W 09.1939, gdy Niemcy i Rosjanie — mocą ludobójczej umowy niemiecko–rosyjskiej z 23.08.1939, zwanej paktem Ribbentrop–Mołotow, potwierdzonej 28.09.1939 tzw. „Traktatem o granicach i przyjaźni Niemcy‐Rosja”, zwanym też 2. paktem Ribbentrop–Mołotow — zaatakowali Polskę i rozpoczęła się II wojna światowa, znalazł się w części swojej diecezji przemyskiej pod okupacją rosyjską. Być może był wówczas administratorem parafii Twierdza w dek. Sądowa Wisznia.

W 02.1942, po niemieckim ataku 22.06.1941 na uprzedniego sojusznika, Rosjan, gdy cały obszar jego diecezji znalazł się pod okupacją niemiecką, został administratorem parafii Uherce. Do parafii tej w 1938 należało ok. 1890 wiernych, mieszkających w wielu wsiach, na obszarze której było 8 szkół powszechnych. Podczas okupacji rosyjskiej — Uherce w 09.1939 znalazły się pod okupacją rosyjską, a granica z obszarami okupowanymi przez Niemców przebiegała ok. 4 km na zachód, wzdłuż rzeki San — Rosjanie usunęli nauczanie religii ze szkół, więc przywrócenie katechezy musiało stać się priorytetem działałności parafii. Parafia aliści znalazła się w granicach niem. Kreishauptmannschaft Sanok (pl. powiat Sanok), części niem. Distrikt Krakau (pl. dystrykt Kraków), w ramach okupowanego i zarządzanego przez Niemców quasi‐państwa, zwanego niem. Generalgouvernement (pl. Generalne Gubernatorstwo), i.e. GG. Niemcy już od 1939 prowadzili w GG wyraźnie proukraińską politykę, mającą m.in. mającą na celu osłabienie Kościoła rzymskokatolickiego. Ukraińcom zagwarantowano samorząd, stosowanie języka ukraińskiego w administracji. Rozpoczęła działalność policja ukraińska niem. Ukrainische Hilfspolizei (pl. Ukraińska Policja Pomocnicza), w niektórych regionach określana też jako niem. Schutzmannschaft (pl. Bataliony ochrony), i.e. Schuma. Ukraińcom powierzano też służbę więzienną, angażowano do załóg obozów koncentracyjnych, zatrudniano w niższej administracji. Otwarcie działały ukraińskie organizacje polityczne, takie jak Organizacja Ukraińskich Nacjonalistów OUN, Ukraiński Komitet Centralny UKC. Polityka wspierania żywiołu ukraińskiego może najbardziej uwidoczniała się w polityce społecznej GG. Niemcy dozwoli na działalność organizacji społeczno–charatytywnych, ale tylko UCK był finansowany częściowo z budżetu GG. Dodatkowo mógł korzystać ze środków spółdzielni ukraińskich. Polska Rada Główna Opiekuńcza RGO i Żydowska Samopomoc Społeczna ŻSS musiały polegać wyłącznie na dobrowolnych wpłatach darczyńców. W rezultacie polskie i żydowskie organizacje mogły prowadzić tylko działalność charytatywną: wspierając dożywianie, pomoc dla uchodźców, etc. Ukraińcy przy pomocy funduszy GG budowali zaś ukraińskie szpitale, sierocińce, żłobki, szkoły. W wielu miejscach odbierano szkoły z rąk polskich i przekazywano je w ręce ukraińskie. Prowadziło to wzmożenia konfliktu polsko–ukraińskiego. Nie mogło być inaczej, skoro na drzwiach wejściowych poczekalni dworca głównego w stolicy GG, Krakowie, widniał napis: niem. „Nur für Deutsche aus dem Reich, Volksdeutsche und Ukrainer” (pl. „Tylko dla Niemców z Rzeszy, volksdeutschów i Ukraińców”).

