Rzymskokatolicka Parafia
pw. św. Zygmunta
05-507 Słomczyn
ul. Wiślana 85
dekanat konstanciński
archidiecezja warszawska
pełna lista:
wyświetlKliknij by wyświetlić pełną listę
przeszukujKliknij by wyświetlić listę z selekcją kategorii
displayClick to display full list in English
searchClick to display selectable list in English
Martyrologium duchowieństwa — Polska
XX w. (lata 1914 – 1989)
dane osobowe
nazwisko
ROCHOWICZ
imiona
Bronisława
imiona zakonne
Franciszka
funkcja
siostra zakonna
wyznanie
Kościół łaciński (rzymskokatolicki) RKwięcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2014.09.21]
zakon
Zgromadzenie Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia ISMMwięcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2015.04.18]
(i.e. Siostry Matki Bożej Miłosierdzia)
data i miejsce
śmierci
23.09.1944
Walendówdziś: gm. Nadarzyn, pow. Pruszków, woj. mazowieckie, Polska
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2022.01.28]
szczegóły śmierci
Do Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia ISMM wstąpiła w czasach, gdy w zaborze rosyjskim obowiązywał jeszcze ukaz cara Aleksandra II z 08.11.1864, wydany tuż po Powstaniu Styczniowym, mocą którego e.g. wprowadzono całkowity zakaz przyjmowania nowych kandydatów/kandydatek do zakonów. Jak podają źródła, „aby uniknąć restrykcji administracyjnych, siostry przeszły do działalności półkonspiracyjnej, a klasztor funkcjonował pod szyldem "domu dobroczynności i wsparcia"”. W 1873 powstała nowa kaplica: „W celu zmylenia rosyjskich władz administracyjnych, niewielki, jednonawowy obiekt na planie prostokąta (o wymiarach 8×17 m) przykryto płaskim dachem; główne wejście umieszczono od strony wewnętrznego dziedzińca, a niewielką apsydę, skierowaną w stronę ulicy Żytniej, ukryto wewnątrz zabudowań mieszkalnych”.
W rezultacie ludobójczej umowy niemiecko‐rosyjskiej z 23.08.1939, zwanej paktem Ribbentrop–Mołotow, potwierdzonej 28.09.1939 dict. „Traktatem o granicach i przyjaźni Niemcy‐Rosja”, zwanym też 2. paktem Ribbentrop–Mołotow, Niemcy i Rosjanie dokonali w 09.19349 najazdu na Polskę i rozpoczęła się II wojna światowa. Warszawa, stolica Polski, od 28.09.1939 znajdowała się pod okupacją niemiecką, i była siedzibą niem. Distrikt Warschau (pl. dystrykt warszawski) okupowanego i zarządzanego przez Niemców quasi‐państwa, zwanego niem. Generalgouvernement (pl. Generalne Gubernatorstwo), i.e. GG — ze stolicą w Krakowie.
Od 22.06.1941 i niemieckiego ataku na uprzedniego sojusznika, i.e. Rosjan, trwało starcie niemiecko–rosyjskie. Niemcy rozpoczęli w GG realizację ludobójczego planu niem. «Endlösung der Judenfrage» (pl. „Ostateczne rozwiązanie kwestii żydowskiej”), który GG funkcjonowal pod kryptonimem niem. «Aktion Reinhardt» (pl. „Akcja Reinhardt”). Klasztor przy ul. Żytniej znalazł się tuż przy murze warszawskiego getta — niedaleko znajdowała się jedna z bram getta. Jak podają źródła: „Przez pewien czas przy tej właśnie bramie pełnił służbę jeden z najbardziej okrutnych Niemców, którego mieszkańcy getta nazywali "Frankensteinem". Strzelał do ludzi, czerpiąc z tego sadystyczną przyjemność”. Zakonnice udzielały — szczególnie w latach 1941‐1944 — pomocy prześladowanym Żydom. Źródło podaje: „Gdy Niemcy zamknęli getto, wielu Żydów i Żydówek przybywało do nas, prosząc o radę i ratunek w swym tragicznym położeniu. Oczywiście, jak największą dyskrecją się ich otaczało i wszelkie kroki, ażeby dać im możność mieszkania i spełniania jakiejś pracy, były wiadome tej jednej siostrze, która brała za to odpowiedzialność. Zapisów żadnych się nie prowadziło, żadnych notatek, nazwisk ani adresów”. Ową „jedną siostrą” była autorka tych słów, s. Bernarda Julia Wilczek, ale „Siostrze Bernardzie pomagały inne "wtajemniczone" w tę działalność współsiostry. Pozostałe siostry nie znały szczegółów dotyczących pomocy Żydom, orientowały się jednak, że sprawy z nimi związane załatwiała s. Bernarda, która współpracowała z innymi klasztorami Zgromadzenia, ukrywając w nich najczęściej dziewczęta żydowskie”. Była jedną z nich.
