Po niemieckim i rosyjskim najeździe na Rzeczpospolitą w 09.1939 i rozpoczęciu II wojny światowej, po niemieckim ataku 22.06.1941 na uprzedniego sojusznika, Rosjan, i rozpoczęciu okupacji niemieckiej, opuścił w 1942 dom zakonny w Albertynie na Białorusi — tamtejsza jezuicka SI tzw. Misja Wschodnia, propagująca i rozpowszechniająca katolicki obrządek wschodni, powszechnie zwany bizantyjsko–słowiańskim lub neounickim, w którym nabożeństwa odprawiano w języku staro–cerkiewno–słowiańskim, została na polecenie Wilhelma Kube, niemieckiego niem. Generalkommissar okupacyjnego niem. Generalbezirk Weißruthenien (pl. Generalny Okręg Białorusi), wchodzącego w skład niem. Reichskommissariat Ostland (pl. Komisariat Rzeszy Wschód), została przez Niemców w 08.1942 zamknięta, a egzarcha, i.e. namiestnik greckokatolickiego metropolity lwowskiego abpa Andrzeja Szeptyckiego, o. Antoni Niemancewicz aresztowany i zamordowany — i udał się do rodzinnej wioski.

W Piskorowicach w 1939, przed wybuchem wojny, mieszkało szacunkowo ok. 2,700 osób, w tym ok. 450 Polaków, i.e. ok. 17%, ok. 80% Ukraińców (Łemków) i kilkudziesięciu Żydów. Gdy powrócił wioska administracyjnie znajdowała się w niem. Landkreis (pl. powiat Biłgoraj) w ramach niem. Distrikt Lublin (pl. dystrykt Lublin), należących do okupowanego i zarządzanego przez Niemców quasi‐państwa, zwanego niem. Generalgouvernement (pl. Generalne Gubernatorstwo), i.e. GG, i mieszkało w niej ok. 2,300 (dane z 1943). Żydów. Żydów już prawd. nie było — w ramach ludobójczego planu niem. «Endlösung der Judenfrage» (pl. Ostateczne rozwiązanie kwestii żydowskiej), który w GG realizowany był pod nazwą niem. «Aktion Reinhardt» (pl. Akcja Reinhardt), zostali zamordowani prawd. w niem. Vernichtungslager (pl. obóz zagłady) VL Belzec.

Był tam w 02.1943, gdy Roman Szuchewycz ps. „Taras Czuprynka”, komendant ukraińskiej, ludobójczej organizacji OUN/UPA, wydał rozkaz: „Akcję wytępienia przeprowadzić należy na zasadach następujących: Wsie polskie mają być palone, ich zaś ludność wycinana w pień. Napady na miasta nastąpią w biały dzień, nie zaś w nocy. We wsiach mieszanych należy likwidować samą ludność polską, zagrody natomiast palić tylko w takich wypadkach, jeśli są one o 15 metrów i gdy w ogóle nie grozi przerzucenie się ognia na sąsiednie budynki ukraińskie. Ludność ukraińska otrzyma wskazówki co do miejsca, gdzie ma się zgrupować w czasie trwania napadu […] Za każdego Ukraińca zamordowanego czy to przez Polaków, czy też Niemców stracić 100 (stu) Polaków”.

Rozpoczęło się «Genocidium Atrox» — i.e. ludobójstwo popełnione przez Ukraińców na Polakach, zwane „wołyńskim”.

Zaraz potem, w 03.1943 UPA wydało apel skierowany do członków kolaboracyjnej niem. Ukrainische Hilfspolizei (pl. Ukraińska Policja Pomocnicza), w niektórych regionach określanej też jako niem. Schutzmannschaft (pl. Bataliony ochrony), i.e. Schuma, która współuczestniczyła w realizacji niemieckiego, ludobójczego planu niem. «Aktion Reinhardt», o dezercję i wstępowanie w szeregi UPA. Być może nawet 10,000 Ukraińców tak uczyniło.

«Genocidium Atrox» rozpoczęło się na Wołyniu. Wołyń w 1943 nie znajdował się w GG, ale należał do niem. Reichskommissariat Ukraine (pl. Komisariat Rzeszy Ukraina), okupacyjnego organizmu utworzonego przez Niemców po niemieckim ataku 22.06.1941 na Rosjan. Wybór Wołynia na rozpoczęcie «Genocidium Atrox» i ludobójstwa Polaków przez OUN/UPA nie był przypadkowy. Po pierwsze Wołyń w Polsce przedwojennej miał prawd. najmniejszy odsetek ludności polskiej w całym państwie. Po wtóre był bodajże najsłabiej rozwiniętym gospodarczo województwem Polski, co spowodowane było celową polityką zaborczych Rosjan w XIX w. — przez Wołyń wiedzie bowiem najprostsza droga do serca Rosji, do Moskwy, więc nie wytyczano tam dróg, nie budowano mostów, nie osuszano bagnistych obszarów nad Prypecią, nie lokowano przemysłu, nie zakładano szkół. Po trzecie wreszcie to właśnie Wołyń (i Chełmszczyzna) włączony został podczas I wojny światowej w granice krótkotrwałego państwa ukraińskiego przez Państwa Centralne (Cesarstwo Niemieckie, Monarchia Austro–Węgierska), które miało powstać na podstawie traktatu brzeskiego z 09.02.1918 — w 1943 Niemcy po prostu realizowali zobowiązania wówczas podjęte.