Równocześnie Niemcy rozpoczęli proces eksterminacji Żydów. Z jego parafii — według schematyzmów jego parafii w 1938 w parafii Uherce mieszkało 324 Żydów, w samych Uhercach w 1939 szacunkowo ok. 65 — Niemcy i kolaborująca z nimi niem. Ukrainische Hilfspolizei zagnali Żydów do getta w oddalonym o ok. 6 km Lesku, na prawym brzegu Sanu. Getto w Lesku, w którym ok. 60% mieszkańców stanowili Żydzi, Niemcy założyli wiosną 1942. Już wcześniej aliści, bo od 25.10.1941, w GG zaczął obowiązywać dekret niem. Generalgouverneur (pl. Generalny Gubernator), Hansa Franka, zgodnie z którym „Żydzi, którzy bez upoważnienia opuszczają wyznaczoną im dzielnicę, podlegają karze śmierci. Tej samej karze podlegają osoby, które takim Żydom świadomie dają kryjówkę”, oraz „Podżegacze i pomocnicy podlegają tej samej karze jak sprawca, czyn usiłowany karany będzie jak czyn dokonany”. Zaraz potem, na początku 1942, Niemcy rozpoczęli realizację ludobójczego planu niem. «Endlösung der Judenfrage» (pl. Ostateczne rozwiązanie kwestii żydowskiej), który w GG znany był pod nazwą niem. «Aktion Reinhardt» (pl. Akcja Reinhardt). W 06.1942, gdy do Leska zagnano Żydów z wielu miejscowości niem. Kreishauptmannschaft Sanok, m.in. z Uherc, ilość mieszkańców getta wzrosła z ok. 2,300 do prawd. ok. 3,900. Ok. 04.09.1942 wszystkich, poza ok. 100 osobami starszymi i niedołężnymi, których Niemcy i niem. Ukrainische Hilfspolizei zamordowali na cmentarzu w Lesku — razem w Lesku podczas funkcjonowania getta zamordowano ok. 200 Żydów — zagnano do oddalonego o ok. 8 km, po drugiej stonie Sanu, niem. Zwangsarbeitslager (pl. Obóz Pracy Przymusowej) ZL Zaslaw, w wiosce Zasław. W ciągu następnych kilku dni ok. 4,000 Żydów przetransportowano z VL Zaslaw do niem. Vernichtungslager (pl. obóz zagłady) VL Belzec, gdzie wszystkich zamordowano. ZL Zaslaw ostatecznie został zlikwidowany w 1943, ale Lesko już wcześniej można było ogłosić jako niem. „Judenrein” (pl. „wolne od Żydów”).

Gdy dopełniał się los Żydów musiał w 12.1942 opuścić Uherce i parafię. Źródła diecezjalne informują, że został „zmuszony do ukrywania się”. Inne podają, że „należał do AK, działał w Sanockiem, ukrywał się przed Niemcami”. Armia Krajowa AK — powstała 14.02.1941 z przemianowania działającego w konspiracji już od 1939 Związku Walki Zbrojnej ZWZ — stanowiła część Polskiego Państwa Podziemnego, największego ruchu oporu w okupowanej przez Niemców Europie.

Nie wiadomo, gdzie się ukrywał, jak długo się ukrywał ani dlaczego zmuszony został do ukrywania się „przed Niemcami”. W „Sanockiem” prawd. oznacza, że przebywał na obszarze niem. Kreishauptmannschaft Sanok.

Niemcy zostali wyparci z „Sanockiego” w 07‐08.1944 i rozpoczęła się okupacja rosyjska. Nie wiadomo, gdzie wówczas przebywał.

Następne informacje o jego losach związane są już z Jordanowem Śląskim, do 1947 zwanym Jordanicami. Świadek wspominał: „Przyjechałem tutaj [i.e. do Jordanic] w październiku 1945 r. Chcieliśmy, żeby nasz proboszcz był z nami, więc pojechałem do kurii i poprosiłem o to. Potem osobiście jeździłem po ks. Zawiślaka i przywiozłem go tutaj. Przed wojną razem pracowaliśmy. W Twierdzy grałem na organach już jako szesnastoletni chłopak”.