W 1944, już po likwidacji warszawskiego getta, front walk, wobec serii zwycięstw rosyjskich, zaczął zbliżać się do Warszawy —13.07.1944 rozpoczęła się rosyjska ofensywa, nazwana później operacją lwowsko–sandomierską. Pod koniec 07.1944 front znajdował ledwie kilkadziesiąt kilometrów od Warszawy.
Wówczas kierownictwo Polskiego Państwa Podziemnego, i.e. PPP, największego ruchu oporu w okupowanej Europie — w ramach Akcji „Burza”, i.e. przejmowania kontroli nad polskimi miejscowościami, także czynem zbrojnym przez podległe PPP jednostki partyzanckie e.g. Armii Krajowej AK, po ich opuszczeniu przez Niemców, a przed wkroczeniem Rosjan, rozpoczętej 04.01.1944, gdy wojska rosyjskie przekroczyły przedwojenną wschodnią granicę Polski — podjęło decyzję rozpoczęcia powstania w Warszawie. 31.07.1944 padł rozkaz bojowy: „Alarm, do rąk własnych Komendantom Obwodów […] Nakazuję «W» dnia 1.08. godzina 17.00”, podpisany przez „Montera”, i.e. płk Antoniego Chruściela, komendanta Okręgu AK Warszawa‐Miasto, mianowanego, z racji stanowiska, przez PPP i AK dowódcą powstania. 01.08.1944, w godzinie «W», Powstanie wybuchło.
Odpowiedzią Niemców i Rosjan był chwilowy, niepisany, ale de facto rozejm i sojusz obu stron. Rosjanie spowolnili operację lwowsko–sandomierską, a 29.08.1944 ją zatrzymali — na linii Wisły, podczas gdy po drugiej stronie rzeki trwało Powstanie. Decyzją, bez wątpliwości, najwyższych czynników władzy rosyjskiej — mimo wcześniejszego z 29.07.1944 nadawania drogą radiową apeli wzywających mieszkańców stolicy do rozpoczęcia spontanicznej walki z Niemcami, e.g. „Ludu Warszawy! Do broni! Niech cała ludność stanie murem wokół Krajowej Rady Narodowej, wokół warszawskiej Armii Podziemnej. Uderzcie na Niemców!” — Rosjanie nie tylko nie udzielili Powstaniu pomocy, ale do 18.09.1944, czyli prawie pod koniec Powstania, nie pozwolili samolotom alianckim, niosącym pomoc i uzbrojenie powstańcom, na międzylądowanie i uzupełnianie paliwa na obszarach kontrolowanych przez Rosjan po wschodniej stronie linii rzeki Wisła. Stąd też Powstanie otrzymało tylko niewielką lotniczą pomoc z zewnątrz, głównie z lotniska w Brindisi, na południu Włoch, udzielaną m.in. przez polskich pilotów, którzy by dotrzeć nad Warszawę musieli lecieć przez całą okupowaną przez Niemców Europę, a później tą samą trasą wracać, cały czas narażeni na niemiecką obronę przeciwlotniczą.
Niemcy wykorzystali ów taktyczny „rozejm” i powoli Powstanie tłumili, mordując w jego trakcie ok. 150,000‐200,000 osób cywilnych.
