Od 1934 mieszkał na odziedziczonym gospodarstwie w kolonii Feliksów, położonej w gromadzie Poznanka, powstałej zarządzeniem Starosty Powiatowego oddalonego o ok. 20 km na północ Łucka w polskim woj. wołyńskim, z 16.07.1929, który oznajmia: „Nowoutworzona gromada wiejska Poznanka powstała z 45 nabywców ziemi b. folwarku Jeziorany–Ławrowskie, własności śp. Heleny Lubomirskiej, obejmuje 500 ha ziemi i posiada 216 mieszkańców”. W 1939, zakładając wzrost liczby mieszkańców zgodny ze wzrostem w całym powiecie, we wsi Poznanka — położonej między drogą prowadzącą z Łucka do Brodów w woj. lwowskim na wschodzie a linią kolejową Łuck–Lwów na zachodzie — mogło mieszkać ok. 300 osób, z czego rzymskokatoliccy Polacy stanowili szacunkowo ok. 94%, a prawosławni Ukraińcy ok. 6%. Żydów nie było. Obok znajdowało się kilka podobnych wsi/kolonii, z większością polską, e.g. Jeziorany Szlacheckie — w 1939 ok. 500 mieszkańców, ok. 84% Polaków; Jeziorany Polskie — 400 mieszkańców, 90% Polaków; Ławrów–folwark — ok. 450 mieszkańców, 80% Polaków; ale także kilka z większością ukraińską, e.g. Jeziorany Czeskie — ok. 500 mieszkańców, w tym ok. 8% Polaków i 91% Ukraińców; oraz największa z nich, Ławrów, gdzie w 1939 szacunkowo mieszkało ok. 3,500 osób, w tym ok. 13% Polaków, ok. 86% prawosławnych Ukraińców, i kilkunastu Żydów.

Po niemieckiej i rosyjskiej inwazji Polski w 09.1939 i rozpoczęciu II wojny światowej, na mocy ludobójczej umowy niemiecko–rosyjskiej z 23.08.1939, zwanej paktem Ribbentrop–Mołotow, potwierdzonej 28.09.1939 tzw. „Traktatem o granicach i przyjaźni Niemcy–Rosja”, zwanym też 2. paktem Ribbentrop–Mołotow, jego parafia znalazła się na terytorium przyznanym przez sojuszników Rosji. Rozpoczęła się okupacja rosyjska. Rosjanie represjom poddali szczególnie Polaków, dokonując aresztowań polskiej inteligencji, nauczycieli, lekarzy, ziemian, urzędników państwowych, leśników, policjantów, a także rodzin polskich wojskowych. Wielu innych Polaków stało się ofiarami czterech wielkich fal deportacji „na Syberię”. W relacjach często pojawia się informacja, iż „przychodzili nocą, bez uprzedzenia i zabierali całe rodziny, od niemowląt po staruszków”. „Gdy wyszliśmy na podwórze matce pozwolili zajrzeć do skrzyni — była niestety pusta, bo nasi sąsiedzi zdążyli ją już opróżnić. Praktycznie nie zabraliśmy niczego, bo nie pozwolili nam poruszać się po domu […] Były wtedy duże zaspy i silny mróz”. Ponadto 150,000‐200,000 mężczyzn wcielono do armii rosyjskiej, a ok. 100,000 zmuszono do pracy na rzecz przemysłu rosyjskiego, głównie w kopalniach Zagłębia Donieckiego, w zakładach przemysłu ciężkiego na Uralu i na Syberii. Następnie rozpoczęła się inwigilacja księży i zakonników. Na duchowieństwo nałożono wysokie podatki, usunięto nauczanie religii ze szkół.

