W 1934 był prawd. uczniem Ukraińskiego Gimnazjum Akademickiego. Wówczas tzw. „Trybunał Rewolucyjny” Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów, i.e. ludobójczego OUN, wydał wyrok na dyrektora gimnazjum, Iwana Babija. Ojciec jednego z uczniów, znany prawnik, Stefan Szuchewycz, stryj późniejszego przywódcy OUN/UPA, ludobójcy Romana Szuchewycza, „pojawił się na zebraniu rodzicielskim i wystąpił z mową "programową" […] Otwarcie ogłosił Babijowi, że byłoby lepiej, gdyby polskie władze zamknęły wszystkie ukraińskie gimnazja i że Ukraińcom nie jest potrzebne wykształcenie uniwersyteckie, a wystarczy jedynie zawodowe. Bo gimnazja «Cyceronami psują język ukraiński», a dyrektor stara się zrobić z młodzieży donosicieli i zdrajców narodu ukraińskiego”. W konsekwencji uczniowie gimnazjum dwukrotnie "ostrzegali" dyrektora Babija — pierwszy raz bijąc go po twarzy, a drugi okładając go kijami w audytorium. 25.07.1934 bojówkarz OUN zamordował Babija. Wówczas metropolita lwowski Kościoła greckokatolickiego, abp Andrzej Szeptycki, wydał odezwę, w której pisał: „Dyrektor Babij padł ofiarą ukraińskich terrorystów, dreszcz przerażenia wstrząsnął całym narodem […] Mordują bez żadnej przyczyny, chyba jedynie dlatego, że nie podobała im się działalność wychowawcza zmarłego. Była ona przeszkodą w zbrodniczej akcji wciągania młodzieży szkoły średniej do działalności podziemnej. Jeżeli tak, to wszyscy zasłużeni i mądrzy Ukraińcy padną z rąk skrytobójców, bo nie ma mądrego Ukraińca, który nie sprzeciwiłby się takiej przestępczej akcji. Nie ma pedagoga ani nauczyciela, który nie twierdziłby, że dopuszcza się ciężkiego przestępstwa przeciwko młodzieży ten, kto odrywa ją od pracy, a wciąga w podziemie. Nie ma żadnego ojca ani matki, którzy nie przeklinali by przewódców sprowadzających młodzież na bezdroża zbrodni.

Jeżeli chcecie zdradliwie mordować tych, którzy sprzeciwiają się waszej robocie, wypadnie wam mordować wszystkich nauczycieli i profesorów, którzy pracują dla ukraińskiej młodzieży, wszystkich ojców i matki ukraińskich dzieci, wszystkich kierowników i przewodników wychowawczych instytucji ukraińskich, wszystkich polityków i działaczy społecznych. A przede wszystkim przyjdzie się wam poprzez skrytobójstwo usunąć przeszkody, które waszej przestępczej i głupiej robocie stawia duchowieństwo wspólnie z episkopatem”.

Po niemieckim i rosyjskim ataku na Polskę w 09.1939 i rozpoczęciu II wojny światowej, w nieznanych okolicznościach znalazł się pod okupacją niemiecką, i.e. na terenie okupowanego i zarządzanego przez Niemców quasi‐państwa, zwanego niem. Generalgouvernement (pl. Generalne Gubernatorstwo), i.e. GG. Lwów, gdzie przyszedł na świat i gdzie studiował na greckokatolickiej Akademii Teologicznej, został 22.09.1939 zajęty przez Rosjan — zgodnie z ludobójczą umową dwóch sojuszników, zwaną paktem Ribbentrop–Mołotow z 23.08.1939, potwierdzoną później tzw. „Traktatem o granicach i przyjaźni Niemcy–Rosja” z 28.09.1939, zwanym też 2. paktem Ribbentrop–Mołotow. Tam rozpoczęła się okupacja rosyjska i jednym z pierwszych aktów okupanta było zamknięcie Akademii. Musiał już wówczas przebywać jednak w GG, skoro podjął naukę w greckokatolickim Seminarium Nauczycielskim w Krynicy Zdroju, która włączona została do niem. Kreishauptmannschaft Neu‐Sandez (pl. powiat Nowy Sącz) w niem. Distrikt Krakau (pl. dystrykt Kraków) w GG — Krynica Zdrój została zajęta 08.09.1939 przez trzeciego najeźdźcę na Polskę, i.e. Słowację, ale już ok. 18.09.1939 przekazana Niemcom.