Prawd. już w nocy z 01‐02.08.1944 niemiecki przywódca Adolf Hitler, kanclerz Rzeszy z tytułem niem. Führer (pl. wódz), przywódca Narodowosocjalistycznej Niemieckiej Partii Robotników NSDAP, oraz Reichsführer‐SS, Heinrich Himmler, niem. Reichsminister des Innern (pl. Minister Spraw Wewnętrznych Rzeszy), wydali rozkaz, znany z relacji SS‐Obergruppenführera Ericha von dem Bach–Zelewskiego, odpowiedzialnego za pacyfikację Powstania Warszawskiego: „każdego mieszkańca należy zabić, nie wolno brać żadnych jeńców. Warszawa ma być zrównana z ziemią i w ten sposób ma być stworzony zastraszający przykład dla całej Europy”.
Pierwszym krokiem była dict.
rzeź Woli, czyli ludobójstwo dokonane na mieszkańcach dzielnicy Wola w Warszawie, którego punkt szczytowy przypadł na 05‐07.08.1944. Niemcy zamordowali w licznych egzekucjach do 65,000 polskich mężczyzn, kobiet i dzieci, w tym pacjentów i personel trzech wolskich szpitali. Rzeź Woli „bywa uznawana za największą jednostkową masakrę ludności cywilnej dokonaną w Europie w czasie II wojny światowej, a zarazem największą w historii jednostkową zbrodnię popełnioną na narodzie polskim”.
Dom macierzysty jej Zgromadzenia ISMM znajdował się dokładnie na linii ataku niemieckiego z Woli w kierunku centrum Warszawy. W kaplicy siedziby Zgromadzenia, 02.08.1944, sierż. pchor. Janusz Brochwicz–Lewiński ps. „Gryf” wraz z ok. 100 żołnierzami Batalionu „Parasol” — i.e. oddziału do zadań specjalnych Kierownictwa Dywersji Komendy Głównej AK, składającego się głównie z harcerzy konspiracyjnych „Szarych Szeregów” — uczestniczyli we Mszy św., modląc o wolną Polskę, i zaraz potem ruszyli do boju w obronie e.g. Pałacyku Michlera, który stał się obiektem jednej z najbardziej znanych pieśni powstańczych „Pałacyk Michla”. Pałacyk, po kilku niemieckich atakach sił pancernych, padł 05.08.1944 i rozpoczął się najkrwawszy okres Rzezi Woli. A 09.08.1944 Niemcy dotarli na ul. Żytnią.
Dom macierzysty Zgromadzenia Niemcy — prawd. członkowie SS‐Sturmbrigade zbrodniczej 36. Dywizji Grenadierów, dowodzonej przez SS‐Oberführer Oskara Dirlewangera, składającej się z Niemców oraz wielu Rosjan, Białorusinów i Ukraińców, oraz jednostki sprowadzone z niem. Reichsgau Wartheland (pl. Okręg Rzeszy Kraj Warty) przez SS‐Gruppenführer i Generalleutnant der Waffen‐SS Heinza Reinefartha — podpalili.
51 zakonnic, wraz z ok. 200 podopiecznymi, zostało wypędzonych z domu i w kolumnie przegnane w kierunku Woli (ten sam los spotkał 44 zakonnice pobliskiego domu prowincjonalnego Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek Rodziny Maryi CSFFM przy ul. Żelaznej 97).
Miejscem docelowym był obóz przejściowo–filtracyjny DL 121 Pruszków.
Tam, jako wiekowa zakonnica, zwolniona, wyciągnięta bądź wyrzucona z obozu.
Udała się do domu Zgromadzenia w oddalonym o ok. 10 km Walendowie. Strona Zgromadzenia tak opisuje sytuację: „Na wiadomość, że Niemcy wysiedlają ludność Warszawy do obozu [DL 121 Pruszków], siostry udały się tam i przez dwa miesiące dojeżdżając, ratowały kogo tylko się dało: wyciągały z obozu, pomagały pożywieniem, ubraniem, bielizną.