Po niemieckim ataku 22.06.1941 na uprzedniego sojusznika, Rosjan, już 24.06.1941 rosyjski ludobójca, Ławrientij Beria, szef ludobójczego NKWD, wydał rozkaz rozstrzelania wszystkich więźniów politycznych przetrzymywanych w „zachodnich obwodach ZSRR”, i.e. na okupowanych przez Rosjan ziemiach polskich, „których ewakuacja w głąb kraju była niemożliwa”. W powiatowym Łucku miejscowi funkcjonariusze NKWD, niejako antycypując ów rozkaz, mordu więźniów dokonali już 23.06.1941. Z broni maszynowej i przy użyciu granatów, rzucanych z okien więziennych na dziedziniec, gdzie zgromadzono więźniów, zamordowano ok. 2,000 osób (niektóre szacunki mówią nawet o 4,000 zabitych przez uciekających w panice Rosjan). Wśród nich było ok. 70% Ukraińców i 25% Polaków, i mordowano wszystkich, nie tylko „więźniów politycznych”. Niemcy do Łucka wkroczyli 25.06.1941 i w dzień później Ukraińcy przeprowadzili pogrom Żydów w mieście, uznając ich za kolaborantów rosyjskich — w wielu przypadkach nie bez uzasadnienia, o czym świadczy szereg wspomnień z tego okresu, i m.in. prawd. udział dwóch Żydówek w masakrze więźniów w Łucku. Spalono kilka domów i synagogę. Już tydzień później w mieście pojawiła się jednostka niem. Sonderkommando 4a (pl. grupa specjalna 4a) — wchodząca w skład ludobójczej niem. Einsatzgruppe C (pl. Grupa Operacyjna C) niemieckich niem. Sicherheitspolizei (pl. Policja Bezpieczeństwa), i.e. Sipo, i niem. Sicherheitsdienst des Reichsführers SS (pl. Służba Bezpieczeństwa Reichsführera SS), i.e. «SD», w ramach niem. Reichssicherheitshauptamt (pl. niem. Główny Urząd Bezpieczeństwa Rzeszy), i.e. RSHA — i 02.07.1941 zamordowała w mieście 1,160 Żydów. Dzień później, na zamku Lubarta, zamordowała z broni maszynowej 1,000‐3,000 kolejnych żydowskich ofiar.

Do jego wsi Niemcy wkroczyli ok. 26.06.1941. Poznanka znalazła się w niem. Kreisgebiet Luzk (pl. powiat Łuck) w ramach niem. Generalbezirk Wolhynien–Podolien (pl. Dystrykt Generalny Wołyń–Podole), w składzie okupowanego i zarządzanego przez Niemców quasi‐państwa, zwanego niem. Reichskommissariat Ukraine (pl. Komisariat Rzeszy Ukraina). Wprawdzie w jego wsi — a także we wsiach sąsiednich — Żydów w praktyce nie było, to decyzja Niemców o ich systemowej eliminacji, metody, prędkość i skala zbrodni, wpłynęły zasadniczo na jego i okolicy losy. Niemcy bowiem nie zatrzymali się na pierwszych, opisanych mordach w Łucku. Już przełomie 1941.1942 rozpoczęto bowiem realizację ludobójczego planu niem. «Endlösung der Judenfrage» (pl. Ostateczne rozwiązanie kwestii żydowskiej), czyli eksterminacji wszystkich Żydów na okupowanych terenach. Najbliższym miejscem mordów stała się osada Sienkiewiczówka, powstała w 1926 przy stacji kolejowej o tej samej nazwie, ok. 13 km na południowy zachód od Poznanki. Tam w 1939 szacunkowo mieszkało ok. 1,000 osób, w tym ok. 25% Żydów — 60 rodzin, jak podaje żydowska „Encyklopedia obozów i gett”. Niemcy administrację wioski powierzyli Ukraińcom i ustanowili tam oddział kolaboracyjnej formacji niem. Ukrainische Hilfspolizei (pl. Ukraińska Policja Pomocnicza), w zależności od faktycznego podporządkowania władzom niemieckim określanej też jako niem. Schutzmannschaft (pl. Bataliony ochrony), i.e. Schuma. Spośród Żydów powołano niem. Judenrat (pl. Rada Żydowska), którą uczyniono odpowiedzialną za realizację niemieckich poleceń przez społeczeństwo żydowskie. W 02.1942 powstało tam getto — otoczone płotem z drutu kolczastego i patrolowane przez niem. Ukrainische Hilfspolizei — do którego zagnano Żydów z okolicznych wsi i kolonii i w którym zamknięto ok. 500 osób. 05.10.1942 niemiecka jednostka Sipo i «SD», wspomagana przez niem. Ukrainische Hilfspolizei, otoczyła getto. Żydów załadowano na ciężarówki i przewieziono w pobliże skrzyżowania drogi z linią kolejową, niedaleko stacji kolejowej. Tam, przy uprzednio wykopanych rowach, nakazano Żydom rozebrać się i zmuszono ich, grupkami po 4 osoby, położyć się rowie, po czym ich zastrzelono.