Znalazł się na obszarach, na których ukrainizacyjna polityka hierarchii Kościoła greckokatolickiego — w szczególności eparchii przemyskiej — doprowadziła na przełomie lat 1920. i 1930.

do i.e. fali grupowych konwersji Łemków na prawosławie — ok. 18,000 Łemków/Rusinów, zamieszkujacych te ziemie opuściło Kościół greckokatolicki. Kościołowi greckokatolickiemu udało się powstrzymać dalszą apostazję Łemków, nie dzięki wszelako postawie jego hierarchii lecz powstaniu specjalnej Administratury Apostolskiej Łemkowszczyzny AAŁ. Mychajło Baczyńskij, poseł na Sejm RP, w wystąpieniu sejmowym z 21.01.1931, ujawniał, z czym musieli się zmagać Rusini w łonie Kościoła greckokatolickiego, niepodatni na ludobójczą — jak się miało okazać — ideologię narodowców ukraińskich: „Greckokatolicka cerkiew została po wojnie [polsko–ukraińskiej 1918‐1919] zamieniona na agitacyjną ukraińską trybunę polityczną, z której są siane nie słowa miłości bliźniego, lecz słowa nienawiści”. Wielu kapłanów greckokatolickich — także eparchii przemyskiej — nadal sprzyjało jednak nacjonalistom ukraińskim, zbliżonym do ludobójczej OUN/UPA.

W pierwszych latach wojny okupanci szczególnym represjom poddali Polaków. Szczegóły precyzowane były na czterech tzw. konferencjach tematycznych, gdy niemiecka niem. Geheime Staatspolizei (pl. Tajna Policja Państwowa), i.e. Gestapo, i rosyjska ros. Народный Комиссариат Внутренних Дел (pl. Ludowy Komisariat Spraw Wewnętrznych), i.e. NKWD, dwie ludobójcze organizacje sojusznicze, debatowały nad współpracą i sposobami zwalczania i eksterminacji Polaków na okupowanych przez siebie terytoriach. Pierwsza miała miejsce 27.11.1939 w Brześciu nad Bugiem; druga zaraz potem w Przemyślu. Trzecia odbyła się 20.02.1940, w Zakopanem, w willach „Pan Tadeusz” i „Telimena”, czwarta w 03.1940 w Krakowie. W międzyczasie, na początku 02.1940, w pałacyku myśliwskim Hermanna Göringa w Romintach w Puszczy Rominckiej, doszło do spotkania dwóch ludobójców, Heinricha Himmlera i Ławrentija Berii, gdzie prawd. sfinalizowano decyzję o eksterminacji społeczeństwa polskiego i zwalczaniu polskiego ruchu oporu. W konsekwencji w 04.1940, niemal równocześnie, w Rosji rozpoczęto ludobójcze mordy polskich jeńców wojennych, które do historii przeszły pod nazwą «ludobójstwa katyńskiego», a w okupowanym przez Niemców GG rozpoczęto niem. Außerordentliche Befriedungsaktion (pl. Nadzwyczajna Akcja Pacyfikacyjna), i.e. «Aktion AB», stanowiącą część tzw. niem. «Intelligenzaktion» (pl. Akcja Inteligencja), eksterminacji polskich elit politycznych i intelektualnych.

Jednocześnie Niemcy w GG prowadzili wyraźnie proukraińską politykę. Ukraińcom zagwarantowano samorząd, stosowanie języka ukraińskiego w administracji, szkolnictwo ukraińskie. Rozpoczęła działalność policja ukraińska niem. Ukrainische Hilfspolizei (pl. Ukraińska Policja Pomocnicza), w niektórych regionach określana też jako niem. Schutzmannschaft (pl. Bataliony ochrony), i.e. Schuma. Ukraińcom powierzano też służbę więzienną, angażowano do załóg obozów koncentracyjnych, zatrudniano w niższej administracji. Otwarcie działały ukraińskie organizacje polityczne, takie jak OUN, który ongiś zamordował dyrektora jego gimnazjum Iwana Babija, Ukraiński Komitet Centralny UKC, który stał się reprezentacją ukraińską wobec władz niemieckich. Dozwalano na przejmowanie polskich i organizowanie ukraińskich szkół, czytelni oraz cerkwi. W 1940 dozwolono też na założenie, pod czujną opieką Niemców, ukr. Служба Безпеки (pl. Służba Bezpieczeństwa), i.e. SB OUN, której zadaniem stało się tropienie przeciwników politycznych i ideologicznych OUN. Szkolenia SB OUN przeprowadzano m.in. w Zakopanem, w hotelu „Stamary”. Jak podaje współczesna strona tego hotelu „nauka obejmowała zasady dywersji, sabotażu, gestapowskich metod przesłuchań i metod zabijania”. Nad wszystkimi tymi przedsięwzięciami, opiekę sprawowało Gestapo, które swoją siedzibę miało w willi „Palace”, gdzie mordowano polskich patriotów. SB OUN miała później uczestniczyć w ludobójczych atakach na społeczność polską, i.e. «Genocidium Atrox».