Uratowały między innymi 22 siostry naszego Zgromadzenia, wielu księży ze Starówki, […], bpa Karola Niemirę [, biskupa pomocniczego diecezji pińskiej] […] Napływający wciąż z Warszawy uchodźcy zajęli wszystkie budynki mieszkalne, łącznie ze strychami i piwnicami. Brakowało pomieszczeń. Lokowali się więc w budynkach gospodarczych, oborze, ogrodzie. Siostry oddały im wszystko, co było można. We własnych sypialniach były tak ściśnięte, że nawet przejścia nie było między łóżkami, a niekiedy trzeba było zadowolić się ławką w refektarzu”.
Po kilku tygodniach, na skutek przeżyć, zmarła. W aktach Zgromadzenia znajduje się wpis: „Chore serce Siostry Franciszki nie wytrzymało przeżyć tego okresu. Po kilku tygodniowym pobycie w Walendowie, odeszła do domu Ojca”.
przyczyna śmierci
eksterminacja
sprawstwo
Niemcy
miejsca i wydarzenia
DL 121 PruszkówKliknij by przejść do opisu, Powstanie WarszawskieKliknij by przejść do opisu, Pomoc ŻydomKliknij by przejść do opisu, Ribbentrop‐MołotowKliknij by przejść do opisu, Encykliki Piusa XIKliknij by przejść do opisu
data i miejsce
urodzenia
05.08.1864Skan aktu urodzenia na:
metryki.genealodzy.pl
[dostęp: 2026.10.31]
Bieżuńdziś: gm. Bieżuń, pow. Żuromin, woj. mazowieckie, Polska
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2021.12.18]
rodzice
ROCHOWICZ Łukasz
🞲 ?, ? — 🕆 ?, ?
KRUKOWSKA Ewa
🞲 ?, ? — 🕆 ?, ?
chrzest
14.08.1864Skan aktu urodzenia na:
metryki.genealodzy.pl
[dostęp: 2026.10.31]
Bieżuńdziś: gm. Bieżuń, pow. Żuromin, woj. mazowieckie, Polska
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2021.12.18]
kościół_RK pw. Trójcy Świętej
śluby zakonne
10.04.1908 (wieczyste)
szczegóły posługi
do 1944
zakonnica — Warszawadziś: pow. Warszawa miasto, woj. mazowieckie, Polska
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2021.12.19] ⋄ Dom Generalny (przy ul. Żytniej 3/5), Siostry Matki Bożej Miłosierdzia ISMM — w związku z chorobą Gravesa–Basedowa posługiwała na stanowiskach nie wymagających wielkiego wysiłku: ekonomki domowej, furtianki, zakrystianki; po złamaniu ręki, posługiwała jako zakrystianka w małym domowym oratorium; prawd. całe życie spędziła w domu Zgromadzenia w Warszawie
09.09.1898
wstąpienie — Warszawadziś: pow. Warszawa miasto, woj. mazowieckie, Polska
więcej na
pl.wikipedia.org
[dostęp: 2021.12.19] ⋄ Siostry Matki Bożej Miłosierdzia ISMM — nowicjat pod kierunkiem m. Ksawery Ożarowskiej, prawd. w Warszawie
inni związani
szczegółami śmierci
KACHLIKKliknij by wyświetlić biogram Stanisława (s. Olga), KAMLIKKliknij by wyświetlić biogram Janina (s. Olga), MESYJASZKliknij by wyświetlić biogram Michalina (s. Jacenta)
miejsca i wydarzenia
opisy
DL 121 Pruszków: niem. Durchgangslager 121 Pruszków (pl. obóz przejściowy) — niemiecki obóz przejściowy, w którym gromadzono cywilną ludność Warszawy i okolicznych miejscowości, wypędzaną z domów w trakcie oraz po zakończeniu Powstania Warszawskiego. Utworzony 06.01.1944 funkcjonował do 12.1944. Przez obóz przeszło ok. 390‐410 tys. osób. Większość zesłano do obozów koncentracyjnych i na roboty przymusowe do Niemiec. Kilkaset do kilku tysięcy zginęło w obozie. (więcej na: pl.wikipedia.orgKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2015.03.01])