Ludobójcy ukraińscy w ramach «Genocidium Atrox» w 1943 wymordowali na Wołyniu dziesiątki tysięcy Polaków i spalili setki wsi.

Gdy na przełomie 1943/1944 stało się jasne, że Niemcy wojnę na wschodzie przegrywają — 24.12.1943 rozpoczęła się wielka ofensywa rosyjska zwana operacją dnieprowsko–karpacką, która w 04.1944 dotarła do linii oddalonej o ok. 80 km na wschód od Lwowa — OUN/UPA podjęło decyzję o rozszerzeniu ludobójstwa «Genocidium Atrox» na niem. Distrikt Galizien (pl. dystrykt Galicja) i niem. Distrikt Lublin. Do tego czasu działały tam głównie — by „nie drażnić” Niemców — ugrupowania funkcjonujące pod eufemistyczną nazwą ukr. Українська Народна Самооборона (pl. Ukraińska Narodowa Samoobrona), i.e. UNS, a później także ukr. Самооборонні кущові відділи (pl. Jednostka samoobrony), i.e. SKW, wzmocnione zaprawionymi w ludobójstwie Żydów dezerterami z niem. Ukrainische Hilfspolizei i Schuma. Ludobójcy ukraińscy utworzyli wówczas m.in. grupę operacyjną OUN/UPA „UPA‐Zachód”, pod dowództwem Wasyla Sydora, ps. „Szełest”, który rozkazał „nieustannie uderzać w Polaków aż do wyniszczenia ich do ostatniego z tych ziem”. Za realizację «Genocidium Atrox» w okolicy Piskorowic i Wiązownicy, po prawej stronie Sanu, odpowiedzialny był Okręg Wojskowy OUN/UPA WO‐6 „San”, od 1945 prawd. dowodzony przez Mirosława Onyszkiewicza, ps. „Orest”.

Ludobójcza OUN/UPA zaczęła przenikać na obszar niem. Distrikt Lublin na początku 1944. Rozpoczęły się mordy ludności polskiej, na wzorzec wołyński. I tak ludobójca „Orest” wsławił się rozkazem wydanym 06.04.1944, w którym precyzował zadania podległych mu oddziałów UPA: „Rozkazuję niezwłoczne przeprowadzenie czystki swojego rejonu z elementu polskiego […] Czystkę należy przeprowadzić w stanicach słabo zaludnionych przez Polaków. W tym celu stworzyć przy rejonie bojówkę, złożoną z naszych członków, której zadaniem byłaby likwidacja wyżej wymienionych. Większe nasze stanice będą oczyszczone z tego elementu przez nasze oddziały wojackie nawet w biały dzień […] Oczyszczenie terenu musi być zakończone jeszcze przed naszą Wielkanocą, żebyśmy świętowali ją już bez Polaków […] Prowadźcie z nimi twardą, bezwzględną walkę. Nikogo nie oszczędzać, nawet w przypadku małżeństw mieszanych. Wyciągać z domów Lachów, ale Ukraińców i dzieci w tych domach nie likwidować […] Wydobyć broń. Śmierć Polakom”.

Okazało się jednak, mimo iż w związku z sytuacją na froncie niemiecko–rosyjskim, Niemcy w wielu miejscach niem. Distrikt Lublin pozostawili kontrolę wewnętrzną nad okupowanymi terenami prawie wyłącznie formacjom kolaboranckim — takim jak niem. Gendarmerie (pl. Żandarmeria), Schuma, niem. Galizisches SS Freiwilligen Regiment 5 – Polizei (pl. 5. Galicyjski Pułk Ochotniczy SS – policyjny), i.e. SS‐GFR5P, jednostki niem. Die Schutzstaffel der NSDAP (pl. Oddział ochronny NSDAP), i.e. «SS», paramilitarnej formacji podległej rządzącej w Niemczech Narodowosocjalistycznej Niemieckiej Partii Robotników NSDAP, składającym się w przeważającej mierze z Ukraińców — pozostawiając sobie tylko generalne funkcje nadzorcze, ludobójcze ataki OUN/UPA, wspierane przez oddziały UNS, będące de facto ekspozyturą OUN/UPA, spotkały się z oporem polskich jednostek partyzanckich Armii Krajowej AKi Batalionów Chłopskich BCh (części Polskiego Państwa Podziemnego), oraz partyzantki Narodowych Sił Zbrojnych NSZ.