Gdy 22.06.1941 Niemcy zaatakowały uprzedniego sojusznika, Rosjan, prawd. kończył kurs nauczycielski w Krynicy. Prawd. w 08/09.1941 powrócił do Lwowa i ponownie podjął studia seminaryjne we wznowionej greckokatolickiej Akademii Teologicznej.

Miasto Lwów w 1939 zamieszkałe był przez szacunkowo ok. 360,000 osób, z czego ok. 51% stanowili rzymskokatoliccy Polacy, ok. 18% greckokatoliccy Ukraińcy i ok. 33% Żydzi. W czasie rosyjskiej okupacji, w czterech wielkich deportacjach w głąb Rosji, „na Syberię” — z których pierwsza miała miejsce ok. 10.02.1940, w środku szczególnie mroźnej zimy — Rosjanie wywieźli od 340,000 do 1,000,000 obywateli Polski, całe rodziny, „zwłaszcza tych, którzy pełnili znaczące funkcje”, i.e. nauczycieli, oficerów i osadników wojskowych, działaczy politycznych, właścicieli majątków, biznesmenów, urzędników i innych majętnych osób, uznanych przez Rosjan za „wrogi i szkodliwy element”. Z samego Lwowa szacunkowo wywieziono ok. 12,000‐15,000 Polaków. Natomiast liczba Żydów w mieście, tuż przed niemieckim najazdem — według źródeł żydowskich — miała wzrosnąć do ok. 150,000, obejmując kilkadziesiąt tysięcy uciekinierów sprzed okupacji niemieckiej. Prawd. ok. 20,000‐30,000 z nich uciekło z Rosjanami, po niemieckim ataku 22.06.1941.

Niemcy, wspierani przez oddziały ukraińskiej, kolaboracyjnej niem. Sondergruppe Nachtigall (pl. Grupa Specjalna Słowik), jednostki niem. Wehrmacht (pl. Siły Zbrojne), którego zastępcą dowódcy był przyszły ludobójca Roman Szuchewycz, wkroczyli do Lwowa 30.06.1941. Rozpoczęły się mordy Żydów, początkowo z zemsty za aktywny udział Żydów w okupacyjnej władzy rosyjskiej oraz ludobójstwie w więzieniach lwowskich, w trakcie którego Rosjanie i kolaborujący z nimi Żydzi zamordowali ok. 7,000 więźniów. Do końca 1941 Niemcy i Ukraińcy zamordowali we Lwowie 11,500‐16,000 Żydów. Jednocześnie OUN już 30.06.1941 ogłosiła ukr. Акт відновлення Української Держави (pl. Akt odnowienia Państwa Ukraińskiego) — z aprobatą metropolity Szeptyckiego, ponoć wprowadzonego w błąd co do skali wsparcia projektu przez ukraińską klasę polityczną. W tekście proklamacji oświadczono m.in. „Suwerenne Państwo Ukraińskie będzie ściśle współdziałać z Narodowosocjalistycznymi Wielkimi Niemcami, które pod przewodem Adolfa Hitlera tworzą nowy ład w Europie i świecie oraz pomagają Narodowi Ukraińskiemu wyzwolić się spod moskiewskiej okupacji”. Rozpoczęto formowanie policji ukraińskiej, później przekształconej w niem. Ukrainische Hilfspolizei (pl. Ukraińska Policja Pomocnicza). I 04.07.1941 i kilku następnych dniach Niemcy dokonali — na podstawie list proskrypcyjnych przygotowanych przez ludobójczy OUN — mordu ok. 45 polskich profesorów lwowskich, wybitnych naukowców i wykładowców uczelni wyższych.