Powstanie Warszawskie: Trwało od 1.08.1944 do 03.10.1944. Było próbą wyzwolenia Warszawy okupowanej przez Niemcy przez Polskie Państwo Podziemne — jedyną taką strukturę na świecie na terenach okupowanych przez Niemcy, efektywnie potajemnie rządzącą w Polsce — i walczące w jego imieniu polskie podziemne jednostki wojskowe, głównie Armii Krajowej (byłego Związku Walki Zbrojnej ZWZ) i Narodowych Sił Zbrojnych (NSZ). W tym samym czasie Rosjanie zatrzymali front na całej długości, stanęli po drugiej stronie Wisły i bezczynnie przyglądali się zagładzie miasta, zabraniając nawet alianckim samolotom lecącym z pomocą z Włoch międzylądowania na zajętych przez nich terytoriach. W czasie Powstania Niemcy zamordowali ok. 200 tys. Polaków, w większości osoby cywilne. Około 200 duchownych i sióstr zakonnych zginęło w walkach albo zostało zamordowanych przez Niemców, wielu w zbiorowych egzekucjach. (więcej na: pl.wikipedia.orgKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2013.08.17])
Pomoc Żydom: W czasie II wojny światowej na okupowanych ziemiach polskich Niemcy zabronili udzielania pomocy Żydom pod karą śmierci. M.in. 15.10.1941 niem. Generalgouverneur (pl. Generalny Gubernator) niem. Generalgouvernement (pl. Generalne Gubernatorstwo), i.e. GG, Hans Frank, wydał „3. rozporządzenie o ograniczeniach pobytu w Generalnym Gubernatorstwie”, w którym w § 1 oznajmiał iż: „1) Żydzi, którzy bez upoważnienia opuszczają wyznaczoną im dzielnicę, podlegają karze śmierci. Tej samej karze podlegają osoby, które takim Żydom świadomie dają kryjówkę”; oraz „2) Podżegacze i pomocnicy podlegają tej samej karze jak sprawca, czyn usiłowany karany będzie jak czyn dokonany. W lżejszych wypadkach można orzec ciężkie więzienie lub więzienie”. Owo rozporządzenie uszczegółowiane bywało przez przywódców dystryktów GG. I tak 10.11.1941 niem. Gouverneur (pl. Gubernator) niem. Distrikt Warschau (pl. Dystrykt warszawski) w GG, Ludwig Fischer, który wydał obwieszczenie, w którym oznajmiał, iż: „żyd, który w przyszłości opuści nieuprawniony wyznaczoną mu dzielnicę mieszkaniową, będzie karany śmiercią”. I dodawał: „Tej samej karze podlega ten, kto takim żydom udziela świadomie schronienia lub im w inny sposób pomaga (np. przez udostępnienie noclegu, utrzymania, przez zabranie na pojazdy wszelkiego rodzaju itp.)”. W praktyce oznaczało to, że odpowiedzialność za ukrywanie Żydów ponosili nie tylko właściciele lokali, lecz także wszystkie osoby tam przebywające, czyli na ogół rodzina ukrywającego. Gdy na przełomie 1941/1942 Niemcy rozpoczęli realizację ludobójczego planu niem. Endlösung der Judenfrage (pl. Ostateczne rozwiązanie kwestii żydowskiej), gdy trwała wywózka Żydów z getta w Warszawie do niem. Vernichtungslager (pl. obóz zagłady) VL Treblinka, polska pisarka, Zofia Kossak–Szczucka, wystosowała 11.08.1942 apel „Protest!”, wydany w prasie konspiracyjnej w nakładzie 5,000 egzemplarzy. Pisała:. „Świat patrzy na tę zbrodnię, straszliwszą niż wszystko, co widziały dzieje i — milczy […] Tego milczenia dłużej tolerować nie można. Jakiekolwiek są jego pobudki — jest ono nikczemne. Wobec zbrodni nie wolne pozostawać biernym. Kto milczy w obliczu mordu — staje się wspólnikiem mordercy. Kto nie potępia — ten przyzwala. Zabieramy przeto głos my, katolicy — Polacy. Uczucia nasze względem żydów nie uległy zmianie. Nie przestajemy uważać ich za politycznych, gospodarczych i ideowych wrogów Polski. Co więcej, zdajemy sobie sprawę z tego, iż nienawidzą nas oni więcej niż Niemców […] Świadomość tych uczuć jednak nie zwalnia nas z obowiązku potępienia zbrodni […] Kto tego nie rozumie, kto dumną, wolną przyszłość Polski śmiałby łączyć z nikczemną radością z nieszczęścia bliźniego — nie jest przeto ani katolikiem, ani Polakiem!”