Do Jordanic trafili parafianie wsi Twierdza, gdzie rozpoczął posługę w 1938. Stało się to na skutek ustaleń głównych przywódców antyniemieckiej koalicji — USA, Wielkiej Brytanii i Rosji — na konferencji w Teheranie 28.11‐01.12.1943, gdy Alianci zgodzili się na ustalenie powojennej polskiej wschodniej granicy na linii Curzona–Namiera, podzielenie Polski i przyznanie Rosji obszarów, które ta zagarnęła w 09.1939, i.e. de facto uznania zasadności rosyjskiego najazdu na Polskę w 09.1939 i uznania rosyjskich roszczeń wyrażonych w Paktach Ribbentrop–Mołotow z 1939. Linia Curzona–Namiera była demarkacyjną linią między Polską a rosyjskimi bolszewikami, zaproponowaną 11.07.1920 Rosjanom przez ministra spraw zagranicznych imperium brytyjskiego, George"a Curzona, w czasie wielkiej ofensywy rosyjskiej w trakcie wojny polsko–rosyjskiej 1919‐1921, zasugerowaną przez tzw. eksperta, Lewisa Bernsteina Namiera, Żyda polskiego pochodzenia. Rosja — wbrew planom imperialistów brytyjskich — poniosła w 1920 klęskę, ale koncepcja linii Curzona–Namiera, przebiegającej przez środek Polski, stała się cause célèbre wszystkich imperialnych koncepcji podziału Europy Środkowej, w szczególności rosyjskich i niemieckich.

Rosjanie wszelako nie zamierzali poprzestać na prostym wytyczeniu nowych granic — starą, wypróbowaną rosyjską metodą, zamierzali też rozwiązać problemy narodowościowe i społeczne. Metodą tą były deportacje całych narodów i społeczeństw. Prawie dwa miliony Polaków z tzw. Kresów, i.e. terytoriów na wschód od linii Curzona–Namiera i Bugu, zaczęli zmuszać do wyjazdu na zachód, na ziemie, które w 1939 stanowiły część Niemiec. A Ukraińców i Rusinów zaczęli przymuszać do wyjazdu na wschód, na obszary mające należeć bezpośrednio do komunistycznej Rosji. Akcję deportacyjną Rosjanie rozpoczęli już jesienią 1944, gdy nie zapadły jeszcze ostateczne decyzje o kształcie granic — to stało się 04‐11.02.1945 na konferencji w Jałcie — i gdy front walk niemiecko–rosyjskich stał nadal na linii Wisły, ustalony tam w 08.1944 na polecenie najwyższych władz rosyjskich, de facto w chwilowej strategicznej zmowie z Niemcami, by dać Niemcom czas na zdławienie rozpoczętego 01.08.1944 przez Polskie Państwo Podziemne, w ramach planu „Burza”, Powstania Warszawskiego i wymordowanie ok. 200,000 Polaków. Początkiem akcji deportacyjnej był tzw. układy republikańskie — Rosjanie lubowali się w ubieraniu wszelkich aktów bezprawia w szaty legalności prawnej. 09‐23.09.1944, i.e. przed upadkiem Powstania Warszawskiego, doprowadzili do podpisania trzech umów przez kontrolowanych przez nich agentów i zdrajców, którzy mieli objąć władzę w rosyjskiej republice polskiej, zwanej „prl” z przedstawicielami innych rosyjskich republik: ukraińskiej, białoruskiej i litewskiej, mocą których miano dokonać deportacji Polaków z terytoriów owych „republik” do „prl”.

Deportacje do „prl” miały miejsce głównie po zakończeniu działań zbrojnych II wojny światowej w 05.1945. I wówczas został namówiony do osiedlenia się w Jordanicach i do posługi przesiedleńcom ze wschodu.

Jego stosunek do komunazistowskiego „prl”, stanowiącego administracyjną formę okupacji rosyjskiej, streszcza jedno ze źródeł: „Po wojnie nie krył swojej niechęci do nowego ustroju, ostro występował przeciw komunistycznemu terrorowi”.