Gdy ponawiał studia — prawd. na trzecim roku pięcioletnich studiów — „państwo ukraińskie” już nie istniało. Niemcy szybko jest zlikwidowali — Lwów stał się siedzibą niem. Stadthauptmannschaft Lemberg (pl. Administracja Miejska Lwowa), wchodząc w skład niem. Distrikt Galizien (pl. dystrykt Galicja) w ramach GG. Ale ludobójstwo Żydów — i.e. ludobójczy plan niem. «Endlösung der Judenfrage» (pl. Ostateczne rozwiązanie kwestii żydowskiej), który w GG znany był pod nazwą niem. «Aktion Reinhardt» (pl. Akcja Reinhardt) — tylko się rozkręcało. W ciągu następnych dwóch lat 1941‐1943 Niemcy — pod kierunkiem specjalistów wysłanych do Lwowa przez dowódcę niem. SS‐ und Polizeiführer (pl. Dowódca SS i Policji) w niem. Distrikt Lublin, i de facto zastępcę gubernatora tego dystryktu, jednego z największych zbrodniarzy w historii ludzkości, którego historyk Michael Allen określił jako „najpodlejszego człowieka w najpodlejszej organizacji, jaka kiedykolwiek istniała”, Austriaka, Odilo Globočnika — ze wsparciem niem. Ukrainische Hilfspolizei, wymordowali wszystkich lwowskich Żydów. Przez lwowskie getto, przez niem. Zwangsarbeitslager für Juden (pl. obóz pracy przymusowej dla Żydów) we Lwowie przy ul. Janowskiej, i.e. tzw. obóz janowski ZALfJ Lemberg — zapewniającego niewolniczą siłę roboczą dla należącej do niem. Die Schutzstaffel der NSDAP (pl. Oddział ochronny NSDAP), i.e. «SS», paramilitarnej formacji podległej rządzącej w Niemczech Narodowosocjalistycznej Niemieckiej Partii Robotników NSDAP — spółki Deutsche Ausrüstungswerke DAW, dostarczającej niemieckiej machinie wojennej dostaw mundurów, drewna, metali, napraw sprzętu wojennego — przeszło ok. 200,000 Żydów. Wszystkich systematycznie mordowano: m.in. w niem. Vernichtungslager (pl. obóz zagłady) VL Belzec, w sąsiadującym z ZALfJ Lemberg wąwozie Piaski, innych obozach zagłady, takich jak VL Sobibór, KL Auschwitz, KL Lublin (Majdanek).

Gdy studiował w murach budynku seminaryjnego miał prawd. ograniczone informacje o życiu poza seminarium, ale informacje o losie Żydów musiały do niego docierać. Podobnie jak informacje o rozkazie z 02.1943 wspomnianego Romana Szuchewycza ps. „Taras Czuprynka”, komendanta ukraińskiej, ludobójczej organizacji OUN/UPA, byłego dowódcy niem. Sondergruppe Nachtigall, a później członka niem. Schutzmannschaftsbataillon 201 (pl. 201. Batalion Zespołu ochrony) — odpowiedzialnego za mordy Żydów i ludności cywilnej na terytorium Białorusi — do ludobójczej OUN/UPA na Wołyniu: „Akcję wytępienia [Polaków] przeprowadzić należy na zasadach następujących: Wsie polskie mają być palone, ich zaś ludność wycinana w pień. Napady na miasta nastąpią w biały dzień, nie zaś w nocy. We wsiach mieszanych należy likwidować samą ludność polską, zagrody natomiast palić tylko w takich wypadkach, jeśli są one o 15 metrów i gdy w ogóle nie grozi przerzucenie się ognia na sąsiednie budynki ukraińskie. Ludność ukraińska otrzyma wskazówki co do miejsca, gdzie ma się zgrupować w czasie trwania napadu […] Za każdego Ukraińca zamordowanego czy to przez Polaków, czy też Niemców stracić 100 (stu) Polaków”.

Był to de facto sygnał do rozpoczęcia «Genocidium Atrox» — i.e. ludobójstwa popełnionego przez Ukraińców na Polakach, zwanego „wołyńskim”.

Zaraz potem, w 03.1943 UPA wydało apel skierowany do członków kolaboracyjnej niem. Ukrainische Hilfspolizei o dezercję i wstępowanie w szeregi UPA. Być może nawet 10,000 Ukraińców tak uczyniło.

