lwowem, mieli przejąć Rosjanie, „Królestwo Polskie” — pod nazwą Generalnego Gubernatorstwa — Niemcy. Wybuchła w rezultacie „wojna była jedną z największych w historii klęsk i dramatów ludzkości, bo dwie ateistyczne i antychrześcijańskie ideologie: narodowego i międzynarodowego socjalizmu, odrzuciły Boga i Jego piąte przykazanie Dekalogu: Nie zabijaj!” (abp Stanisław Gądecki, 01.09.2019). Ustalenia paktu — wsparte zdradą formalnych sojuszników Polski, Francji i Niemiec, które 12.09.1939 na wspólnej konferencji w Abbeville, zdecydowały o nieudzielaniu pomocy zaatakowanej Polsce i niepodejmowaniu działań zbrojnych wobec Niemiec (co było złamaniem zobowiązań traktatowych z Polską) — zostały sprecyzowane 28.09.1939 w traktacie „o granicach i przyjaźni Niemcy‐Rosja”, podpisanym przez tych samych zbrodniarzy. Jednym z jego ustaleń było podzielenie się strefami wpływów w środkowej i wschodniej Europie oraz IV rozbiór Polski. W jednym z tajnych aneksów zapisano: „Obie strony nie będą tolerować na swych terytoriach jakiejkolwiek polskiej propagandy, która dotyczy terytoriów drugiej strony. Będą one tłumić na swych terytoriach wszelkie zaczątki takiej propagandy i informować się wzajemnie w odniesieniu do odpowiednich środków w tym celu”. Skutkiem porozumień była seria spotkań między ludobójczymi organizacjami — niemieckim Gestapo i rosyjskim NKWD, na których dyskutowano koordynację wysiłków w celu eksterminacji polskiej inteligencji i warstw przywódczych (w Niemczech zwane «Intelligenzaktion», w Rosji przyjęła formę zbrodni katyńskiej). Skutkiem porozumień była śmierć setek tysięcy polskiej inteligencji, w tym tysięcy przedstawianych kapłanów, i dziesiątków milionów zwykłych ludzi. Skutki tej rosyjsko‐niemieckiej umowy trwały do 1989, a i dziś są odczuwalne. (więcej na: pl.wikipedia.orgKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2015.09.30])
Encykliki Piusa XI: Wobec powstania w Europie dwóch systemów totalitarnych, które zdawały się ze sobą konkurować, acz więcej było między nimi podobieństw niż sprzeczności, papież Pius XI wydał w 03.1937 (w ciągu 5 dni) dwie encykliki. W wydanej 14.03.1938 „Mit brennender Sorge” (pl. „Z palącą troską”) potępił narodowy socjalizm panujący w Niemczech. Pisał: „Kto idąc za wierzeniami starogermańsko — przedchrześcijańskimi, na miejsce Boga osobowego stawia różne nieosobowe fatum, ten przeczy mądrości Bożej i Opatrzności […], kto wynosi ponad skalę wartości ziemskie: rasę albo naród, albo państwo, albo ustrój państwa, przedstawicieli władzy państwowej albo inne podstawowe wartości ludzkiej społeczności, […] i czyni z nich najwyższą normę wszelkich wartości, także religijnych, i oddaje się im bałwochwalczo, ten […] daleki jest od prawdziwej wiary w Boga i od światopoglądu odpowiadającego takiej wierze”. 19.03.1937 wydał „Divini Redemptoris” (pl. „Boski Odkupiciel”), w której poddał krytyce komunizm rosyjski, materializm dialektyczny i teorię walki klas. Pisał: „Komunizm pozbawia człowieka wolności, a więc duchowej podstawy wszelkich norm życiowych. Odbiera osobie ludzkiej całą jej godność i wszelkie moralne oparcie, z którego pomocą mogłaby się przeciwstawić naporowi ślepych namiętności […] To nowa ewangelia, którą bolszewicki i bezbożny komunizm głosi jako orędzie zbawienia i odkupienia ludzkości”… Pius XI domagał się poddania stanowionego prawa ludzkiego naturalnemu prawu Bożemu, zalecał wcielanie w życie ideału państwa i społeczeństwa chrześcijańskiego, i wzywał katolików do oporu. Dwa lata później narodowo socjalistyczne Niemcy i komunistyczna Rosja porozumiały się i wywołały II wojnę światową. (więcej na: pl.wikipedia.orgKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2023.05.28], pl.wikipedia.orgKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2023.05.28])
źródła
osobowe:
www.vox-populi.com.uaKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2015.03.01], www.academia.eduKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2019.11.24], www.tomaszow.lub.plKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2019.11.24]
bibliograficzne:
„Duchowieństwo Eparchii Przemyskiej i Apostolskiej Administracji Łemkowszczyzny”, Bogdan Prach, Wydawnictwo Ukraińskiego Uniwersytetu Katolickiego, Lwów 2015
„Encyklopedia obozów i gett, 1933‐1945Kliknij by wyświetlić stronę źródłową”, Muzeum Pamięci Holokaustu w Stanach Zjednoczonych, red. Martin Dean, tom II: „Getta w okupowanej przez Niemców wschodniej Europie”, część A
„Genocidium Atrox”, GTKRK, https://www.swzygmunt.knc.pl/GENOCIDEs/15 GENOCIDUM ATROX/vPOLISH/MAINs/GENATROXsearch01.htm
pierwotnych (oryginalnych) zdjęć:
100krokiv.infoKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2019.11.24], 100krokiv.infoKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2019.11.24]
LIST do KUSTOSZA/ADMINISTRATORA
Jeśli na Pana/Pani urządzeniu działa klient programu pocztowego — taki jak Mozilla Thunderbird, Windows Mail czy Microsoft Outlook, opisanych m.in. w WikipediiPatrz:
pl.wikipedia.org — proszę spróbować wybierając link poniżej:
LIST do KUSTOSZA/ADMINISTRATORAKliknij i spróbuj wywołać własnego klienta poczty E–majlowej
Jeśli natomiast Pan/Pani nie posiada takowego klienta na swoim urządzeniu lub powyższy link nie jest aktywny proszę wysłać Emajl do Kustosza/Administratora za pomocą używanego przez Pana/Panią konta — w stosowanym programie do wysyłania korespondencji — na poniższy adres:
jako temat podając:
MARTYROLOGIUM: KNEJCZUK Jarosław
Powrót do przeglądania życiorysu:
Kliknij by powrócić do życiorysu