Tam też prawd. zginęli nieliczni Żydzi z okolicy Poznanki. Ale możliwe jest też, że zamordowano ich w niewielkim lasku nad rzeką Połonka, w pobliżu wsi Górka Połonka, ok. 3 km od gminnej wsi Połonka i ok. 12 km na północny wschód od jego Poznanki — obu wsiach zamieszkałych w ok. 80‐90% przez Ukraińców — przy wspomnianej drodze Łuck–Brody, gdzie Niemcy wymordowali Żydów z getta w Łucku. niem. Aktion (pl. akcja) likwidacji getta w Łucku miała miejsce 19‐23.08.1942. Niemcy i niem. Ukrainische Hilfspolizei zagonili wówczas ok. 14,000 Żydów na główny plac miasta, skąd ciężarówkami wywieziono ich do Górki Połonka. Tam, w rowie ok. 150 m długim i 6 m szerokim, wszystkich wymordowano. W następnych tygodniach niem. Ukrainische Hilfspolizei złapała jeszcze ok. 4,000 ukrywających się Żydów i tych również w okolicy Połonki zamordowano. Przyjmuje się, że razem w okolicy Połonki Niemcy i Ukraińcy zamordowali ok. 25,600 osób. Niemcy mogli dumnie raportować, iż niem. Kreisgebiet Luzk było niem. „Judenrein” (pl. „wolne od Żydów”).

A zaraz potem, w 02.1943, na Wołyniu, Roman Szuchewycz ps. „Taras Czuprynka”, komendant ukraińskiej, ludobójczej organizacji OUN/UPA, który w 1941 był członkiem ukraińskiej niem. Sondergruppe Nachtigall (pl. Grupa Specjalna Słowik) — jednostki niem. Wehrmacht (pl. Siły Zbrojne) biorącej udział w niemieckim ataku na Rosjan w 1941, oskarżanej o uczestnictwo w pogromie Żydów we Lwowie w 1941 — a później członkiem niem. Schutzmannschaftsbataillon 201 (pl. 201. Batalion Zespołu ochrony) — odpowiedzialnego za mordy Żydów i ludności cywilnej na terytorium Białorusi — wydał rozkaz: „Akcję wytępienia [Polaków] przeprowadzić należy na zasadach następujących: Wsie polskie mają być palone, ich zaś ludność wycinana w pień. Napady na miasta nastąpią w biały dzień, nie zaś w nocy. We wsiach mieszanych należy likwidować samą ludność polską, zagrody natomiast palić tylko w takich wypadkach, jeśli są one o 15 metrów i gdy w ogóle nie grozi przerzucenie się ognia na sąsiednie budynki ukraińskie. Ludność ukraińska otrzyma wskazówki co do miejsca, gdzie ma się zgrupować w czasie trwania napadu […] Za każdego Ukraińca zamordowanego czy to przez Polaków, czy też Niemców stracić 100 (stu) Polaków”.

Był to de facto sygnał do rozpoczęcia «Genocidium Atrox» — i.e. ludobójstwa popełnionego przez Ukraińców na Polakach, zwanego „wołyńskim”.

Zaraz potem, w 03.1943 UPA wydało apel skierowany do członków kolaboracyjnej niem. Ukrainische Hilfspolizei, „bezrobotnej” po mordach Żydów, o dezercję i wstępowanie w szeregi UPA. Być może nawet 10,000 Ukraińców tak uczyniło.

Taktykę ludobójczych Ukraińców uszczegółowiał rozkaz dowódcy UPA na Wołyniu, Dmytro Kłaczkiwskiego ps. „Kłym Sawur”, z 06.1943, który przewidując klęskę Niemiec w wojnie z Rosją, wyjaśniał i rozkazywał: „Powinniśmy przeprowadzić wielką akcję likwidacji polskiego elementu. Przy odejściu wojsk niemieckich należy wykorzystać ten dogodny moment dla zlikwidowania całej ludności męskiej w wieku od 16 do 60 lat […] Tej walki nie możemy przegrać, i za każdą cenę trzeba osłabić polskie siły. Leśne wsie oraz wioski położone obok leśnych masywów powinny zniknąć z powierzchni ziemi”.

Wołyń spłynął polską krwią. Dziesiątki tysięcy Polaków zostało przez Ukraińców zamordowanych — przy bierności Niemców — w niezwykle barbarzyński sposób. Setki wsi spłonęły.

I wówczas, na początku 1943, zdecydował przenieść się do Łucka, miasta w którym w 1937 mieszkało 40,715 osób, w tym 41% Polaków, 39% Żydów i ok. 17% Ukraińców. Gdy tam się przenosił Żydów już w nim nie było, miasto było więc w połowie opustoszałe. Przyczynę przeniesienia ujawnił w oświadczeniu, w którym wskazywał personalnie na Ukraińców, którzy w Poznance grozili mu śmiercią.

Od czasu do czasu aliści odwiedzał swoją posiadłość. Także w 05‐07.1943, gdy trwała największa fala ukraińskich ludobójstw.