. „Protest” podpisany był przez „Front Odrodzenia Polski”, i.e. FOP, tajną organizację katolicką, stanowiącą kontynuację Akcji Katolickiej podczas okupacji niemieckiej. 27.09.1942 Polskie Państwo Podziemne, największa organizacja oporu w okupowanej przez Niemców Europie, z inicjatywy Zofii Kossak–Szczuckiej i Wandy Krahelskiej–Filipowicz, członka Polskiej Partii Socjalistycznej, powołała Tymczasowy Komitet Pomocy Żydom. 04.12.1942 w jego miejsce powołano Radę Pomocy Żydom przy Delegaturze Rządu RP na Kraj, pod kryptonimem „Konrad Żegota”. Setki kapłanów i duchowieństwa, mimo zagrożenia życia, pomocy Żydom udzielało. Wielu poniosło śmierć.
Ribbentrop‐Mołotow: Ludobójczy rosyjsko‐niemiecki pakt przyjaźni między przywódcą rosyjskim Józefem Stalinem i niemieckim Adolfem Hitlerem, podpisany 23.08.1939 w Moskwie przez ministrów spraw zagranicznych Rosji — Wiaczesława Mołotowa — i Niemiec — Joachima von Ribbentropa — który sankcjonował i był bezpośrednią przyczyną niemieckiego i rosyjskiego najazdu na Polskę i rozpoczęcia II wojny światowej w 09.1939. W sensie politycznym pakt był próbą przywrócenia status quo ante sprzed 1914, z jednym wyjątkiem, a mianowicie „handlową” wymianą tzw. „Królestwa Polskiego”, wchodzącego w 1914 w skład Imperium Rosyjskiego, na Galicję Wschodnią (dzisiejszą zachodnią Ukrainę), w 1914 należącą do Imperium Austro‐Węgierskiego. Galicję, ze Lwowem, mieli przejąć Rosjanie, „Królestwo Polskie” — pod nazwą Generalnego Gubernatorstwa — Niemcy. Wybuchła w rezultacie „wojna była jedną z największych w historii klęsk i dramatów ludzkości, bo dwie ateistyczne i antychrześcijańskie ideologie: narodowego i międzynarodowego socjalizmu, odrzuciły Boga i Jego piąte przykazanie Dekalogu: Nie zabijaj!” (abp Stanisław Gądecki, 01.09.2019). Ustalenia paktu — wsparte zdradą formalnych sojuszników Polski, Francji i Niemiec, które 12.09.1939 na wspólnej konferencji w Abbeville, zdecydowały o nieudzielaniu pomocy zaatakowanej Polsce i niepodejmowaniu działań zbrojnych wobec Niemiec (co było złamaniem zobowiązań traktatowych z Polską) — zostały sprecyzowane 28.09.1939 w traktacie „o granicach i przyjaźni Niemcy‐Rosja”, podpisanym przez tych samych zbrodniarzy. Jednym z jego ustaleń było podzielenie się strefami wpływów w środkowej i wschodniej Europie oraz IV rozbiór Polski. W jednym z tajnych aneksów zapisano: „Obie strony nie będą tolerować na swych terytoriach jakiejkolwiek polskiej propagandy, która dotyczy terytoriów drugiej strony. Będą one tłumić na swych terytoriach wszelkie zaczątki takiej propagandy i informować się wzajemnie w odniesieniu do odpowiednich środków w tym celu”. Skutkiem porozumień była seria spotkań między ludobójczymi organizacjami — niemieckim Gestapo i rosyjskim NKWD, na których dyskutowano koordynację wysiłków w celu eksterminacji polskiej inteligencji i warstw przywódczych (w Niemczech zwane «Intelligenzaktion», w Rosji przyjęła formę zbrodni katyńskiej). Skutkiem porozumień była śmierć setek tysięcy polskiej inteligencji, w tym tysięcy przedstawianych kapłanów, i dziesiątków milionów zwykłych ludzi. Skutki tej rosyjsko‐niemieckiej umowy trwały do 1989, a i dziś są odczuwalne. (więcej na: pl.wikipedia.orgKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2015.09.30])