Wołyń spłynął polską krwią. Dziesiątki tysięcy Polaków zostało przez Ukraińców zamordowanych — przy bierności Niemców — w niezwykle barbarzyński sposób. Setki wsi spłonęły.

Do 12.1943, gdy kończył seminarium duchowne, OUN/UPA formalnie w niem. Distrikt Galizien nie istniało — tam bowiem ludobójcza OUN nie powołała zbrojnego ramienia pod nazwą UPA, ale formowała oddziały zbrojne pod eufemistyczną nazwą, dla „zmylenia” Niemców, ukr. Українська Народна Самооборона (pl. Ukraińska Narodowa Samoobrona), i.e. UNS. De facto aliści również i tam ludobójcy ukraińscy, „bezrobotni” po zakończeniu niem. «Aktion Reinhardt», dezerterowali i wstępowali do UNS, której głównym celem, tak jak OUN/UPA, była eksterminacja ludności polskiej, acz w jej wewnętrznej dokumentacji i raportach ostentacyjnie pisano „obrona przed terrorem władz niemieckich”. A w 12.1943 — gdy stało się jasne, że Niemcy wojnę na wschodzie przegrywają, UNS został formalnie przekształcony w jednostkę ludobójczej OUN/UPA „UPA‐Zachód”. W 01.1944 jego dowódcą został jeszcze jeden z ukraińskich „wychowanków” niem. Sondergruppe Nachtigall i niem. Schutzmannschaftsbataillon 201, degenerat Wasyl Sydor ps. „Szełest”, który prawie natychmiast rozkazał „nieustannie uderzać w Polaków aż do wyniszczenia ich do ostatniego z tych ziem”.

Po zawarciu związku małżeńskiego na początku 1944 został skierowany przez władze duchowne swej archieparchii do parafii należących do AAŁ, być może z powodu wcześniejszego pobytu na obszarach zamieszkiwanych przez Łemków. Jak podaje Wikipedia AAŁ była już wówczas „całkowicie zukrainizowana — zaczęto się posługiwać językiem ukraińskim, odnowiono kontakty z pozostałymi jednostkami cerkwi ukraińskiej, co przybrało na sile po zajęciu przez III Rzeszę całego terenu metropolii lwowskiej. Politycznie nowy administrator AAŁ opowiedział się bez zastrzeżeń po stronie ukraińskich nacjonalistów”, i.e. ludobójczej OUN.

Po przyjęciu święceń kapłańskich we Wróbliku Królewskim k. Rymanowa — jednej z parafii AAŁ — został wikariuszem w Desznie, ok. 5 km na południe od Rymanowa. Wieś Deszno, w 1939 zamieszkała przez ok. 500 osób, w tym ok. 40% rzymskokatolickich Polaków, 56% greckokatolickich Łemków i kikunastu Żydów — co mniej więcej odzwierciedlało sytuację narodowościową w całym powiecie — w 1944 należała do niem. Kreishauptmannschaft Krosno (pl. powiat Krosno) w niem. Distrikt Krakau, w ramach GG.

I już po kilku miesiącach został tam zamordowany.

Stało się to w kilka dni po tym, jak 13.07.1944 ruszyła zatrzymana na okres wiosenny rosyjska ofensywa na wschodzie, zwana operacją lwowsko–sandomierską.

Współczesna strona polskich Łemków tak przedstawia sytuację: „Mieszkańców Deszna nękały różnorodne (polskie, ukraińskie, słowackie) nielegalne grupy, rabując bydło, żywność, odzież i inne dobra […] Z rąk morderców zginął młody duchowny, Bohdan Semków”.

Zginąć miał podczas nocnego napadu na dom, w którym mieszkał. Przed wtargnięciem napastników zdążył się ukryć na strychu, ale wobec rozpaczliwych krzyków ciężarnej żony, przedarł się przez słomiany dach i zaczął krzyczeć o pomoc.

Wówczas został zastrzelony / „zamęczony”.

Nikt inny, jak się wydaje, podczas napadu nie zginął.

Nie jest jasne, kto mógłby być odpowiedzialny za zbrodnię. Istniejące przekazy, nawet pośród źródeł ukraińskich, są sprzeczne.

Półtorej miesiąca później do Deszna wkroczyli Rosjanie.