Na plebanii udzielać miał schronienia żołnierzom byłej AK, formalnie rozwiązanej 19.01.1945, uznawanej przez władze rosyjskiej republiki komunazistowskiej „prl” za „zaplutego karła reakcji”.

Zginął 07‐08.08.1947.

Świadek tak opisywał wydarzenie: „W tym dniu było na plebanii dwóch młodych księży. Ksiądz Zawiślak pojechał do Tyńca, wrócił wieczorem i pokładli się spać.

W nocy wybuchł pożar w jego sypialni.

Wszystko spłonęło, nawet tynki pospadały. Na pewno czymś było oblane.

Gdy sąsiedzi przybiegli na ratunek, zobaczyli drabinę przy oknie do pokoju księdza proboszcza.

Jego ciało znaleziono przy piecu kaflowym, widocznie próbował uciekać z łóżka.

Żywcem się spalił.

Ci młodzi księża uratowali się, wyskakując przez okno”.

I dodaje: „Dla wszystkich było oczywiste, że zlikwidowało go UB”, i.e. członkowie zbrodniczego komunazistowskiego „Urzędu Bezpieczeństwa”, podległego rosyjskiemu MGB, następcy ludobójczego NKWD.

Gdy w 09.1939 Niemcy i Rosjanie zaatakowali Polskę i rozpoczęła się II wojna światowa, zgodnie z ludobójczą umową dwóch sojuszników, zwaną paktem Ribbentrop–Mołotow z 23.08.1939, potwierdzoną później tzw. „Traktatem o granicach i przyjaźni Niemcy‐Rosja” z 28.09.1939, zwanym też 2. paktem Ribbentrop–Mołotow, do jego parafii prawd. wkroczyli Rosjanie. Rozpoczęła się okupacja rosyjska. Rosjanie represjom poddali szczególnie Polaków, dokonując aresztowań polskiej inteligencji, nauczycieli, lekarzy, ziemian, urzędników państwowych, leśników, policjantów, a także rodzin polskich wojskowych. W latach 1940‐1941 wielu innych Polaków stało się ofiarami czterech wielkich fal deportacji „na Syberię” czy na północ, e.g. w okolice Archangielska, szczególnie podczas pierwszej, ok. 10.02.1940. W relacjach często pojawia się informacja, iż „przychodzili nocą, bez uprzedzenia i zabierali całe rodziny, od niemowląt po staruszków”. „Gdy wyszliśmy na podwórze matce pozwolili zajrzeć do skrzyni — była niestety pusta, bo nasi sąsiedzi zdążyli ją już opróżnić. Praktycznie nie zabraliśmy niczego, bo nie pozwolili nam poruszać się po domu […] Były wtedy duże zaspy i silny mróz”. Rozpoczęła się inwigilacja księży i zakonników. Na duchowieństwo nałożono wysokie podatki. Zlikwidowano katechizację dzieci w szkołach.

Po niemieckim ataku 22.06.1941 na uprzedniego sojusznika, Rosjan, i rozpoczęciu okupacji niemieckiej, posługiwał prawd. na obszarze niem. Distrikt Galizien (pl. Dystrykt Galicja), będącego częścią zarządzanego przez Niemców quasi‐państwa, zwanego niem. Generalgouvernement (pl. Generalne Gubernatorstwo), i.e. GG. Niemcy natychmiast rozpoczęli realizację ludobójczego planu niem. Endlösung der Judenfrage (pl. Ostateczne rozwiązanie kwestii żydowskiej), który w GG nosił kryptonim niem. «Aktion Reinhardt» (pl. Akcja Reinhardt). W zasadzie w każdym getcie niem. Distrikt Galizien w ludobójstwie Żydów współuczestniczyli też członkowie ukraińskiej, kolaboracyjnej formacji policyjnej, niem. Ukrainische Hilfspolizei (pl. Ukraińska Policja Pomocnicza), działającej w niektórych regionach jako niem. Schutzmannschaft (pl. Bataliony ochrony), i.e. Schuma.

Jeszcze nie skończyły się mordy Żydów, gdy w 02.1943, na Wołyniu, ok. 100 km na północ, Roman Szuchewycz ps. „Taras Czuprynka”, komendant ukraińskiej, ludobójczej organizacji OUN/UPA, który w 1941 był członkiem ukraińskiej niem. Sondergruppe Nachtigall (pl. Grupa Specjalna Słowik) — jednostki niem. Wehrmacht (pl. Siły Zbrojne) biorącej udział w niemieckim ataku na Rosjan w 1941, oskarżanej o uczestnictwo w pogromie Żydów we Lwowie w 1941 — a później członkiem niem. Schutzmannschaftsbataillon 201 (pl. 201. Batalion Zespołu ochrony) — odpowiedzialnego za mordy Żydów i ludności cywilnej na terytorium Białorusi — wydał rozkaz: „Akcję wytępienia [Polaków] przeprowadzić należy na zasadach następujących: Wsie polskie mają być palone, ich zaś ludność wycinana w pień. Napady na miasta nastąpią w biały dzień, nie zaś w nocy. We wsiach mieszanych należy likwidować samą ludność polską, zagrody natomiast palić tylko w takich wypadkach, jeśli są one o 15 metrów i gdy w ogóle nie grozi przerzucenie się ognia na sąsiednie budynki ukraińskie. Ludność ukraińska otrzyma wskazówki co do miejsca, gdzie ma się zgrupować w czasie trwania napadu […] Za każdego Ukraińca zamordowanego czy to przez Polaków, czy też Niemców stracić 100 (stu) Polaków”.

Był to de facto sygnał do rozpoczęcia «Genocidium Atrox» — i.e. ludobójstwa popełnionego przez Ukraińców na Polakach, zwanego „wołyńskim”.

Zaraz potem, w 03.1943 UPA wydało apel skierowany do członków kolaboracyjnej niem. Ukrainische Hilfspolizei o dezercję i wstępowanie w szeregi UPA. Być może nawet 10,000 Ukraińców tak uczyniło.

Wołyń spłynął polską krwią. Dziesiątki tysięcy Polaków zostało przez Ukraińców zamordowanych — przy bierności Niemców — w niezwykle barbarzyński sposób. Setki wsi spłonęły.

Rozkaz Szuchewycza i apel UPA formalnie nie były skierowane do oddziałów niem. Ukrainische Hilfspolizei w niem. Distrikt Galizien — tam bowiem w 1943 ludobójcza OUN nie powołała zbrojnego ramienia pod nazwą UPA, ale formowała oddziały zbrojne pod eufemistyczną nazwą, dla „zmylenia” Niemców, ukr. Українська Народна Самооборона (pl. Ukraińska Narodowa Samoobrona), i.e. UNS. De facto aliści również i tam ludobójcy ukraińscy, „bezrobotni” po zakończeniu niem. «Aktion Reinhardt», dezerterowali i wstępowali do UNS, której głównym celem, tak jak OUN/UPA, była eksterminacja ludności polskiej, acz w jej wewnętrznej dokumentacji i raportach ostentacyjnie pisano „obrona przed terrorem władz niemieckich”. A w 12.1943 — gdy stało się jasne, że Niemcy wojnę na wschodzie przegrywają, UNS został formalnie przekształcony w jednostkę ludobójczej OUN/UPA „UPA‐Zachód”. W 01.1944 jego dowódcą został jeszcze jeden z ukraińskich „wychowanków” niem. Sondergruppe Nachtigall i niem. Schutzmannschaftsbataillon 201, degenerat Wasyl Sydor ps. „Szełest”, który prawie natychmiast rozkazał „nieustannie uderzać w Polaków aż do wyniszczenia ich do ostatniego z tych ziem”.

W niem. Distrikt Galizien rozpoczęło się «Genocidium Atrox».

W 1944 rozpoczęła się kolejna okupacja rosyjska i wówczas przeniósł się do Jordanowa Śląskiego.