Rozpoczęła się wojna partyzancka, w której początkowo ludobójcy ukraińscy cieszyli się przynajmniej taktycznym wsparciem okupanta niemieckiego. Na eksterminację ludności całych polskich wsi, w niektórych przypadkach polscy partyzanci — wsród których znalazło się wielu straumatyzowanych uciekinierów z Wołynia, gdzie potracili całe rodziny pomordowane przez OUN/UPA — odpowiedzieli atakami na wsie ukraińskie, szczególnie przychylne OUN/UPA.

Sytuację zmieniła klęska Niemiec i rozpoczęcie w 07.1944, w rezultacie tzw. operacji lwowsko–sandomierskiej, okupacji rosyjskiej. OUN/UPA oczywiście nie zmieniła planów eksterminacji ludności polskiej, ale nie miała już wsparcia Niemców. Przeciwnie, Rosjanie zaczęli zwalczać OUN/UPA. Jednocześnie Rosjanie zwalczali polskie jednostki Polskiego Państwa Podziemnego, Narodowego Zjednoczenia Wojskowego NZW oraz Narodowej Organizacji Wojskowej NOW.

I właśnie wówczas, w 04.1945, otrzymał list od przełożonych zakonnych, by udać się do Piotrkowa.

Zaczął się przygotowywać do wyjazdu. Tymczasem jednak wczesnym ranem 17.04.1945 kureń OUN/UPA, dowodzony przez Iwana Szpontaka ps. „Zaliźniak” — byłego członka kolaboracyjnej niem. Ukrainische Hilfspolizei, który zdezerterował do UPA — podległy ludobójcy Myrosławowi Onyszkiewiczowi ps. „Orest”, zaatakował wieś Wiązownica, ok. 23 km od Piskorowic. Ludobójcy ukraińscy spalili 170 polskich gospodarstw, mordując wedle różnych szacunków 100‐140 Polaków. Jeden z historyków zanotował: „Przyczynami śmierci był postrzał lub/i ogień oraz dym, czyli spalenie i uduszenie […] Notujemy kilka wypadków, gdy postrzelona ofiara celowo była podpalana (słomą) lub wrzucana do szalejącego ognia”. Inny świadek wspominał: „Pamiętam z opowiadań jak upowcy przywiązali do konia za szyję mieszkańca Wiązownicy, który nazywał się Kasia i koń w biegu urwał mu głowę”. Wśród napastników byli lokalni Ukraińcy.

Już w nocy z 17‐18.04.1945, w odpowiedzi na mord w Wiązownej, polski oddział partyzancki NOW, pod dowództwem Józefa Zadzierskiego ps. „Wołyniak”, zaatakował Piskorowice. Oddział otoczył wieś, po czym zaatakował szkołę, w której gromadzili się Ukraińcy w oczekiwaniu na deportację na wschód — zarządzoną przez Rosjan, zgodnie z wiekową rosyjską tradycją rozwiązywania konfliktów społecznych i narodowościowych. Samą komisję „przesiedleńczą” miano wypuścić, ale większość — w tym kobiety i dzieci — rozstrzelano. Według badań Instytutu Pamięci Narodowej „cechą charakterystyczną tej zbrodni jest pokrewieństwo większej części ofiar z członkami byłej niemieckiej Germ.

14. Waffen–Grenadier–Division der SS – ukrainische Nr. 1 (pl. 14 Dywizja Grenadierów Waffen SS – 1. ukraińska), i.e. «SS‐Galizien», SKW, UPA, OUN‐SB i bojówek ukraińskich”, czyli ludobójczych organizacji ukraińskich. Oznacza to prawd., że oddział „Wołyniaka” dokonywał egzekucji według „wcześniej sporządzonych list proskrypcyjnych”, stosując wobec ofiar odpowiedzialność zbiorową. Zbrodnia, według tych samych badań, „nie miała charakteru czystki etnicznej, tylko zemsty”. Grupa „Wołyniaka” zamordowala ok. 120 osób (w tym 100 na terenie szkoły).

Wśród ofiar podanych przez polskiego badacza narodowości ukraińskiej miał być niejaki „Mikołaj Kucło”, rezydent przysiółka Chałupki. Nie wiadomo, czy chodzi o opisywanego zakonnika oo. Jezuitów SI.

Według źródeł zakonnych zginął 11 dni później, w przeddzień wyjazdu do Piotrkowa.

Zamordowany przez nieznanych sprawców.

12.10.2007 ludobójca Roman Szuchewycz został pośmiertnie nagrodzony tytułem Bohatera Ukrainy. 10.12.2017, w imieniu „Rady Koordynacyjnej ds. Upamiętnienia Odznaczonych Rycerzy OUN i UPA”, ludobójca Wasyl Sydor odznaczony został pośmiertnie we Lwowie Srebrnym Krzyżem Zasługi Wojskowej UPA I klasy (nr 009). W kilku miejscowościach owym łac. „hostis humani generis” wystawiono pomniki i tablice pamiątkowe, nazwano szkoły ich imieniem.

łac. „O Tempora! O mores!”