W jego Poznance w 07.1943 „podczas napadu upowcy z Ławrowa, Czarukowa i Korsowa ofiary torturowali, zabijali siekierami, widłami i innymi narzędziami, kobiety gwałcili. Zginęło 95 Polaków, ich mienie zrabowali a zagrody spalili”.

W sąsiednich Jezioranach Czeskich, 25.07.1943, zamordowano 14 Polaków: „Około 10‐osobowa grupa upowców uzbrojona w karabiny, siekiery, noże i piłę do cięcia drzewa zamordowała 14 Polaków, w tym dwie rodziny, które uciekły z Jezioran Szlacheckich, chociaż tam wcześniej opłaciły złotem Ukraińcom swe bezpieczeństwo i otrzymały obietnice, że nic nikomu się nie stanie. Wszystkie osoby torturowali 4‐5 godzin zadając liczne obrażenia. Kobietom poobcinali piersi i zmasakrowali twarze, wszystkich dźgali bagnetami. Zaczynali od najmłodszych członków rodziny kończąc na najstarszych. Podczas mordowania "powstańcy ukraińscy" mówili ofiarom ukr. "ви були добрі чоловік — будемі вас помалу різати" (pl. "byłeś dobrym człowiekiem — będziemy cię pomału zabijać")”. W Jezioranach Polskich w 05‐06.1943 zamordowano ok. 20 Polaków. W Jezioranach Szlacheckich ok. 19.06.1943 śmierć poniosło ok. 50 Polaków: „Gdy ludzie zorientowali się, co się dzieje, zaczęły powstawać placówki samoobrony […] Banderowcy napadli jednak na Jeziorany Szlacheckie. Samoobrona nie zdążyła się zorganizować. Ukraińcy zamordowali wiele osób”. E.g. „59‐letniemu Józefowi Butkiewiczowi wbili w czoło gwóźdź i pozostawili kartkę: ukr. "Він мене хлібом корнів, а я його за то убив" (pl. "Karmił mnie chlebem, a ja go za to zabiłem"). Zrobił to służący Ukrainiec, którego Polak traktował jak syna, m.in. wyprawił mu huczne wesele”. W samym Ławrowie w 07.1943 zginęło ok. 20 Polaków, w tym podczas jednego z napadów zamordowano 9 Polaków, a ciała wrzucono do studni, w tym 7‐osobową rodzinę z 5 dzieci w wieku od 5‐miesięcznego do lat 12: „Cały dom został otoczony przez Ukraińców. Do środka weszło dwóch […], mówili po polsku, pytali, kto jest Polakiem, zaczęli bić i kazali wszystkim kłaść się na podłodze w kuchni. Zaczął się lament. Ukraińcy mieli karabiny z bagnetami. Pierwszą przebili babcię B. i panią J. Dzieci biegały po kuchni, chciały się gdzieś schować, był pisk, krzyk, płacz, ale żadnych szans ucieczki. Ukraińcy wszystkie dzieci przebili bagnetami, wielokrotnie. Potem kłuli bagnetami pod łóżkiem […] Na podwórku zobaczyłem przy pniaku zwłoki pana J. i Antka, którym bandyci obcięli głowy siekierami. Leżały obok pniaka”.

Podczas powrotu z jednej z takich wizyt w Poznance, w 06‐07.1943, prawd. przed opisanym powyżej mordem, został zagarnięty przez gang nacjonalistów ukraińskich z ludobójczej organizacji OUN/UPA we wsi Połonka — tej samej, w okolicy której Niemcy i Ukraińcy dokonali masowych mordów Żydów.

Ponoć przez kilka miesięcy ratował się pomagając — jako zielarz — Ukraińcom.

W końcu, prawd. w Czarukowie, wsi w prawie 100% ukraińskiej, po pobiciu, wrzucony został żywcem do studni i zasypany kamieniami, wraz z dwiema innymi osobami.

12.10.2007 ludobójca Roman Szuchewycz został pośmiertnie nagrodzony tytułem Bohatera Ukrainy. W 12.2020 Rada Najwyższa Ukrainy w uchwale uznała ludobójcę Dymitra Kłaczkiwskiego „kierownikiem Ukraińskiej Powstańczej Armii na Wołyniu i uczestnikiem walk o niepodległość Ukrainy w XX wieku”. W kilku miejscowościach owym łac. „hostis humani generis” wystawiono pomniki i tablice pamiątkowe — e.g. w Ławrowie jest pomnik wystawiony „bohaterom UPA” — nazwano szkoły ich imieniem.

łac. „O Tempora! O mores!”