Encykliki Piusa XI: Wobec powstania w Europie dwóch systemów totalitarnych, które zdawały się ze sobą konkurować, acz więcej było między nimi podobieństw niż sprzeczności, papież Pius XI wydał w 03.1937 (w ciągu 5 dni) dwie encykliki. W wydanej 14.03.1938 „Mit brennender Sorge” (pl. „Z palącą troską”) potępił narodowy socjalizm panujący w Niemczech. Pisał: „Kto idąc za wierzeniami starogermańsko — przedchrześcijańskimi, na miejsce Boga osobowego stawia różne nieosobowe fatum, ten przeczy mądrości Bożej i Opatrzności […], kto wynosi ponad skalę wartości ziemskie: rasę albo naród, albo państwo, albo ustrój państwa, przedstawicieli władzy państwowej albo inne podstawowe wartości ludzkiej społeczności, […] i czyni z nich najwyższą normę wszelkich wartości, także religijnych, i oddaje się im bałwochwalczo, ten […] daleki jest od prawdziwej wiary w Boga i od światopoglądu odpowiadającego takiej wierze”. 19.03.1937 wydał „Divini Redemptoris” (pl. „Boski Odkupiciel”), w której poddał krytyce komunizm rosyjski, materializm dialektyczny i teorię walki klas. Pisał: „Komunizm pozbawia człowieka wolności, a więc duchowej podstawy wszelkich norm życiowych. Odbiera osobie ludzkiej całą jej godność i wszelkie moralne oparcie, z którego pomocą mogłaby się przeciwstawić naporowi ślepych namiętności […] To nowa ewangelia, którą bolszewicki i bezbożny komunizm głosi jako orędzie zbawienia i odkupienia ludzkości”… Pius XI domagał się poddania stanowionego prawa ludzkiego naturalnemu prawu Bożemu, zalecał wcielanie w życie ideału państwa i społeczeństwa chrześcijańskiego, i wzywał katolików do oporu. Dwa lata później narodowo socjalistyczne Niemcy i komunistyczna Rosja porozumiały się i wywołały II wojnę światową. (więcej na: pl.wikipedia.orgKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2023.05.28], pl.wikipedia.orgKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2023.05.28])
źródła
osobowe:
www.1944.plKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2019.04.16], metryki.genealodzy.plKliknij by spróbować wyświetlić stronę
[dostęp: 2026.10.31]
bibliograficzne:
„Martyrologium polskiego duchowieństwa rzymskokatolickiego pod okupacją hitlerowską w latach 1939‐1945”, Wiktor Jacewicz, Jan Woś, tom I‐V, Akademia Teologii Katolickiej, 1977‐1981
s. Stella Boruch, sekretarka generalna Zgromadzenie Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia,
Warszawa, ul. Żytnia 3/9, korespondencja prywatna, 28.10.2026
LIST do KUSTOSZA/ADMINISTRATORA
Jeśli na Pana/Pani urządzeniu działa klient programu pocztowego — taki jak Mozilla Thunderbird, Windows Mail czy Microsoft Outlook, opisanych m.in. w WikipediiPatrz:
pl.wikipedia.org — proszę spróbować wybierając link poniżej:
LIST do KUSTOSZA/ADMINISTRATORAKliknij i spróbuj wywołać własnego klienta poczty E–majlowej
Jeśli natomiast Pan/Pani nie posiada takowego klienta na swoim urządzeniu lub powyższy link nie jest aktywny proszę wysłać Emajl do Kustosza/Administratora za pomocą używanego przez Pana/Panią konta — w stosowanym programie do wysyłania korespondencji — na poniższy adres:
jako temat podając:
MARTYROLOGIUM: ROCHOWICZ Bronisława
Powrót do przeglądania życiorysu: